Chapter 4

Hindi ko pa rin magawang maibalik sa matinong wisyo ang sarili ko kahit nasa harap na kami ng pagkainan. Masaya ang lahat tungkol sa kasal namin ni Marcus. Maraming bumati at nagregalo sa amin. Karamihan ay kamag-anak ni Marcus, at ang ilan ay malalapit nilang kaibigan at business partners.

Pero wala roon ang utak ko. Hindi ko matanggap. Bakit ba ang gulo ng buhay ko ngayon? Si Yuan ay kapatid ni Marcus sa ama? At wala man lang nakapagsabi sa akin tungkol sa bagay na 'yun?!

"What's your problem?" Gulat akong napaharap kay Marcus nang bumulong siya bigla. "Ayos ka lang ba?" tanong niya pa.

"Huh? O-Oo naman," pilit akong ngumiti at umayos nang pagkakaupo. "Medyo pagod lang dahil sa naganap na kasal kanina... Kahit naman pribado iyon ay may mga bisita pa rin, idagdag pa na nakihalubilo pa ako ngayong gabi," paliwanag ko at ngumiti. "Ikaw ba? Ayos ka lang?"

"I am fine," suplado niyang sagot at ibinalik ang atensyon sa kinakain. "Finish your food. Magpapaalam na tayo kina Lola pagkatapos, pagod din ako at may trabaho ako bukas," aniya.

Tumango na lamang ako at tsaka nagsimulang kumain. Naiilang lang din ako dahil ramdam ko ang malagkit na tingin ni Yuan sa akin. Sa tabi nito ay ang asawa nitong si Hershey. Maganda at halatang anak-mayaman ang babae. Mabait ito at mas mahinhin sa akin. Hindi ko maiwasang ikumpara ang sarili ko sa kanya.

Sobrang layo ko sa kanya. Mayaman at maganda siya, samantalang ako ay simple lang.

Nang matapos kaming kumain ni Marcus ay agad kaming tumayo at nagpunta sa mga magulang at lola niya.

"Uuna na po kami, maraming salamat po," nakangiting paalam ko. "Napagod po kasi kami talaga, magpapahinga na po muna kami," paliwanag ko pa.

"Basta don't hesitate to call me, anak. Okay?" bilin pa sa akin ni Mommy Mariel.

Nakangiti akong tumango. Ang bait-bait ng pamilya ni Marcus sa akin. Wala man lang taong hindi ko kasundo.

"Anak, ingatan mo ang asawa mo. She is still new here in the city," dugtong pa ni Mommy Mariel kay Marcus.

"Yes, Mom," walang gana na sagot ni Marcus.

Duda na agad ako kung hindi niya nga ba talaga ako papabayaan. Sa sagutan pa lang niya, parang alam ko na agad ang mangyayari.

"Uuna na kami," sabi ni Marcus.

"Mag-ingat kayo. Hija, bukas igagala kita, okay?!" ngiting-ngiti na sabi ni Lola Felicia.

Ngumiti na lamang ako at sumama kay Marcus nang hilahin niya na ako palabas ng mansion. Ngunit bago pa kami tuluyang makalabas ay nakita ko ang naghahabol na tingin ni Yuan sa akin. Umiwas agad ako ng tingin nang magtama ang mga mata naming dalawa.

Dapat ko na siyang kalimutan. Kasal na ako at dapat maging maayos at mabait na asawa ako kay Marcus. I am his wife. Wala na akong pakialam kay Yuan. Kasal na din siya kaya dapat wala na akong kakaibang nararamdaman sa kanya.

"Magkahiwalay ba tayo ng kwarto?" tanong ko kay Marcus nang makarating kami sa bahay. Hindi ko kasi alam kung paano ang magiging set-up naming dalawa.

"Iisa ang kwarto sa bahay, Monica," sagot niya.

Ngumuso ako. Tama nga naman. May isa siyang opisina, library, walk-in closet, at stock room area. Hindi ko alam kung bakit ang laki ng bahay pero iisa lang ang kwarto. Malaki naman iyon at kasya nga yata kahit apat na tao, may sarili na rin itong bathroom.

"Of course, sa isang kwarto tayo tutulog," dagdag niya.

"Kung hindi mo kasi gusto, okay lang ako sa living room o kahit sa walk-in closet—"

"Why would I allow you?" kunot-noong tanong niya.

Napaiwas ako ng tingin at marahang naupo sa sofa.

"We are married. I am your husband and you are my wife, but I want to set a limit between us..." seryoso niyang sabi. Tumango ako bilang tugon. "Alam mong ikinasal lang tayo dahil gusto ni Lola, hindi dahil gusto ko."

Napangiwi ako. "Alam ko..."

"So, let's set up the rules... Una, kasal tayo pero sa papel lang, so no need to be a couple everywhere. Kapag nandiyan ang pamilya ko, pwede, pero kung walang mata sa paligid, magkanya-kanya tayo," sabi niya.

Parang ayoko ng ganoon. Totoo naman ang kasal namin, bakit kailangan pa naming magpanggap? Tsaka handa naman akong maging mabuting asawa para sa kanya.

"Ayoko," tutol ko at ngumuso. Kitang-kita ko kung paano siya natigilan. Kasi naman, bakit ba kailangang magpanggap? "Gawin mo ang gusto mo, hindi kita pakikialaman pero... Ayokong magpanggap. Magiging mabuti at maayos na asawa ako para sa 'yo, hindi ako magiging pasaway para hindi ako makaabala... Malaya kang gawin ang gusto mo basta huwag ka lang mangbababae," mariin kong bilin. "Ayoko nang maloko ulit," dagdag ko pa.

Hindi siya sumagot. Kitang-kita kong natigilan siya nang husto. Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi at nahihiyang nagbaba ng tingin.

"Sorry... Pero kasi ayoko ng ganon. Naiintindihan ko naman kung ganyan ka, pero hayaan mo naman ako sa gusto ko rin. Tayo lang din naman ang makakaalam ng lahat kaya hindi mo na kailangan magpanggap pa... Hindi rin naman kailangang sa lahat ng oras ay sweet tayo sa isa't isa," dagdag kong sabi.

Dinig na dinig ko ang malalim na buntonghininga ni Marcus kaya kinabahan ako bigla.

"Fine," aniya.

Nag-angat agad ako ng tingin dahil sa sagot niya.

"Let's settle with that. Basta don't expect too much from me," dagdag niya pa.

Sunod-sunod akong tumango at malaki ang ngiting tumayo mula sa pagkakaupo.

"Makakaasa ka! Gusto ko rin namang i-enjoy ang buhay ko rito!" sabi ko. "Thank you, Marcus!" tuwang-tuwa ko pang pasasalamat.

"We are okay. Sige na, magpahinga ka na. Mauna ka na sa kwarto, may gagawin lang ako sa opisina," utos niya sa akin.

Tumango ako at naglakad palapit sa kanya. Kumunot ang noo niya ngunit hindi ko na pinansin iyon. Agad kong inilapit ang mukha ko sa kanya at pinatakan siya ng mabilis na halik sa labi.

Ganoon daw kasi kapag mag-asawa, kailangan ng kiss bago matulog. Normal lang naman siguro 'yun para sa amin lalo na't mag-asawa kaming dalawa.

Nanlalaki ang mga matang tumingin sa akin si Marcus. Natigilan din ako bigla. Hala, baka pangit ako humalik? Pero nakakahiya na, bahala na! Aaralin ko na lang!

"Good night, Marcus," nahihiya akong ngumiti tsaka mabilis na umakyat papasok sa kwarto namin.

Hanggang sa pagtulog ay damang-dama ko pa rin ang hiya. Pero kailangan ko na itong panindigan dahil asawa na namin ang isa't isa.