All Chapters of Out of Sync รักคนละตอน: Chapter 11 - Chapter 20

คำพูดหยุดลงกะทันหัน เด็กสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังจะเผลอพูดบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกไป“ห่วง ห่วงใคร?”“เปล่าค่ะ” ชนากานต์รีบตอบกลับ พลางก้มหน้าหลบสายตา แต่ทว่าท่าทีลุกลี้ลุกลนแบบนั้นกลับยิ่งทำให้คนเป็นป้ายิ่งเกิดความสงสัย“บอกป้ามาว่าเมื่อกี้ที่พรีนพูดว่าเป็นห่วง เป็นห่วงใคร!.”“เอ่อ”“ป้าจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะพรีน ถ้าอยากอยู่ที่นี่ต่อ ห้ามยุ่งวุ่นวายกับคุณหนูอีก ห้ามอยู่ใกล้คุเธอเด็ดขาด เข้าใจไหม!”“ ทะ ทำไมล่ะคะ”“สักวันพรีนจะรู้เองว่าทำไมป้าต้องสั่งห้ามเราอยู่แบบนี้ แต่ถ้าพรีนไม่ฟังแล้วยังดึงดันที่จะเข้าใกล้เธอ คนที่จะต้องมานั่งเสียใจทีหลังมันก็คือตัวของพรีนเอง ป้าเตือนได้แค่นี้แหละ”“ค่ะ พรีนจะไม่เข้าใกล้คุณหนูเธออีก” ถึงจะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่เธอก็ตอบรับไปก่อนเพื่อที่จะได้มีโอกาสอยู่ต่อที่คฤหาสน์แห่งนี้ ส่วนคำตอบที่ค้างคาก็ค่อยหาจังหวะถามใหม่อีกที“รับปากแล้วทำให้ได้ด้วยล่ะ ป้าไม่ได้อยากจู้จี้จุกจิกอะไรกับเรามากนักหรอกนะ เอาล่ะวันก็พักผ่อนอยู่ในห้องนี่แหละ แล้วตอนเย็นค่อยออกไปช่วยป้าทำกับในครัว”“ค่ะ”เย็นวันเดียวกันในครัวคฤหาสน์ซึ่งเปิดประตูทิ

“นุ่มจัง …” ปภาวีพึมพำอีกครั้ง ดวงตาเหมือนจะปิดแต่ก็ยังฝืนลืมไว้ “เธอใช้น้ำหอมอะไร ทำไมตัวหอมแบบนี้”เสียงนั้นเบาราวกระซิบ ทว่าอุ่นร้อนอย่างลมหายใจแนบผิว ชนากานต์ถึงกับตัวเกร็ง ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นฉับพลันเหมือนมีใครมาจุดไฟไว้ตรงแก้ม เธอกะพริบตาถี่ พยายามห้ามตัวเองไม่ให้หันกลับไปสบตาคนในอ้อมแขนแต่ใจเจ้ากรรมก็ดันเต้นแรงเสียจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก ร้อนจนเผลอกัดริมฝีปากตัวเองแน่น หวังให้ความเจ็บเล็ก ๆ นั้นช่วยกลบเกลื่อนอาการโงนเงนของหัวใจ“คุณหนูคะ! อยู่นิ่ง ๆ ก่อนสินะคะ ขืนดื้อแบบนี้เดี๋ยวก็ได้กลิ้งตกบันไดกันพอดี!”“อ๊ะ โทษที” เสียงคนเมาอู้อี้เหมือนจะยอม แต่พอเดินไปอีกสองขั้น ก็ซบหน้าลงบนไหล่อีกฝ่ายเสียเฉย“เอ่อ ... คุณหนู!”เธอชะงักฝีเท้าทันที ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นอีกระลอก เธอยืนตัวเกร็งกลางบันได หัวใจเต้นรัวจนรู้สึกได้ถึงเสียงของมันสะท้อนในอก สูดลมหายใจเข้าปอดลึกจนสุด แล้วส่ายหน้าแรง ๆ ให้กับตัวเองเบา ๆ ราวกับจะเตือนสติจากนั้นเธอค่อย ๆ พยุงร่างคนเมาขึ้นบันไดทีละขั้น ด้วยจังหวะที่ระมัดระวังมากขึ้นกว่าก่อนหน้า จนในที่สุดก็พาขึ้นมาถึงชั้นสองโดยไม่สะดุดหรือกลิ้งตกบันไดไปซะก่อนเมื่อขึ้นมาถึงช

คล้อยหลังชนากานต์เพียงครู่ ปภาวีก็เอนกายพิงพนักหัวเตียงอย่างหมดแรง ฝ่ามือยกขึ้นกดขมับรู้สึกถึงอาการมึนตื้อที่หลงเหลือจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ทว่าแรงตบเมื่อครู่ก็ทำสติที่เคยพร่าเลือนก็ค่อย ๆ คืนกลับมา ทำให้สามารถประมวลผลได้ว่าเหตุการณ์ก่อนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างสายตาเลื่อนลงมองผ้าปูเตียงสีขาวที่ยับย่น เสื้อผ้ากระจัดกระจายทั้งบนพื้นและบนที่นอน ก่อนจะหยุดนิ่งที่รอยเลือดจาง ๆ บนผ้าห่มผืนใหญ่“ครั้งแรกงั้นเหรอ” เธอพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ไม่อยากเชื่อสายตาเท่าไรนัก ตอนแรกเธอก็แค่พูดเพื่อต้องการเอาชนะไม่คิดว่ามันจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆทว่าในอกกลับถูกบีบแน่นขึ้นมาดื้อ ๆ เสียอย่างนั้น ความรู้สึกต่าง ๆ มากมายไหลเวียนเข้ามาในหัวหากแต่มันกลับไม่ใช่ความรู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำลงไปแต่อย่างใด มันเป็นความภูมิใจที่แฝงไว้ด้วยความสะใจ ที่ได้เป็นคนแรก...ได้แตะต้องสิ่งที่อีกฝ่ายหวงแหนที่สุดเพราะนี่ไม่ใช่แค่ได้ครอบครอง แต่มันเป็นการที่ทำให้ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกผิด รู้สึกแปดเปื้อน จนต้องเป็นฝ่ายเดินออกจากบ้านหลังนี้ไป โดยที่เธอไม่ต้องเปลืองคำพูดไล่เหมือนที่ผ่านมาสิ่งที่เกิดขึ้น เธอไม่ได้เป็นคนผิด ชนากานต์ต่างหากที่เป

ไม่นานนัก รถคันหรูเคลื่อนตัวเข้าสู่ถนนคอนกรีตสายแคบซึ่งทอดยาวผ่านแนวต้นไม้สูง ด้านหน้าคือประตูไม้สีซีดของสุสานประจำตระกูลที่ตั้งอยู่บนเนื้อที่มากกว่าสาม ห้อมล้อมด้วยต้นสนปลายแหลมและเงาแดดอ่อนของเช้าวันใหม่เมื่อรถจอดสนิท เสียงเครื่องยนต์ก็ดับลงอย่างเงียบเชียบ สมชายคนขับประจำบ้านไม่รอช้า เขารีบลงจากที่นั่งคนขับแล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้คุณหญิงรุจิราและปภาวีก้าวลงจากรถไปก่อนอย่างคล่องแคล่วทิ้งให้ชนากานต์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงเบาะหลังเพียงลำพังเธอกะพริบตาช้า ๆ สายตาแนบแน่นอยู่ที่บานประตูฝั่งตน มือเรียวขยับไปแตะมือจับประตูก่อนที่จะหยุดชะงักกลางคัน เธอไม่แน่ใจว่าควรก้าวออกไปดีไหม หรือควรนั่งอยู่ภายในนี้ต่อไปอีกสักครู่ระหว่างที่ความลังเลยังคงพันธนาการใจเอาไว้เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเฉียบคม เย็นชา และเต็มไปด้วยแววประชดประชันที่คุ้นเคยดี“นั่งทำบื้ออะไรอยู่ล่ะ ลงมาสิ!”น้ำเสียงนั้นบาดลึกยิ่งกว่าคำพูดใด ชนากานต์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะกะพริบถี่พยายามกลืนความรู้สึกทั้งหมดที่มีลงคอโดยไม่ตอบโต้อะไรกลับไป“พูดดี ๆ กับน้องบ้างสิภัคถือว่าแม่ขอ หนูพรีนลงมาเร็วลูก เดี๋ยวเราเข้าไปข้างในกันดีกว่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง เสียงเปียโนบรรเลงคลอเบา ๆ ลอยแว่วมาจากลำโพงเหนือศีรษะ แสงไฟสีอุ่นสะท้อนพื้นกระเบื้องมันวาวตลอดโถงทางเดินห้างอันหรูหรา กลิ่นหอมของน้ำหอมเคาน์เตอร์แบรนด์ลอยแตะจมูกตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้าไปด้านใน ชนากานต์ก้าวเดินเคียงข้างคุณหญิงรุจิราอย่างเงียบ ๆ สองมืพลางลูบต้นแขนของตัวเองบริเวณที่ยังมีรอยจางของแรงบีบเมื่อชั่วโมงก่อนอย่างประหม่า แม้จะพยายามฝืนยิ้มตอบคำพูดของคุณหญิงผู้มีเมตตา แต่แววตาของเธอกลับหลบเลี่ยงไม่กล้าสบใครตรง ๆ ในตอนนี้ “อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมลูก หรือว่าอยากได้อะไรไหม ฉันซื้อให้ได้นะ”เสียงของคุณหญิงรุจิราเอ่ยเบา ๆ แฝงความอ่อนโยน ปลายนิ้วแตะลงบนหลังมือของชนากานต์ราวกับจะปลอบใจ ชนากานต์ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่สุภาพ “ไม่เป็นไรค่ะคุณหญิง พรีนแค่เดินเฉย ๆ ก็พอแล้วค่ะ” คุณหญิงมองเสี้ยวหน้าหวานที่ดูซีดเซียวไปถนัดตา หัวใจก็พลันปวดหนึบขึ้นมาโดยไร้สาเหตุ ก่อนจะเอื้อมโอบไหล่หญิงสาวเบา ๆ แล้วดึงร่างนั้นให้เบียดแนบชิดมากขึ้นขณะเดินผ่านหน้าร้านเครื่องสำอางแบรนด์หรู “บางทีฉันก็สงสัยว่าทำไมเด็กดี ๆ แบบหนูพรีน ถึงไ