All Chapters of Out of Sync รักคนละตอน: Chapter 21 - Chapter 30

รถยนต์หรูแล่นฝ่าการจราจรอันหนาแน่นของตัวเมืองเป็นเวลานานกว่าสองชั่วโมง ก่อนจะเคลื่อนตัวผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้าสู่บริเวณคฤหาสน์ธาดาวรโชติ แสงแดดยามเย็นสีส้มทองส่องลอดผ่านแนวต้นไทรสูงตระหง่าน ทอดเงายาวพาดผ่านสนามหญ้าเขียวขจีที่ได้รับการตัดแต่งอย่างประณีต คุณหญิงรุจิราเป็นคนแรกที่เปิดประตูรถลงมา ก่อนจะหันกลับไปยังหญิงสาวที่ยังนั่งนิ่งอยู่ด้านหลัง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “วันนี้รถติดนานเลย เหนื่อยกันทั้งวันแล้ว หนูพรีนขึ้นไปอาบน้ำอาบท่า พักผ่อนก่อนก็ได้ลูก ช่วงเย็นค่อยลงมาทานข้าวพร้อมกันนะ” ชนากานต์ยิ้มบาง ๆ อย่างรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ก่อนพยักหน้ารับเบา ๆ “ขอบคุณค่ะคุณหญิง”เธอก้าวลงจากรถอย่างเรียบร้อย พยายามไม่หันไปมองอีกคนที่ยังนั่งเงียบเชียบอยู่ข้างกัน และในจังหวะที่กำลังจะก้าวขาออกไป เสียงถอนหายใจลากยาวก็ดังขึ้น... ปภาวีก้าวลงตาม สีหน้าบูดบึ้ง มือหนึ่งตวัดกระเป๋าหรูสีน้ำตาลขึ้นบ่า นัยน์ตาคมเหลือบมองใบหน้าชนากานต์เพียงครู่ ก่อนจะเชิดหน้าเดินเข้าบ้านไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ คุณหญิงรุจิราหันกลับมามองชนากานต์ที่ยังยืนเก้ออยู่ตรงข้างรถ ดวงตานุ่มละมุนเปี่ยมความเข้าใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ไม่เห็นจะสั้นตรงไหนเลยนี่คะ อีกอย่างบ้านนี้ก็มีแต่ผู้หญิง ป้าไม่ต้องห่วงหรอก ปลอดภัยแน่นอนค่ะ”“ไม่ได้! ป้าไม่สบายใจ ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้เลยนะพรีน!”“แต่พรีนว่า...”ชนากานต์ขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามจะอธิบาย ทว่าก่อนที่เธอจะพูดจบ เสียงเรียบนุ่มของคุณหญิงรุจิราก็ดังแทรกขึ้นมาจากทางเข้าห้องครัวเสียก่อน“มีอะไรกันหรือเปล่า เสียงดังไปถึงข้างนอกเชียว”สองป้าหลานหันไปมองทันทีด้วยท่าทีตกใจ ก่อนที่คุณหญิงจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแฝงความหยอกล้อเล็กน้อย“ฮึ ว่าไง สรุปว่ามีอะไรกัน”“เปล่าค่ะคุณหญิง น้อยแค่ให้หนูพรีนไปเปลี่ยนชุดก็เท่านั้นค่ะ”“เปลี่ยนชุด?” คุณหญิงว่าพลางเลิกคิ้ว มองชนากานต์อย่างพินิจ “เปลี่ยนทำไมล่ะฉันว่ามันก็ออกจะน่ารักดีออก”“น้อยคิดว่ามันไม่เหมาะสมค่ะคุณหญิง เสื้อบางจนเห็นไปถึงไหนต่อไหน ซ้ำกางเกงยังสั้นขนาดนี้”น้อยหันไปพูดกับคุณหญิงเสียงเรียบ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล ก่อนหันไปมองหลานสาวพร้อมส่งสายตาเร่งเร้าให้รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า“ไม่ต้องไปเปลี่ยนหรอกหนูพรีน ฉันไม่เห็นว่ามันจะไม่เหมาะสมตรงไหนเลยนะ หรือว่าน้อยหวงหลานสาว?”น้อยชะงักไปเล็กน้อย สบตาคุณหญิงด้วยท่าทางลำบากใจ ริมฝีปากขยับเหมือ

ชนากานต์ชะงักเล็กน้อย ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำอะไรแบบนี้ต่อหน้าทุกคน เธอกะพริบตาถี่ ๆ อย่างพยายามตั้งหลัก ก่อนจะส่งยิ้มและเอ่ยขอบคุณแบบเก้ ๆ กัง ๆ“เอ่อ...ขะ ขอบคุณค่ะ คุณแทนคุณ”“คนกันเอง เรียกว่าพี่แทนเฉย ๆ ก็ได้ครับ”พูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ อย่างเป็นกันเอง“คะ...ค่ะพี่แทน”เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อยเพราะทำตัวไม่ถูกนักเมื่อเจอเข้ากับสถานการณ์แบบนี้ ทั้งอึดอัด กระอักกระอ่วนจนแทบจะหายใจไม่ออก และในขณะที่เธอกำลังจะตักข้าวเข้าปากดวงตาเจ้ากรรมก็ดันเผลอไล่มองไปยังคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างไม่รู้ตัวทันทีที่สายตาเธอประสานเข้ากับดวงตาคมกริบของผู้หญิงใจร้ายตรงหน้า ทว่าก็ต้องเบือนหน้ากลับแทบในทันที เพราะสายตาคู่นั้นทั้งนิ่งเรียบ ดุดัน และเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังไม่พอใจ...และในขณะที่ความเงียบเริ่มครอบคลุมบรรยากาศไว้ด้วยความอึดอัด เสียงช้อนส้อมกระทบกับจานก็ดังขัดจังหวะอย่างแรงจนทุกคนที่นั่งอยู่ถึงกับสะดุ้งตกใจก่อนจะตามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองที่แทรกแรงอารมณ์ไว้ชัดเจน“ขอตัวนะคะ พอดีว่าทานไม่ลง”“เดี๋ยวสิภัค อย่าเสียมารยาทแบบนี้”“ก็ใครมันจะไปม

"ไม่ได้หนูพรีน ยัยภัคชักจะเอาใหญ่เข้าไปทุกที ฉันปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว""คุณหญิงอย่าทำอะไรคุณหนูเลยนะคะ พรีนขอร้อง...ฮึก ๆ"น้ำเสียงสั่นเครือ พร้อมหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาทำให้หญิงสูงวัยชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งสงสัย ทั้งไม่เข้าใจ...ว่าทำไมถึงยังปกป้อง ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายถูกกระทำอย่างไม่เป็นธรรมแต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่และจริงใจ คุณหญิงก็ไม่อาจฝืนความปรารถนาของเด็กสาวได้ลง"ก็ได้...ครั้งนี้ฉันจะปล่อยไปก่อน“ขะ...ขอบคุณค่ะคุณหญิง”เสียงที่แผ่วเบาและสั่นเครือ คล้ายกับลมหายใจที่ปล่อยออกมาพร้อมกับความรู้สึกผิดปะปนอยู่ในน้ำเสียงนั้น แววตาหลบต่ำลงเล็กน้อยอย่างเกรงใจและขอบคุณในเวลาเดียวกันคุณหญิงรุจิราถอนหายใจเบา ๆ ก่อนอื่นต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม“ถ้างั้นหนูพรีนไปพักผ่อนก่อนเถอะ นี่ก็ดึกมากแล้ว แล้วพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"ชนากานต์พยักหน้าเป็นอันว่าเข้าใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป เสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ เลือนหายไปในความมืดของบ้านคุณหญิงมองตามแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง ทั้งสงสาร ทั้ง

“หึง? ทำไมภัคต้องหึงด้วยไม่ทราบ ภัคกับเด็กนั่นไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย คุณแม่อย่าพูดแบบนี้นะคะ ภัคไม่ชอบ”คำพูดเรียบนิ่ง ทว่าโทนเสียงกลับแข็งกร้าวขึ้นเรื่อย ๆ ดวงตาคมไหววูบ ก่อนจะเบือนหน้าหนีในจังหวะสุดท้าย คล้ายไม่อยากให้มารดาเห็นแววตาที่กำลังปั่นป่วนในตอนนี้ยัยเด็กนั่นจะไปกับใครมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรเธอ สักหน่อย ยังดีเสียด้วยซ้ำเพราะเธอจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าให้หงุดหงิดเหมือนเช่นทุกครั้ง“ไม่ชอบก็ไม่ชอบสิ ไม่เห็นจะต้องอารมณ์เสียขนาดนี้เลย แต่จะว่าไปแทนคุณกับหนูพรีน ก็ดูเหมาะสมกันดีนะ แล้วก็คงจะดีไม่น้อยเลยล่ะ ถ้าหนูพรีนได้ผู้ชายดี ๆ อย่างแทนคุณมาดูแล”“ไร้สาระ! ขอตัวนะคะ”คำพูดสุดท้ายของปภาวีดังลอดไรฟันอย่างพยายามข่มอารมณ์ที่ปะทุขึ้นหลังได้ยินประโยคเมื่อครู่ ดวงตาคมตวัดมองมารดาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้นอย่างหุนหันสบัดเดินออกไปโดยที่ไม่สนใจกับคำพูดใด ๆ อีกต่อไป@มหาวิทยาลัยรถยนต์คันหรูสีดำจอดนิ่งอยู่ริมฟุตบาทด้านหน้าตึกคณะบริหาร หลังจากที่ขับฝ่าการจราจรแน่นขนัดยามเช้ามาอย่างใจเย็น แทนคุณหันไปมองหญิงสาวที่นั่งเงียบข้างตัว รอยยิ้มสุภาพแตะมุมปากขณะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลตามแบบฉบั