บทที่ 14

คฤหาสน์หลังใหญ่

คุณหญิงรุจิราในชุดผ้าไหมสีอ่อนนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายพนักพิงสูงตรงมุมห้องรับแขก ท่าทางของเธอยังคงสุขุมและเปี่ยมด้วยบารมีไม่เสื่อมคลาย มือหนึ่งประคองถ้วยชาหรู ส่วนอีกมือกางหนังสือพิมพ์อ่านข่าวเช้าอย่างตั้งอกตั้งใจ

ก่อนเสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากบันไดด้านใน ปภาวีปรากฏตัวในชุดลำลองเรียบง่ายแต่ดูดีตามสไตล์เจ้าตัว เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางสบาย ๆ ก่อนจะเอ่ยทักเสียงเรียบ

“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณแม่”

คุณหญิงรุจิราเงยหน้าขึ้นเพียงนิด พยักหน้าเบา ๆ รับคำทักทายโดยไม่ละสายตาจากหน้าหนังสือพิมพ์ที่อยู่ในมือ

ปภาวีที่เดินเข้ามาก็หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกันกับมารดา ก่อนเอนหลังพิงพนักเล็กน้อย มือหนึ่งยกขึ้นปิดปากหาววอดใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า แววตาปรือราวกับคนที่ยังนอนหลับไม่เต็มตื่น

และแน่นอนว่าอาการเหล่านั้น ไม่อาจรอดพ้นสายตาแหลมคมของคุณหญิงรุจิราไปได้

“นอนดึกเหรอภัค?”

“เอ่อ...นิดหน่อยค่ะ พอดีเมื่อคืนภัครีบเคลียร์งานเก่าให้เสร็จน่ะค่ะ”

“งานเก่า? งานอะไรล่ะ ใช่งานที่เรือนแม่บ้านหรือเปล่า”

“คะ...คุณแม่พูดเรื่องอะไรคะ ภัคไม่เข้าใจ!”ฝืนตอบเสียงเรียบ พยายามเก็บสีหน้าให้ดูไม่รู้เรื่องเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ภายในอกนั้นเต้นแรงจนแทบสะท้าน

ใบหน้าร้อนวูบวาบ เหงื่อซึมออกตามขมับโดยไม่รู้ตัว มือเรียวเผลอยกขึ้นปาดอย่างลวก ๆ สายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตาคนตรงหน้า

เธอรู้ดี...ว่ามารดาหมายถึงอะไร แต่เมื่อไม่มีคำอธิบายที่ฟังขึ้นพอจะใช้แก้ตัวได้ ก็ทำได้เพียงปั้นหน้าไม่รู้ไม่ชี้อย่างเงอะงะแค่เท่านั้น

“เมื่อคืนภัคไปทำอะไรที่เรือนแม่บ้าน อย่าคิดว่าแม่ไม่เห็นนะ”

“เอ่อ...คือ ภัค...คือ...”

น้ำเสียงพลันหายไปในพริบตา ริมฝีปากขยับพยายามจะพูดอธิบายออกมา ทว่าไม่อาจหาเหตุผลได้มาแก้ต่างให้ตัวเองได้เลย

และในจังหวะสำคัญของชีวิตนั้น เสียงของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้นมาช่วยเธอไว้ได้ทันเวลา

“ขออนุญาตค่ะคุณหญิง น้อยจัดโต๊ะอาหารเสร็จแล้วคุณหญิงจะทานมื้อเช้าเลยหรือเปล่าคะ”

คุณหญิงรุจิราเหลือบตามองสาวใช้ ก่อนจะพับหนังสือพิมพ์วางลงข้างตัวอย่างเรียบร้อยแล้วเอ่ยขึ้น...

“อื้ม ทานเลยน้อย ไปภัคไปทานมื้อเช้ากับแม่ก่อน”

เสียงนั้น...ไม่ต่างจากออกซิเจนที่มอบโอกาสให้เธอได้กลับมาหายใจอีกครั้ง ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันพลางถอนหายใจออกมาอย่างผ่อนคลาย ก่อนจะลุกขึ้นตามมารดาไปยังห้องอาหารอย่างเงียบ ๆ โดยที่หัวใจยังเต้นระส่ำกับวินาทีเฉียดเส้นตายเมื่อครู่

@ห้องอาหาร

กลิ่นหอมของข้าวต้มร้อน ๆ และกลิ่นชาอ่อน ๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ คุณหญิงรุจิราที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ ทว่าฟังดูแฝงความใส่ใจอยู่ในที

“น้อย...แล้วหนูพรีนล่ะ หายดีหรือยัง เช้านี้ดูสดชื่นขึ้นบ้างไหม?”

“ดีขึ้นบ้างแล้วค่ะคุณหญิง”

เจ้าของบ้านเพียงพยักหน้าเล็กน้อยอย่างพึงใจ ก่อนจะหันกลับไปสนใจอาหารตรงหน้าอีกครั้ง ทว่าผ่านไปไม่นาน เสียงฝีเท้าคู่หนึ่งก็ค่อย ๆ ดังขึ้นจากทางเดิน และในไม่กี่วินาทีต่อมา ร่างบางในชุดนักศึกษาก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าห้องอาหาร

“อ้าวหนูพรีน มาพอดีเลย มาทานข้าวด้วยกันก่อนสิจ๊ะ”

คุณหญิงเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมพยักหน้าเชิงต้อนรับด้วยรอยยิ้มสดใสที่ประดับบนใบหน้า ปภาวีที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็หันหน้ามองตามเสียงนั้นอย่างอัตโนมัติ

...และในวินาทีนั้น โลกก็เหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ปภาวีที่กำลังยกช้อนขึ้นถึงกับชะงักกลางอากาศ ทันทีที่สายตาคมสบเข้ากับหญิงสาวเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม ผู้ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสุภาพอ่อนโยน ผมยาวสลวยปล่อยตามธรรมชาติไหวเบา ๆ ไปกับจังหวะเดิน ใบหน้าแต่งแต้มเพียงบางเบาพอให้ดูสดใส แม้จะยังมีร่องรอยความอ่อนเพลียจากพิษไข้หลงเหลืออยู่

แต่นั่น...ก็ไม่อาจบดบังความสวยของอีกคนได้เลยแม้แต่น้อย

“ภัค”

“...”

“ภัคลูก ภัค!”

เสียงเรียกสุดท้ายของผู้เป็นแม่สะกิดให้หญิงสาวที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเพิ่งถูกดึงออกจากภวังค์ ปภาวีกะพริบตาถี่ ๆ พยายามเรียกสติกลับมา ก่อนจะหันไปตอบอย่างลนลาน แม้แววตาจะยังไม่อาจซ่อนความพร่าไหวเอาไว้ได้หมด

“คะคุณแม่?”

“เป็นอะไร ทำไมมองน้องแบบนั้น”

“ปะ...เปล่านะคะ ไม่ได้มองซะหน่อย”

คำปฏิเสธหลุดออกมาอย่างรวดเร็วทั้งที่ข้างในกำลังเดือดปุด ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ เพียงแค่สายตาเผลอไล่มองผ่านเสื้อนักศึกษาที่รัดแน่นจนกระดุมเม็ดกลางแทบจะปริออก กระโปรงที่สั้นจนเกินงามเพียงแค่ก้าวเดินก็แทบจะเห็นไปถึงต้นขาขาวที่อยู่ด้านใน

...เพียงเท่านั้นคิ้วเรียวของปภาวีขมวดเข้าหากันทันทีด้วยความไม่พอใจ

คุณหญิงส่ายหน้าเบา ๆ พลางยิ้มกรุ้มกริ่มกับปฏิกิริยาของลูกสาว แล้วหันไปพูดกับเด็กสาวในชุดนักศึกษาอีกครั้ง ดวงตาเรียวยังมองสำรวจใบหน้าขาวจัดที่แม้จะพยายามยิ้มให้ดูปกติ แต่กลับแฝงแววเหนื่อยล้าและซีดเซียวอย่างปิดไม่มิด

“ฉันว่าไปหาหมอก่อนดีกว่าไหมหนูพรีน ดูซิแก้มแดง หูแดงหมดแล้ว”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณหญิง พรีนไหวค่ะ”

“แต่ฉันว่า...”

“คุณแม่จะไปสนใจทำไมคะ เธอบอกไม่ไปก็คือไม่ไปก็แค่นั้น ทานข้าวกันต่อดีกว่าค่ะ เสียเวลาเปล่า ๆ!”

คำพูดนั้นทำเอาบรรยากาศบนโต๊ะเงียบงันลงชั่วขณะ ก่อนที่คุณหญิงจะหันไปปรามเสียงเข้ม

“เดี๋ยวเถอะภัค! น้องไม่สบายอยู่นะ”

“แล้วไงคะ ไม่เกี่ยวอะไรกับภัคสักหน่อย”พูดแล้วก็หยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“เอ่อ...พรีนขอตัวก่อนนะคะคุณหญิง สวัสดีค่ะ”

เด็กสาวก้มศีรษะให้เล็กน้อยก่อนหมุนตัวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว เพราะน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้มาโดยตลอดกำลังไหลรินจากหางตา เพราะคำพูดเย็นชาที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่ยังคงสะท้อนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า และมันก็เพียงพอที่จะผลักให้เธอหนีออกจากตรงนั้น ก่อนที่หัวใจจะพังยับเยินไปมากกว่านี้

“อ้าว เดี๋ยวสิหนูพรีน หนูพรีน!”

“ปล่อยเธอไปเถอะค่ะคุณแม่ คุณแม่จะ...”

“หยุดสักทีได้ไหมภัคแม่ขอร้อง...อย่าให้คำพูดร้าย ๆ ทำร้ายน้องไปมากกว่านี้เลย แม่บอกตรง ๆ ว่าแม่สงสารหนูพรีน”

“สงสาร? สงสารทำไมคะ ก็ในเมื่อให้บอกไปหาหมอก็ไม่ไป ทำเป็นเล่นตัวอย่างกับตัวเองสูงส่งมาจากไหน”พูดพลางยักไหล่เบา ๆ เพราะไม่ได้คิดจะใส่ใจคำพูดอะไรกับของแม่ตั้งแต่แรก

สายตาคมก้มมองชามข้าวตรงหน้า ก่อนจะตักข้าวเข้าปาก อุตส่าห์จะไม่อะไรแล้วแท้ ๆ แต่กลับไม่ยอมรับความหวังดีที่อื่นมอบให้ แบบนี้เธอก็ไม่มีเหตุผลใดที่เธอจะต้องใส่ใจหรือให้ค่ากับคนที่เพิ่งเดินออกไปก่อนหน้าเลยสักนิด

“ก็ถ้าภัคเป็นน้อง แล้วเจอคำพูดแบบนี้ ภัคจะไปหรือเปล่าล่ะฮึ?”

“...”

“เปลี่ยนแปลงตัวเองได้แล้วนะภัค อายุก็ไม่ใช่น้อย ๆ แล้ว แม่เตือนเพราะหวังดี”

***

“นี่เธอ หยุดก่อน”

เสียงนั้นดังขึ้นจากด้านหลัง ชัดเจนจนชนากานต์ต้องชะงักเท้าไปเสี้ยววินาที แต่กระนั้นเธอไม่ได้หยุดหรือไม่หันกลับแต่อย่างใด ตรงข้ามกันเธอกลับเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้าเพื่อที่จะออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

“ฉันบอกให้หยุด! เธออยากจะลองดีกับฉันใช่ไหมพรีน”

คราวนี้เสียงของปภาวีเข้มขึ้นเป็นเท่าตัว เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ปิดไม่มิด น้ำเสียงเด็ดขาดนั้นแทรกด้วยความหงุดหงิดชัดเจน และมันยิ่งชัดขึ้นเมื่อเธอยืนนิ่งมองอีกฝ่ายที่ยังเดินต่อไปโดยไม่หันกลับมามองสักนิด แววตาของปภาวีเริ่มแข็งขึ้น ใบหน้าเรียบเฉยพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

เธอก้าวเท้าเร็วขึ้นโดยไม่คิดจะยั้ง ระยะห่างที่เคยมีหดหายไปในพริบตา จากนั้นมือเรียวก็เอื้อมคว้ากระชากข้อมือเล็กของคนที่กำลังจะเดินพ้นจากกรอบสายตาอย่างแรงจนร่างบางหลุดร้องออกมาโดยอัตโนมัติ

“อะ...โอ๊ย!”

“ฉันบอกให้เธอหยุด ทำไมไม่ฟังฉัน!”เสียงของปภาวีดุดันจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกบังคับให้เงียบ เธอยืนประชิดกันเต็มระยะ ใบหน้าใกล้กันแค่คืบ แรงข้อมือที่จับไว้แน่นจนอีกฝ่ายไม่อาจสะบัดออกได้

“คุณหนูมีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า ถ้าไม่มีฉันขอตัว”

“ตามฉันมานี่!”

ปภาวีไม่ตอบคำถาม แต่เลือกจะสั่งการออกมาแทน ดวงตาที่มองชนากานต์เต็มไปด้วยแรงกดดันจนไม่มีช่องให้ร่างบางโต้กลับกลับได้...

“คุณหนูจะพาฉันไปไหน ฉันไม่ไป ปล่อยนะ!”

“ฉันไม่ปล่อย แล้วถ้าเธอยังเสียงดังอีกละก็...ฉันจูบเธอแน่”