جميع فصول : الفصل -الفصل 110

นับแต่ครานั้น เฟิ่งม่านจูจึงได้สัมผัสถึงความรักและความอ่อนโยนเป็นครั้งแรกนางตกหลุมรักหลินเซียวจนหมดหัวใจ ทว่าในฐานะราชินีปีศาจที่เติบโตมาในขุมนรก นางไม่เคยรู้วิธีการเอาชนะใจบุรุษด้วยความอ่อนหวาน นางรู้จักเพียงการใช้พันธนาการ โซ่อาคม และมนต์ดำเป็นเครื่องมือ บีบบังคับให้วีรบุรุษผู้สูงส่งกลายเป็นทาสสุนัขบำเรอกาม สยบอยู่แทบเท้านางตลอดกาลยามนี้ที่เรือนปี้อ้าน ร่างอรชรของเฟิ่งม่านจูในชุดสีแดงเพลิงที่หลุดลุ่ยไปครึ่งท่อน กำลังยืนเกาะขอบหน้าต่างไม้แกะสลัก สะโพกผายโก่งงอน ยกสูงขึ้นรับแรงกระแทกกระทั้นอันดุดันจากเบื้องหลังหลินเซียวที่สวมปลอกคอเหล็ก ทั้งร่างเปลือยเปล่าเผยให้เห็นมัดกล้ามแกร่งที่หยาดเหงื่อเกาะพราวระยับ กำลังยืนกระแทกเอว เสือกส่งลำลึงค์ร้อนผ่าวเข้าออกในช่องทางรักของเฟิ่งม่านจูอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยหนอกแข็งกระแทกเข้ากับบั้นท้ายขาวเนียนเสียงดัง ตับ! ตับ! ประสานกับเสียงครวญครางอย่างสุขสมของนางมารสาวที่สะท้อนก้องทั่วฝั่งแม่น้ำฯหลินเซียวในยามนี้สติสัมปชัญญะได้ถูกเผาผลาญจนหมดสิ้น เรือนร่างอ้อนแอ้น ใบหน้าสะสวยดุจเทพธิดาจำแลงของเฟิ่งม่านจู ทำให้เ

บนผาหินที่ยื่นล้ำเหนือแม่น้ำลืมเลือน มีตำหนักแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่เดียวดายเรือนปี้อ้าน ตำหนักหยกนิลแกะสลักลวดลายบุปผาโบราณอย่างวิจิตร งดงามหรูหราและทรงอำนาจ ทว่าภายใต้ความงามนั้นกลับแฝงบรรยากาศบิดเบี้ยวชวนสะพรึง ราวกับทุกซอกมุมของสถานที่แห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อทำให้ผู้ที่ก้าวเข้ามาหลงลืมแม้กระทั่งศักดิ์ศรีของตนเองที่นี่มิใช่เพียงเรือนพำนักของนางมารผู้ยิ่งใหญ่หากยังเป็นดั่งสุสานที่ฝังกลบเกียรติยศของยอดวีรบุรุษ ผู้เคยยืนหยัดเหนือผู้คนนับหมื่นนับพัน ให้เหลือเพียงเงาร่างไร้วิญญาณใต้เงาบารมีของจอมนางภายในห้องโถง แสงจากโคมกระดาษปักดิ้นทองส่องสะท้อนพื้นศิลาเป็นประกายสลัวเฟิ่งม่านจู ในอาภรณ์สีแดงเพลิงทอดกายเอนอยู่บนตั่งหยก ท่วงท่าของนางสูงส่งสง่างาม ดุจดั่งราชินีผู้ครองมรรคามารทั้งปวงนางมิใช่ราชินีปีศาจหยาบกระด้างที่อาศัยเพียงกำลังข่มเหงผู้อื่น ตรงกันข้าม ความน่าสะพรึงของเฟิ่งม่านจูกลับอยู่ที่ความงดงามอันเยือกเย็น ทุกการเคลื่อนไหวของนางล้วนประณีต ทุกถ้อยคำล้วนมีความหมาย และภายใต้รอยยิ้มอ่อนหวานนั้นมักซ่อนคมเขี้ยวแห่งเล่ห์กลเอาไว้เสมอ

"เรื่องสวมบทบาทล่อลวงคน... ลูกหรือจะกล้าทัดเทียมท่านแม่? ท่านกักขังวีรบุรุษฝ่ายธรรมะอย่างหลินเซียวไว้ ล่ามปลอกคอปรนนิบัติสวาทวันแล้ววันเล่า ป้อนน้ำแม่น้ำลืมเลือนให้เขากินเพื่อหลอกตัวเองว่าเขาหลงรักท่าน... ช่างเป็นความรักอันสูงส่งและยิ่งใหญ่ ที่น่าเลื่อมใสยิ่งนัก""เจ้า!"นัยน์ตาคู่สวยของเฟิ่งม่านจูพลันทอประกายเพลิงมารวูบหนึ่ง ปมบาดแผลในอดีตเรื่องถูกทรยศและไร้คนรักจริงถูกทิ่มแทงเข้ากลางใจดำ นางยันกายลุกขึ้นยืน อาภรณ์สีแดงเพลิงพลิ้วไหว รังสีความเหี้ยมเกรียมแห่งราชินีปีศาจแผ่พุ่งออกมากดทับทั่วทั้งห้อง"ข้าเลี้ยงเจ้ามาด้วยเลือด เพื่อให้เจ้ามาสั่งสอนข้ารือ?!""ลูกมิกล้าสั่งสอนท่านแม่..."เฟิ่งอวี้ประสานมือแสร้งทำเป็นเคารพ ทว่านัยน์ตากลับสะใจที่เห็นมารดาครองสติไม่อยู่"ลูกเพียงแต่สมเพช... ที่ท่านแม่ต้องใช้พันธนาการกับน้ำลบความทรงจำ ถึงจะกุมหัวใจบุรุษไว้ได้”สองแม่ลูกเปิดศึกประชดประชันและจ้องตาเชือดเฉือนกันอย่างคลั่งแค้น ต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในกิเลสแห่งความอยากเอาชนะจนหลงลืมและละเลย สองพ่อลูกตระกูลหลินไปโดยสิ้นเชิงท่ามกลางสงครามน้

เบื้องล่างแท่นพิธี เหล่านางบำเรอนับร้อยต่างยืนเรียงราย ทอดสายตามองคู่บ่าวสาวด้วยความริษยาและอาฆาต โดยเฉพาะ ร่านร่านนางกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้นเมื่อเห็นสตรีผู้หนึ่งกำลังจะได้รับการยกย่องขึ้นเป็น พระชายาเอกของไท่จื่อเฟิ่งอวี้ ตำแหน่งที่สตรีนับร้อยนับพันใฝ่ฝัน กลับกำลังตกเป็นของสตรีเพียงคนเดียวเสียงดนตรีดังขึ้นอีกครั้งเฟิ่งอวี้ปรากฏกายในชุดวิวาห์สีชาดปักลวดลายมังกรดำ อาภรณ์ตัดเย็บอย่างประณีตขับให้เรือนร่างสูงสง่าดูน่าเกรงขาม เขาเดินเคียงข้างกับหลินโม่ ซึ่งอยู่ในอาภรณ์หงส์แดงลายกัลปพฤกษ์เบื้องหน้าแท่นประธาน เฟิ่งม่านจูนั่งเอนกายในอาภรณ์ราชินีปีศาจสีแดงเพลิง ความสง่างามและอำนาจแผ่กำจายออกจากร่างโดยไม่จำเป็นต้องเอ่ยวาจาแม้สักคำข้างกายนางคือ หลินเซียว เขาสวมอาภรณ์ภูมิฐานสมกับฐานะบิดาของเจ้าสาว ทว่าร่างกายกลับตึงเกร็ง ราวกับหุ่นไม้ที่ถูกชักเชิดด้วยเส้นด้ายนัยน์ตาคู่คมลึกโหล ว่างเปล่า ไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะ แต่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่าภายใต้ความนิ่งงันนั้นกระแสปราณในกายของเขากำลังเปลี่ยนแปลงทีละน้อยเสียงปร

อีกฟากหนึ่งของสมรภูมิเหล่าปีศาจที่ได้รับพิษบุปผาแห่งแดนปรโลกต่างคลุ้มคลั่งจนเสียสติ ต่างไม่สามารถแยกแยะพรรคพวกได้อีกต่อไป ในดวงตาของพวกมัน ทุกสิ่งกลับกลายเป็นภาพมายาอันบิดเบี้ยวเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังระงม เหล่าสตรีที่เคยเป็นนางรำและนางบำเรอต่างพากันวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ปีศาจหลายตนไล่ตามพวกนางราวกับสัตว์ร้ายที่หลุดจากกรงขังทันใดนั้นตูม! แสงกระบี่สีเงินสายหนึ่งผ่าลงมาจากฟากฟ้า ปีศาจตนหนึ่งถูกซัดกระเด็นไปกระแทกเสาหินจนแตกละเอียด ชายหนุ่มในอาภรณ์สีครามยืนอยู่กลางอากาศ ชายเสื้อพลิ้วไหวท่ามกลางพายุปราณ นัยน์ตาเย็นสงบดุจสายน้ำจินฝาน "พวกเจ้าหนีไปทางตะวันออก"เสียงของชายหนุ่มราบเรียบ ทว่าแฝงพลังกดดันจนสตรีนับร้อยไม่กล้าขัดขืน"ตรงนั้นมีค่ายกลคุ้มกัน""แล้วท่านล่ะเจ้าคะ?" สตรีคนหนึ่งถามทั้งน้ำตาจินฝานเหลือบมองกองทัพปีศาจเบื้องหน้า"ข้าจะซื้อเวลาให้"อีกด้านหนึ่ง เสียงหัวเราะดังขึ้น"เหอะ! ดูเหมือนคืนนี้จะได้ออกแรงเสียที!"เปลวเพลิงสีทองพวยพุ่งขึ้นจากพื้น สือถงทะยานขึ้นเหนือผืนดิน แซ่เหล็กใ