جميع فصول : الفصل -الفصل 120

เฟิ่งม่านจูที่กำลังคลุ้มคลั่งอยู่เบื้องหน้าเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงฉานจับจ้องบุรุษตรงหน้าทว่าเมื่อเห็นท่วงท่าที่เขายกกระบี่ขึ้น บางสิ่งในใจของนางกลับสั่นสะเทือนภาพต่าง ๆ ผุดขึ้นในความทรงจำ บุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางหิมะ เขายื่นมือให้นางในวันที่นางได้รับบาดเจ็บสาหัส“ไม่ต้องกลัว ข้าจะช่วยเจ้า”อีกภาพหนึ่ง บุรุษคนเดิมกำลังถือกระบี่ ยืนขวางหน้าศัตรูเพื่อปกป้องนาง และภาพสุดท้ายริมฝีปากของเขาเอ่ยถ้อยคำที่นางไม่เคยลืม“หากเจ้ามีชีวิตอยู่ได้ ก็จงมีชีวิตต่อไป”เฟิ่งม่านจูเบิกตากว้าง“หลิน... หลินเซียว...” น้ำเสียงนางสั่นเครือ สติที่เคยถูกพิษและภาพหลอนบดบัง พลันฉีกกระชากม่านหมอกออกนางจำได้แล้ว จำได้ว่าตนเองตกหลุมรักบุรุษผู้นี้เพราะเหตุใด จำได้ว่าเขาเคยช่วยชีวิตนางจำได้ว่าเขาเคยเป็นแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตอันมืดมนของนางและจำได้ ว่านางเป็นคนทำลายทุกสิ่งด้วยมือของตนเอง“ไม่...” เฟิ่งม่านจูถอยหลังไปหนึ่งก้าว“เป็นข้า... ข้าเป็นคนทำร้ายท่าน...”หลินเซีย

คลื่นลมแห่งมหาสงครามแดนมารสงบลงแล้ว ซากปรักหักพังของวิมานสวรรค์ลวงตาพังทลายกลืนหายไปกับเถ้าธุลี ม่านหมอกสีเลือดที่เคยครอบงำผืนพิภพถูกชะล้างด้วยปราณศักดิ์สิทธิ์ เหลือไว้เพียงเศษซากความพ่ายแพ้ของเหล่ามารอสูรที่แตกพ่าย บ้างเตลิดหนีเข้าสู่หุบเขาลึกสุดหล้า บ้างก้มหัวสวามิภักดิ์ยอมสาบานตนเป็นไพร่พลทหารอสูรรับใช้ใต้บัญชาสามทายาทแห่งซานซิงส่วนนามของเฟิ่งอวี้และเฟิ่งม่านจู สองแม่ลูกผู้หลงระเริงในกิเลสมรรคามาร กลายเป็นเพียงเรื่องเล่าขานอันชวนอกสั่นขวัญแขวนที่ถูกกลบฝังไว้ในกาลเวลาทว่าท่ามกลางความเงียบสงบเหนือยอดเขาสูงแห่งชิงชิว ทะเลดอกท้อสีชมพูบานสะพรั่งพัดพลิ้วตามสายลมวสันต์ ส่งกลิ่นหอมอบอวลโอบล้อมเรือนไม้หลังน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ร่มเงาพฤกษา หากแต่ภายในห้องหอนั้น กลับมิได้มีเพียงความวิเวกตามธรรมชาติ หากแต่แว่วเสียงถอนหายใจและเสียงบ่นงึมงำของคนคู่หนึ่งดังกระทบกันไม่เว้นแต่ละวัน"กินยาเสีย"หลินโม่ยื่นถ้วยกระเบื้องเคลือบที่ควันโอสถสีเข้มยังกรุ่นกลิ่นขมฝาดไปตรงหน้า ร่างกลมป้อมขนสีเงินปุกปุยนอนขดนิ่งอยู่บนเบาะผ้าไหมเนื้อนุ่ม หูสามเหลี่ยมทั้งสองข้างลู่ลงแนบศีรษะอย่างคนเอาแต่ใจพอได้ยินเสียงสั่งให้ก

ไอปราณบริสุทธิ์หมุนวนกลั่นตัวเป็นสายหมอกสีเงินยวง ร่างเล็กป้อมพองขยายขึ้นอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งลำตัวใหญ่โตตระหง่านครอบคลุมเตียงไม้ ขนสีเงินเป็นประกายดั่งเส้นไหมทิพย์ และพวงหางนุ่มฟูทั้งเก้าทอดสยายกวัดแกว่งราวกับเกลียวคลื่นเมฆาตบะบำเพ็ญแห่งเทพบรรพกาลนี้แปลกประหลาดยิ่งนัก พละกำลังของอสูรหนุ่มในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่กำเริบขึ้นไม่ว่าเซี่ยเว่ยจะพยายามกดข่มอย่างไร ไอปราณหยางกลับเหมือนแทรกซึมเข้าไปถึงไขกระดูก ไฟราคะเร่าร้อนจุดประกายแผดเผา จนเซี่ยเว่ยกลับคืนสู่ร่างราชันจิ้งจอกเก้าหางดวงตาสีไพลินของเทพอสูรทอดมองสตรีร่างน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่เบื้องล่างด้วยเพลิงตัณหาอันลึกล้ำ ริมฝีปากของจิ้งจอกหนุ่มขยับร่ายอาคมโบราณสามพยางค์เสียงแผ่วพร่า"มี่-อวี่-เฉิน..."พริบตานั้น อาภรณ์นอนเนื้อโปร่งบางของหลินโม่พลันสลายตัวกลายเป็นละอองธุลีแสง เผยให้เห็นเรือนร่างนวลเนียนผุดผ่องดั่งไข่มุกน้ำงาม ปทุมถันอวบอิ่มพุ่งตระหง่านท้าทายแสงจันทร์ และส่วนเว้าส่วนโค้งสะท้านอารมณ์ที่ไร้สิ่งปกปิดเซี่ยเว่ยไม่อาจสะกดกลั้นสัญชาตญาณสัตว์ร้ายบรรพกาลได้อีกต่อไป พวงหางนุ่มสลวยเส้นหนึ่งเ

แสงเงินแสงทองจับขอบฟ้า รุ่งอรุณแรกแห่งวสันต์ขับไล่ไอหมอกราตรีให้จางหายไปจากเรือนไม้กลางดงท้อ ไอแดดอ่อนละมุนทอดผ่านช่องหน้าต่างไม้แกะสลัก สาดกระทบเรือนร่างระหงของหลินโม่ที่นั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้โยก โดยมีร่างนุ่มฟูของเจ้าจิ้งจอกขนสีเงินยวงนอนขดนิ่งอยู่บนตักอุ่นอย่างสุขสมอารมณ์หมายพลันมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยแว่วกระทบชานไม้ด้านนอก บานประตูขนาดใหญ่ถูกผู้มาเยือนผลักเปิดออกช้า ๆ เผยให้เห็นร่างสูงสง่ากำยำของสือถงยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าคมสันนิ่งสงบดั่งภาพวาด ทว่านัยน์ตาเฉียบคมดุดันกลับทอดมองหญิงสาวด้วยความอาทร ถัดไปด้านหลังคือ จินฝาน ในอาภรณ์ขาวพิสุทธิ์ เขาถือกล่องไม้บรรจุโอสถทิพย์ก้าวตามเข้ามาติด ๆ"ข้านำสมุนไพรบำรุงปราณมาให้"จินฝานเอ่ยเสียงนุ่ม ทว่าแววตาลุ่มลึกกลับมองสำรวจผิวพรรณผุดผ่องของภรรยาตัวน้อยที่ดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลผิดหูผิดตาสือถงประสานมือไขว้ไว้ด้านหลัง พลางหรี่สายตามองเจ้าก้อนขนสีเงินบนตักของหลินโม่ พลางแค่นยิ้มมุมปาก"ดูท่า... อาการบาดเจ็บของเจ้าเสี่ยวไป๋จะฟื้นคืนดีวันดีคืนเสียยิ่งกว่าที่คาดไว้"ห

"หลายเดือนที่เจ้าห่างกาย รู้หรือไม่ว่าข้าทรมานเพียงใด"สือถงเคลื่อนกายขึ้นมาอยู่เหนือร่างของหญิงสาวที่นอนหายใจระทดระทวย ก้มลงซุกไซ้ซอกคอขาวผ่อง สันกรามคมบดจูบขบเม้มเนื้อนวลจนเกิดรอยประทับสีชาด หลินโม่แหงนใบหน้ารับสัมผัสอันป่าเถื่อน มือเรียวขยุ้มแผ่นหลังแกร่งด้วยความซ่านเสียว นางบิดเร่าตอบสนองต่อสัญชาตญาณความลุ่มหลงอย่างถึงแก่นชายหนุ่มยกเรียวขาเนียนข้างหนึ่งขึ้นพาดทับบั้นเอวสอบ ก่อนจะสอดแทรกแก่นกายแข็งขึงร้อนผ่าวเข้าสู่ห้วงรัญจวนอันคับแน่นชุ่มฉ่ำในคราเดียว"อ๊ะ!... สือถง..."หลินโม่หวีดร้องแผ่วพร่า จอมราชันผู้หิวกระหายไม่ปล่อยให้นางได้พักหายใจ เขาขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นจังหวะรักอย่างหนักหน่วงและลึกล้ำ ตอกย้ำความเป็นเจ้าของในทุกอณูเนื้อ สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวนักล่าชื่นชมทรวดทรงเว้าโค้งของภรรยาตัวน้อยอย่างไม่เกรงใจ“โม่เอ๋อร์ของข้าช่างงดงามเหลือเกิน”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าไปด้วยตัณหาราคะอันท่วมท้น ในยามนี้หลินโม่นอนหายใจหอบกระชั้น เหงื่อหอมผุดซึมทั่วร่างขาวผ่องอมชมพูจนเปล่งประกาย ยิ่งชวนให้ชายหนุ่มตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีดไม่หยุดสะโพกสอบ