All Chapters of You're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด : Chapter 1 - Chapter 10

ภิณ ทอตะวัน ลูกสาวคนเล็กของภูกับเอรินในวัย 12 ปี มาเที่ยวสนามแข่งของธาม ดูการซ้อมแข่งรถกับพี่ๆ น้องๆภิณเดินมาเข้าห้องน้ำกับฟ้าใส หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จจึงออกมายืนรอฟ้าใสด้านนอก ยืนมองไปยังพิทสตอปของทีมนักแข่งรถ มองการทำงานของทุกคนด้วยความตื่นตาตื่นใจ และด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้เธอเดินเข้าไปใกล้ทีละนิด มารู้ตัวอีกทีก็เข้ามาอยู่ในพิทสตอปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว"ลุงทำอะไร" ภิณถามด้วยความอยากรู้ พร้อมทั้งยื่นหน้ายื่นตาเข้าไปใกล้"เฮ้ย! ใครปล่อยเด็กนี่เข้ามาวะ" รัณย์ อารัณย์ นักแข่งรถยนต์ทางเรียบ เขายังเป็นเจ้าของสนามแข่งรถ และมีธุรกิจจิวเวลรี่ วัย 22 ปี หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทยแคนาดา เงยหน้าออกจากห้องเครื่องของรถที่ใช้แข่ง ร้องตกใจที่มีเด็กผู้หญิงมายืนอยู่ข้างๆ"ภิณไม่เด็กแล้วนะ ภิณอายุสิบสองแล้ว ว่าแต่ลุงทำอะไรเหรอคะ" ภิณยื่นหน้ายื่นตาเดินเข้าไปใกล้รถของรัณย์ยิ่งขึ้น"ออกไป ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ นี่ไอ้ธามมันปล่อยให้เด็กเข้ามาได้ยังไงวะ เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้เสือกมาจัดแข่ง""ภิณเป็นน้องพี่บัว พี่บัวเป็นแฟนพี่ธาม ทำไมภิณจะมาไม่ได้ แล้วภิณบอกแล้วว่าภิณไม่ใช่เด็ก" เสียงใสไม่ค่อยพอใจนักท

"ไปร้านมาเหรอวะ" นิคถามเมื่อรัณย์มาถึงสนามแข่งรถ"มีคนรายงานแล้วนี่ แล้วมึงจะถามกูทำไม" รัณย์ว่าอย่างไม่ใส่ใจพลางเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักแข่งรถ"ก็เผื่อมีเรื่องที่ยังไม่รู้ไง แล้วก็เผื่อพ่อมึงถามกู กูก็ต้องรู้ไว้บ้าง กูตอบไม่ได้พ่อมึงก็ด่ากูอีก" พ่อของรัณย์ฝากฝังให้นิคดูแลน้องชายคนนี้ด้วยรู้ดีว่ารัณย์เป็นพวกดื้อรั้น อารมณ์ร้อน ไม่ค่อยจะฟังใคร ก็มีแต่เขาที่รัณย์ยังพอรับฟังบ้างเพราะโตมาด้วยกัน รู้นิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี"ทุกวันนี้กูยังสงสัยว่าทำไมพ่อไม่ยกร้านให้มึงไปเลย รู้ดีกว่าตัวกูเองอีก""มันเป็นของแม่มึง แล้วพ่อมึงจะมายกให้กูได้ไง แล้วกูก็มีกิจการของพ่อแม่กูที่ต้องดูแลเหมือนกัน""ก็กูไม่ชอบ" คิ้วหนาขมวดเป็นปมอย่างที่เขามักทำเป็นประจำเมื่อไม่สบอารมณ์ เขาไม่ชอบธุรกิจจิลเวลรี่ ที่ทำไปก็ฝืนใจทำ เพราะถ้าไม่ทำพ่อของเขาก็จะไม่ให้เขาทำสนามแข่งรถอย่างที่เขาชอบ"ไม่ชอบแต่มึงก็ทำออกมาได้ดี มึงจะปฏิเสธความสามารถด้านนี้ของมึงไปถึงไหน ถ้ามึงตั้งใจทำป่านนี้ทำเงินปีๆ เป็นร้อยล้านพันล้านแล้วมั่ง" นิคชื่นชม ถึงปากจะบอกไม่ชอบ แต่ทุกครั้งที่ต้องออกคอลเลคชั่นใหม่รัณย์ก็จะออกแบบได้อย่างมีเอกลักษณ์ ไม่เ

รัณย์กลับเข้ามายังห้องทำงานของตัวเองภายในร้านจิลเวลรี่หลังจากที่สองพ่อลูกกลับไป เขาเดินมาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน เอนหลังพิงไปกับพนัก ดวงตาคู่คมค่อยๆ ปิดลง แล้วภาพของเด็กสาวเจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มก็ฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพของเขาแทบจะในทันที รอยยิ้มสดใส ดวงตาที่เจิดจ้าเป็นประกาย น้ำเสียงใสๆ ที่เอื้อนเอ่ยออกมา ตอนนี้มันดังก้องอยู่ในโสตประสาทอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน"เป็นบ้าอะไรวะ ตามมาหลอกหลอนไม่เลิก" รัณย์ลืมตาขึ้นระบายลมหายใจหนักหน่วงแล้วส่ายศีรษะราวกับจะขับไล่ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในห้วงความคิดออกไปให้หมด จนเขารู้สึกปวดหัวตุบๆรัณย์เดินไปหยิบยาแก้ปวดมาใส่ปากตนเองแล้วตามด้วยน้ำ ก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาโน้มตัวไปข้างหน้า หลุมตาลงต่ำ สองมือประสานกันไว้ ศอกเท้าบนหัวเข่าอย่างคนใช้ความคิด"ลุงเป็นเจ้าชายขี่ม้าขาวของภิณนะ""เจ้าชายขี่ม้าขาว หึ...เพ้อเจ่อสิ้นดี" รัณย์แสยะยิ้มเมื่อนึกถึงคำพูดของเด็กสาวก่อนจะเอนหลังพิงพนักโซฟาเงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลง เอาขาพาดกับโต๊ะกลางไว้และหลับไปในที่สุดวันต่อมา"พี่สาวคนสวยขา" น้ำเสียงใสๆ เอ่ยเรียกพนักงานสาวของร้าน จิลเวลรี่"อ้าวน้องคนเมื่อวานนี่" พนักงา

"คุณพ่อ" ภิณลืมตาตื่นขึ้นมาระหว่างทางที่นั่งรถกลับบ้าน มีตักแกร่งของคนเป็นพ่อแทนหมอน โดยมีบอดี้การ์ดที่เขาให้ตามดูแลภิณอยู่ห่างๆ ทำหน้าที่คนขับ"พ่อว่าภิณจะทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายคนนั้นมากไปแล้วนะ อย่างวันนี้พ่อไม่ชอบเลยที่ภิณไปนอนหลับอยู่ในห้องกับเขา ภิณรู้ไหมว่ามันอันตรายมาก ถ้าเขาเกิดทำอะไรภิณขึ้นมา ภิณจะทำยังไง แล้ววันนี้เลิกเรียนเร็วก็ไม่โทรบอกพ่อ ถ้าภิณยังทำแบบนี้อีกพ่อจะให้บอดี้การ์ดตามดูแลภิณตลอดเวลา" ภูเอ่ยกับลูกสาวที่ลุกขึ้นมานั่ง แต่ยังมีอาการงัวเงีย ยกมือขึ้นมาขยี้ตาตัวเอง"ไม่เอานะคะ ภิณไม่ชอบให้พี่บอดี้การ์ดไปไหนมาไหนด้วย มันเหมือนภิณเป็นนักโทษ ส่วนเรื่องลุง ลุงไว้ใจได้ค่ะ ลุงไม่ได้ทำอะไรภิณเลย แถมยังเลี้ยงเค้กภิณด้วย""ต่อไปภิณห้ามไปหาเขาอีก" ภูยื่นคำขาดกับลูกสาว"ภิณขอเหตุผลค่ะ" ภิณเงยหน้ามองคนเป็นพ่อหน้ามุ่ย"เพราะเขาเป็นผู้ชาย ภิณเป็นผู้หญิง มันไม่สมควรที่ทั้งสองคนจะอยู่กันตามลำพัง""เหตุผลไม่เพียงพอค่ะ""ภิณ พ่อตามใจภิณมากไปใช่ไหม" น้ำเสียงคนเป็นพ่อเย็นยะเยียบแฝงความไม่พอใจ"คุณพ่อเข้าใจภิณที่สุด รักภิณที่สุด ภิณรักคุณพ่อ แต่ภิณอยากไปหาลุง" คนตัวเล็กกอดซบอย่างออดอ้อนเ

หลังจากที่คนตัวเล็กกลับไป รัณย์ไปที่สนามแข่งรถของเขาทันที และนำรถแข่งลงสนาม ขับรถระบายอารมณ์และความรู้สึกสับสนของตัวเองเหมือนอย่างเคย"หลายวันมานี้มึงเป็นอะไร" นิคถามหลังจากรัณย์ได้ระบายอารมณ์ด้วยการขับรถไปเกือบสามชั่วโมง แต่อารมณ์ของเขายังคงคั่งค้างไม่สามารถจัดการความรู้สึกและอารมณ์ของตัวเองได้ ทั้งใบหน้าและน้ำเสียงของเด็กสาวยังคงฉายชัดในโสตประสาท"เรื่องของกู" รัณย์ตอบด้วยน้ำเสียงแข็งขึงพลางถอดถุงมือ ผ้าคลุมหน้าออก แล้วโยนไปที่โต๊ะทำงานของตัวเอง สองมือค้ำกับโต๊ะ ก้มหน้าเครียดกับสิ่งที่ตัวเองเป็น"เรื่องของมึงเหรอวะ แล้วที่ทุกคนอยู่ซ้อมด้วยความเหน็ดเหนื่อย อยู่รอมึงจนดึกจนดื่นแบบนี้มันก็เพราะเรื่องของมึงเปล่าวะ ทุกคนมีครอบครัวที่ต้องกลับไปหา แต่ทุกคนกลับต้องมาอยู่ที่นี่ ก็เพราะทุกคนคิดว่าเราเป็นทีมเดียวกัน ถ้ามึงยังเป็นแบบนี้ แล้วพวกกูจะทำไปเพื่ออะไร มึงตอบกูดิว่าพวกกูจะทำเพื่อมึงไปทำไม" นิคเอ่ยด้วยอารมณ์เดือดดาลเมื่อได้ฟังคำพูดของลูกพี่ลูกน้องที่เขารักเหมือนน้องชายที่คลานตามกันมา"กูขอโทษ ช่วงนี้กูมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย" รัณย์ชะงักไปกับคำพูดของนิค หันมาหานิคแต่ก็ไม่ยอมสบตาอยู่ในท่าก