"อื้อออ...หาววววว...ลุง...ฝันดีจัง ลุงกลับมาหาภิณแล้ว" คนตัวเล็กยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจไปมา ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นใบหน้าหล่อเหลาของรัณย์ที่ระบายยิ้มอ่อนโยนมาให้เธอ"ตื่นแล้วก็ลุก พ่อเธอโทรมาตามแล้ว" น้ำเสียงทุ้มบอกคนที่นอนหนุนตักเขาอยู่ ทำให้เธอรู้ตัวว่าไม่ได้ฝันไป"ยังไม่อยากลุกเลย อยากนอนมองหน้าลุงแบบนี้" ภิณยกมือขึ้นมาสัมผัสที่แก้มของรัณย์อย่างแผ่วเบา ก่อนจะใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไปมาช้าๆ อย่างอ่อนโยน ตาจ้องมองใบหน้าของเขาตลอดเวลา"เธอยังจำจูบของฉันได้ใช่ไหม" นัยน์ตาของเขาเป็นประกายด้วยรอยยิ้ม มือหนากุมมือเล็กที่กำลังลูบแก้มเขามาพรมจูบอย่างอ่อนโยนด้วยความคิดถึงและโหยหา"วันนี้ลุงก็จูบภิณไปตั้งหลายทีแล้วไง""ไม่ใช่จูบแบบนี้สิ""จูบแบบที่ลุงเอาลิ้นลุงใส่ปากภิณน่ะเหรอ""อืม จูบได้ไหม""ไม่เอา ยังโกรธอยู่""ถ้าทำให้หายโกรธก็จูบแบบนั้นได้ใช่ไหม""ก็ต้องคิดดูก่อนอีกแหละ""หกปีแล้วยังคิดไม่พออีกเหรอ""คิดอะไร หกปีภิณไม่ได้คิดอะไรเลยนอกจากคิดถึง" คนตัวสูงกระตุกยิ้มบางๆ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความรักใคร่เสน่หา"เด็กแสบ ยิ่งโตยิ่งแสบ" มือหนายีผมนุ่มเบาๆ อย่างมันเขี้ยว"ชอบว่า ตัวเองแก่แล้วก็เ
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
