جميع فصول : الفصل -الفصل 40

63 فصول

ตอนที่ 31 เมียตัวน้อย

"อึก...ภิณจะฟ้องคุณพ่อ...ฮืออออ...จะฟ้องคุณแม่ จะฟ้องพี่ภีมด้วย...ฮือออออ" คนตัวเล็กร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำตาไหลเป็นสาย พร้อมทั้งขู่เขา"เมียตัวน้อยของพี่รัณย์ไม่ร้องนะครับ" รัณย์เรียกคนที่นอนสะอื้นอยู่ใต้ร่างเสียงหวาน ก่อนจะพลิกตัวนอนตะแคงข้างจับคนตัวเล็กให้ตะแคงหันหน้าเข้าหากันโดยที่ยังกดแช่แก่นกายไว้ในร่องนุ่ม กอดเอวคอดเล็กเอาไว้แน่น แต่คนตัวเล็กกลับสะอื้นขึ้นไปอีก พลางกระถดถอยหนีแต่มีหรือว่าคนอย่างเขาจะยอม มือหนากอดรัดร่างเล็กไว้แน่นขึ้น แผงอกแกร่งแนบชิดกับสองเต้าอวบอิ่ม กดสะโพกฝังตัวตนเข้าหาคนตัวเล็กให้แนบลึกลงไปอีกรัณย์รู้สึกผิดอยู่นิดๆ ที่ลืมไปเสียสนิทใจว่าต้องป้องกันเพื่อไม่ให้เธอตั้งท้องก่อนเรียนจบ อุตส่าห์แวะซื้อถุงยางอนามัยมาตั้งสิบกล่องแต่กลับไม่ได้ใช้ตั้งแต่รอบแรก แล้วมีหรือว่าคราวต่อๆ ไปเขาจะใช้มันอีก ในเมื่อครั้งแรกเนื้อแนบเนื้อมันช่างรู้สึกถูกอกถูกใจขนาดนี้ ถุงยางอนามัยที่ซื้อมาคงได้เป็นหมันเป็นแน่"ฮือออออ...เอาหนอนออกไปนะ...อึก...มันทำภิณเจ็บ...ฮืออออ" คนตัวเล็กสะอื้นไห้เมื่อรู้สึกถึงท่อนเนื้อใหญ่ที่ยังคงพองตัวอยู่ในกายของเธอ เธอพยายามขมิบร่องสาวเพื่อหวังจะให้ท่อนเนื้
اقرأ المزيد

ตอนที่ 32 อินฟินิตี้

เสียงเรียกเข้าจากเครื่องมือสื่อสารรุ่นใหม่ล่าสุดของรัณย์ดังขึ้นจนทำให้เขาต้องลืมตาตื่น จำต้องผละกอดออกจากคนตัวเล็กที่ยังคงหลับคาอกแกร่ง เขาควานหาโทรศัพท์เครื่องหรูแล้วกลับมากอดเธอต่อ"ว่าไง" รัณย์กดรับโทรศัพท์แล้วพูดด้วยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย และเสียงของนิคก็ดังมาตามสาย(มึงจะเข้ามาดูหน้างานก่อสร้างกี่โมง)"มึงไปแทนกูหน่อยละกัน"(อ้าว ไหนมึงบอกจะไปด้วยกันไง)"กูไม่ว่าง"(มึงอยู่ไหน)"คอนโด"(ไหนมึงบอกไม่ว่าง มึงทำอะไรอยู่ไอ้รัณย์)"ลุง" น้ำเสียงงัวเงียของคนตัวเล็กดังขึ้น พลางขยับตัวซุกหาไออุ่นจากแผงอกกว้าง(เสียงตัวเล็กเหรอวะ)"เออ รู้แล้วนะ งั้นมึงก็จัดการให้กูด้วย แค่นี้" รัณย์รีบตัดสายนิคทิ้งไป ก่อนจะเอี้ยวตัวเอาโทรศัพท์ไปวางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง แล้วโอบกระชับกอดคนตัวเล็กไว้แนบแน่น พลางกดจมูกโด่งคมสันลงไปที่หน้าผากเนียนด้วยความปลื้มปริ่มสุขใจอย่างบอกไม่ถูก ในขณะที่เรียวแขนเล็กตวัดพาดไปที่เอวสอบ"เรียกพี่รัณย์""ลุง""เรียกพี่รัณย์ ถ้าไม่เรียกจะโดนกด...อุ๊ก! ภิณ! มันเจ็บรู้ไหม" รัณย์ขู่สีหน้าเจ้าเล่ห์ปนหื่นกระหาย ก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บจุกเมื่อถูกกำปั้นเล็กทุบเข้าไปที่ตัวตนความเป็น
اقرأ المزيد

ตอนที่ 33 คนแก่ของหนูภิณ

"กินเก่งขนาดนี้เอาไปเก็บไว้ตรงไหนนักหนา" รัณย์เอ่ยขึ้นด้วยความสงสัยขณะนั่งมองคนตัวเล็กกินอาหารเมนูสารพัดกุ้งที่เขาออกไปซื้อมาให้ในระหว่างที่เธอยังหลับอยู่ พร้อมกับของหวานสุดโปรดปรานของเธออีกสิบชิ้นอย่างเอาอกเอาใจ ในเวลาที่ดวงตะวันลาลับขอบฟ้าไปแล้วหลังจากผ่านบทเรียนรักไปอีกหลายต่อหลายบทจนสาวน้อยสลบคาอก เธอนอนยาวหลายชั่วโมง พอตื่นขึ้นมาแข้งขาก็ไม่มีแรงที่จะก้าวเดินหรือแม้จะยืนทรงตัว อีกทั้งยังเจ็บร้าวระบมดอกไม้งามกลางกายเป็นที่สุด เขาจึงต้องอุ้มเธออกมาจากห้อง แล้วเธอก็ตั้งหน้าตั้งตากินอาหารตรงหน้าอย่างหิวโหยแก้มสองข้างเต็มไปด้วยข้าวที่เธอตักเข้าปากคำแล้วคำเล่า ก่อนจะเคี้ยวมันไปเรื่อยๆ จนแก้มตุ้ย ปากจิ้มลิ้มสีแดงระเรื่อที่น่าสัมผัส ดวงตากลมโต ใบหน้าจิ้มลิ้มที่รับกับอวัยวะทุกส่วนบนใบหน้าอย่างน่ารักน่าใคร่"อ๋อ รู้ละว่าไปอยู่ตรงไหน ตรงนมนี่เอง" น้ำเสียงทุ้มหยอกเย้าและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาที่ตั้งใจจ้องมองหน้าอกของเธออย่างจงใจ"ทะลึ่ง" คนตัวเล็กถลึงตาใส่คนตัวสูงทันทีที่เขาพูดจบ แววตาของเธอที่มองเขาเป็นไปด้วยความแค้นเคืองที่เขากินจุกินดุจนเธอหมดเรี่ยวหมดแรงกับบทรักที่เขาให้เธอเรียนรู้จนสลบ
اقرأ المزيد

ตอนที่ 34 พ่อบุญทุ่ม

"มีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าเหมือนเด็กน้อยช่างสงสัยเลย หืม?" รัณย์ถามคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้น นั่งใช้นิ้วเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมาอย่างพิจารณาอะไรบางอย่าง ส่วนเขาสวมเพียงกางเกงยีนส์สีเข้ม ผ้าเนื้อตามสมัยนิยม กายท่อนบนเปลือยเปล่าเปิดโชว์ร่างกำยำแต่พองาม ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ เธอ ลำแขนแกร่งสอดรัดเอวคอดเล็ก ฝังจมูกโด่งคมที่แก้มเนียนใส ก่อนจะเกยคางบนไหล่มน สายตาจ้องมองไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่เธอให้ความสนใจอยู่"มีเงินโอนเข้าตั้งแต่เมื่อคืนช่วงดึก สงสัยคุณพ่อโอนเงินปันผลมาให้อีกแล้วมั่ง" เธอตอบโดยที่สายตาไม่ได้ละไปจากหน้าจอ"อ๋อ...อีกแล้ว...ก็แสดงว่าคุณพ่อโอนให้บ่อย""โอนมาสามปีแล้วปีแรกสิบเก้าล้าน ปีที่สองยี่สิบสองล้าน ปีนี้ตั้งสามสิบแปดล้านแหนะ" ภิณบอกจำนวนเงินเป็นตัวเลขกลมๆ ไม่ได้บอกเศษจำนวนตัวเลขทั้งหมด"แบบนี้ก็รวยเลยสินะ มีเงินเยอะแบบนี้เอาไปซื้อของแบรนด์เนมอย่างกระเป๋า รองเท้าได้สบายเลย" น้ำเสียงและสีหน้าของเขาราวกับลองหยั่งเชิงเธอ"ซื้อทำไมแพง แล้วเงินก้อนนี้ภิณยังไม่เคยเอาออกมาใช้สักบาท แค่ค่าขนมที่คุณพ่อให้ก็เหลือเฟือแล้ว แต่มันก็แปลกๆ อยู่นะ" เธอตอบในทัน
اقرأ المزيد

ตอนที่ 35 ปวดท้อง...สาเหตุ?

"ตามมาเพื่อเป็นภาระจริงๆ" รัณย์ว่าคนตัวเล็กที่เกาะเขาเป็นตุ๊กแกเหนียวแน่นหนึบในท่าหันหน้าเข้าหากัน ท่าประจำของเธอ หลังจากขับรถมาถึงบริเวณที่จะทำการก่อสร้างอาคารสำนักงาน"ก็พี่รัณย์ทำภิณเจ็บ ภิณเดินไม่ไหว แต่ถึงเดินไหวภิณก็จะทำตัวเป็นภาระของพี่รัณย์แบบนี้ไปจนกว่าพี่รัณย์จะไม่มีแรงอุ้มภิณ" เสียงใสเอ่ยหน้าระรื่น รอยยิ้มหวานๆ ดวงตากลมโตที่เป็นประกายฉายแววความไร้เดียงสาที่ทำให้หัวใจแกร่งอ่อนยวบลงทุกทีที่ได้เห็น จนอดใจไม่ไหวที่จะประทับจูบลงไปบนริมฝีปากอิ่มนุ่มสีแดงระเรื่อ"ถ้าหายเมื่อไหร่เตรียมตัวเดินไม่ไหวอีกรอบได้เลย" น้ำเสียงและแววตาที่เจือรอยยิ้มของเขาแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ระคนหื่นกระหาย"เก็บกดสุดๆ พอดีพังหมด" ภิณว่าอย่างประชดประชัน"ไม่พังหรอก ยังแน่นอยู่เลย พูดแล้วก็หิว อยากกลืนเมียตัวน้อยลงท้อง" น้ำเสียงทุ่มแหบพร่าหยอกเหย้ากระซิบข้างใบหูให้คนฟังรู้สึกซ่านสยิวขึ้นมา"ทะลึ่ง หื่นจริงๆ เลย ภิณไม่คุยด้วยแล้ว" คนตัวเล็กถลึงตาใส่ พูดจบก็ซบหน้าลงบนบ่ากว้างซุกใบหน้าเข้าหาลำคอแกร่ง คนตัวสูงสัมผัสได้ถึงลมหายใจผะผ่าวที่เป่ารดต้นคอเขารัณย์อุ้มภิณเดินเข้ามาในเขตก่อสร้างอาคารสำนักงานในช่วงบ่ายคล
اقرأ المزيد

ตอนที่ 36 ปวดท้อง...อีกแล้ว

"ไหวหรือเปล่า หยุดเรียนก่อนไหม แค่วันเดียวคงไม่เป็นอะไรหรอก" คนตัวสูงเดินเข้ามาสวมกอดคนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนักศึกษาจากทางด้านหลัง พอนึกถึงสีหน้าและอาการของเธอเมื่อวานยิ่งทำให้เขารู้สึกหวั่นใจ อดเป็นห่วงไม่ได้"ภิณดีขึ้นเยอะแล้ว ภิณไม่อยากขาดเรียน" ภิณสบสายตาคู่คมผ่านกระจกบานใหญ่ โดยที่มืออุ่นหนาลูบสัมผัสหน้าท้องของเธอแผ่วเบาผ่านชุดนักศึกษา"ถ้าปวดอีกต้องรีบโทรบอกพี่เลยรู้ไหม""อืม" ภิณตอบรับเสียงในลำคอกลับหลังหันมาสวมกอดแนบใบหน้าไปกับอกกว้างอย่างออดอ้อนมือหนาประคองกรอบหน้าสวยให้แหงนเงยขึ้นมาแล้วประทับจูบลงไปบนหน้าผากเนียนอย่างอ่อนโยนไล้มาที่จมูกโด่งเชิดสวย พวงแก้มใส และริมฝีปากเรียวนุ่มของเธออย่างช้าๆ ดูดเม้มริมฝีปากสีแดงระเรื่อนั้นเรียกเสียงครางในคำแสนหวาน มือหนาลูบไปตามสันคอขาว มืออีกข้างก็บีบคลึงที่ก้นงอนสวยผ่านเนื้อผ้าของกระโปรงพลีท ลิ้นอุ่นชื้นสอดแทรกเข้าไปหาความหวานในโพรงปากสวยหยอกเย้ากับลิ้นเล็ก ก่อนจะค่อยๆ ผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งอย่างนึกเสียดาย แต่ก็ต้องหักห้ามใจ หน้าผากกว้างแนบชิดกับหน้าผากเนียนเบาๆ ลมหายใจสอดประสานกัน มองสบตาคู่สวยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย เป็นประกาย
اقرأ المزيد

ตอนที่ 37 สาเหตุของอาการป่วย

"รัณย์ ภิณเป็นยังไงบ้าง" เอรินถามด้วยความเป็นห่วงในตัวลูกสาวเป็นอย่างมากเมื่อมาถึงโรงพยาบาล"แล้วทำไมจู่ๆ ภิณถึงปวดท้องมากขนาดนี้" ยังไม่ทันที่รัณย์จะได้ตอบเอรินภูก็ถามขึ้นด้วยความร้อนใจ"ตอนนี้ลุงหมอกำลังตรวจร่างกายภิณโดยละเอียดเพื่อหาสาเหตุอยู่ครับ ภิณกินเค้กเข้าไปหลายชิ้นพอสมควร แล้วก็เกิดปวดท้อง ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้วครับ ก่อนมาโรงพยาบาลผมพาภิณไปคลินิก หมอก็ฉีดยาลดอาการปวดเกร็งในช่องท้องให้ อาการภิณก็ดีขึ้น แต่ผมอยากตรวจให้ละเอียดเลยพามาโรงพยาบาล แล้วโทรบอกคุณพ่อคุณแม่นี่ละครับ""ปกติก็กินทีละหลายๆ ชิ้นอยู่แล้ว บางทีกินสองปอนด์คนเดียวก็ไม่เคยเป็นอะไร แล้วภิณมีกินอะไรแปลกๆ บ้างไหมช่วงนี้" ภูพยายามคิดหาสาเหตุที่ทำให้ลูกสาวมีอาการปวดท้องเช่นนี้"ไม่ครับ ภิณกินเหมือนผมแทบจะทุกอย่าง จะมีก็แค่กาแฟที่ภิณไม่ดื่ม ชาเขียวที่ผมไม่ดื่ม แล้วก็อาหารที่ทำจากกุ้งเท่านั้นที่ผมกินไม่ได้เพราะแพ้ นอกนั้นก็เหมือนกันครับ""เดี๋ยวพี่สายฟ้าออกมาเราก็คงได้รู้กันค่ะ อาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงก็ได้" เอรินพูด"ตกลงภิณเป็นอะไรวะไอ้สายฟ้า" ภูเอ่ยถามสายฟ้า หลังจากย้ายภิณมาห้องพักวีไอพีของโรงพยาบาล โดยมีรัณย์กับ
اقرأ المزيد

ตอนที่ 38 คนป่วยขี้อ้อน

"เป็นอะไร ทำไมหน้าบึ้งแบบนี้" รัณย์ถามคนป่วยที่ทำแก้มป่อง หน้าบึ้งตึงมาสักพักใหญ่นับตั้งแต่ได้ฟังเรื่องของเขาตอนที่อยู่แคนาดา"ลุงแน่ใจนะว่าไม่ได้เผลอใจไปกับยัยป้าเมเบลนั่น" เมื่อได้ฟังเรื่องราวทำให้รับรู้ได้โดยสัญชาตญาณทันทีว่าเมเบลชอบรัณย์ และไม่ใช่แค่ชอบแบบหลงใหลได้ปลื้ม ต้องเรียกว่าหลงรักผู้ชายของเธออย่างหัวปักหัวปำเลยก็ว่าได้ สรรพนามที่ใช้จึงเปลี่ยนไปตามอารมณ์หึงหวงที่ก่อตัวขึ้น"ลุงเหรอ หืมมมม?" มือหนาบิดจมูกโด่งเล็กไปมาอย่างมันเขี้ยวทั้งคำพูดคำจาและกิริยากระเง้ากระงอดของเธอที่แสดงออกมาอย่างน่ารักน่าใคร่ไปเสียหมดสำหรับเขา"อย่าแกล้งภิณสิภิณเจ็บอยู่นะ หัวก็ปวดตุ๊บๆ ด้วย ลุงตอบภิณมาถ้าคำตอบเป็นที่น่าพอใจภิณจะเรียกพี่รัณย์เหมือนเดิม" คนตัวเล็กต่อรองปากยู่"ไม่ พี่ไม่เคยเผลอใจให้ใคร นอกจากเด็กน้อยช่างตื้อคนนี้ ตอนนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพวกเฒ่าหัวงูที่มาหลงเด็กเลย พยายามผลักไส พยายามบอกว่าไม่ใช่ แต่ก็ทนลูกตื้อของเด็กหน้ามึนไม่ได้ เด็กแก่แดดมาทำให้หัวใจคนแก่หวั่นไหว" มืออุ่นหนาลูบไล้พวงแก้มสีระเรื่ออย่างอ่อนโยน สบสายตาหวานฉ่ำ สัมผัสลมหายใจอุ่น ริมฝีปากคลอเคลียอยู่ข้างแก้มนวล น้ำเสี
اقرأ المزيد

ตอนที่ 39 ผู้ต้องสงสัย

ห้าวันผ่านไป ช่วงเวลาแห่งความทรมานกำลังจะจบลง ห้าวันที่สาวน้อยตัวเล็กต้องทนต่อความเจ็บปวด เข็มที่คอยทิ่มแทงเข้าไปยังผิวเนื้อขาวละเอียดที่ต้องแทงเข็มลึกลงไปจนถึงกล้ามเนื้อวันละหกเข็ม เข็มแล้วเข็มเล่ารวมแล้วมากกว่าสามสิบเข็ม ได้ทิ้งร่องรอยความบอบช้ำไปถ้วนทั่วบริเวณที่ถูกเข็มอันแหลมคมแทง"เข็มสุดท้ายแล้ว หมดทุกข์หมดโศกสักทีนะหลานยาย" พรพระพายหอมหน้าผากเนียนของหลานสาวหลังจากที่ฉีดยาเข้ากล้ามลึกเข็มสุดท้ายเสร็จ โดยที่เจ้าตัวยังคงสะอื้นไม่หยุดด้วยความเจ็บปวด หยดน้ำสีใสยังคงไหลลงบนแก้มนวล หยดแล้วหยดเล่าที่ไหลรินออกจากดวงตากลมโตด้วยความเจ็บปวด"ต่อไปจะมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาในชีวิตของภิณนะลูก" รสสุคนธ์ลูบศีรษะเล็กของหลานสาวแผ่วเบาอย่างต้องการปลอบประโลม จนค่อยๆหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย"รัณย์ไปทำแผลก่อนลูก" ดิษย์เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเลือดที่ซึมออกมาเล็กน้อยบนเสื้อของรัณย์ ที่ต้องทนรับความเจ็บปวดจากคมเขี้ยวของภิณที่ระบายออกมาตลอดห้าวัน ทั่วทั้งหัวไหล่ทั้งสองข้างมีแต่รอยฟันเล็กๆ ขึ้นรอยสีม่วงช้ำ"ผมเจาะเลือดของหนูภิณไปตรวจระดับตะกั่วในเลือดแล้ว ทีนี้ก็รอผลจากห้องปฏิบัติการแต่คาดว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้
اقرأ المزيد

ตอนที่ 40 รับเคราะห์แทน

"อ่าาาา เย็นๆ" ทันทีที่ได้สัมผัสความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในออฟฟิศชั่วคราวคนตัวเล็กก็เอ่ยออกมาด้วยความเย็นสบายตัวขึ้น ทันทีที่คนตัวสูงปล่อยเธอลง เธอนังแผ่หลาไปบนโซฟา ราวกับต้องการรับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศอย่างเต็มที่"ดูสิเหงื่อเต็มเลย ก็บอกแล้วว่าให้อยู่ในนี้ ไม่รู้จะออกไปทำไม แดดตอนบ่ายมันร้อนขนาดไหนก็ยังดื้อออกไป ถ้าไม่สบายขึ้นมาก็ต้องกินยา แล้วตัวเองก็กินยายากอย่างกับอะไรดี วะ....." ทันทีที่ได้เห็นใบหน้าของคนตัวเล็กที่เต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นเต็มใบหน้าจนไหลย้อยลงมาข้างแก้มนุ่มนิ่ม คนตัวสูงรีบถอดเสื้อคลุมกับหมวกนิรภัยให้เธอ เขามองหากระเป๋าเป้ของเธอแล้วรูดซิปเปิดกระเป๋าเป้นั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าที่เธอมักจะพกติดตัวออกมาซับเหงื่อที่ผุดพรายอยู่บนใบหน้าให้อย่างเบามือ ปากก็เอื้อนเอ่ยคำบ่นว่าด้วยความเป็นห่วง เกรงว่าเธอจะไม่สบายไปอีก เขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อยที่ต้องดูแลเธอยามเจ็บป่วย แต่เขาทนเห็นเธอเจ็บปวดป่วยไข้ไม่ได้ต่างหาก"บ่นเก่งจังเลย ดุก็เก่ง บ่นก็เก่งไม่มีใครเกินลุงรัณย์เลยจริงๆ" ริมฝีปากเรียวนุ่มประกบริมฝีปากอุ่นหนาเพื่อให้เขาหยุดบ่นเธอ ก่อนจะเอ่ยว่าเขาหน้าทะเล้น"ลุงรัณย์เห
اقرأ المزيد
السابق
1234567
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status