"คุณพ่อ คุณแม่" ภิณเด้งตัวจากเก้าอี้โยกเมื่อเห็นคนเป็นพ่อเป็นแม่เดินเข้ามาหาขณะที่เธอกำลังเอนหลังพักผ่อนอยู่ที่ศาลาริมทะเลสาบบริเวณข้างบ้านรัณย์สั่งทำเก้าอี้โยกแสนนุ่มตัวนี้มาเพื่อให้เธอนั่งได้สบายที่สุดมาวางไว้ให้ เพราะเธอชอบมานั่งรับลมที่นี่ โดยจะมีรัณย์อยู่ข้างกายไม่ห่างแต่ตอนนี้เขาเข้าไปเอายาบำรุงกับหาของกินมาให้เธอ สามเดือนแล้วที่เธอไม่ได้กอดคุณพ่อคุณแม่ ได้แต่เพียงพูดคุยผ่านเครื่องมือสื่อสารเท่านั้น เพราะช่วงนี้เป็นช่วงปิดไตรมาสทำให้ทุกคนต้องจัดการงาน ส่วนรัณย์เขาจะให้นิคเอางานกลับมาให้ที่บ้าน และให้ธนากรกับมาร์ลีนจัดการงานอย่างเต็มตัวไปก่อนระหว่างที่เธออุ้มท้อง เพราะภิณท้องใหญ่มาก จะลุก จะนั่ง เดินเหินก็ไม่สะดวก ต้องมีคนคอยประคอง แม้แต่อาบน้ำเองยังอาบไม่ได้"ภิณไม่ต้องลุกมาลูก" เอรินรีบร้องห้ามลูกสาวที่ตั้งท่าจะลุกมาหาเธอกับภู"คุณแม่มาไม่เห็นบอกภิณก่อนเลย คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลยค่ะ" ภิณกางแขนให้คนเป็นแม่กอด"แม่ก็คิดถึงภิณลูก" เอรินสวมกอดลูกสาวผู้เป็นที่รักด้วยความรักความคิดถึงสุดหัวใจ ก่อนจะค่อยๆ ผละกอดแล้วหอมแก้มนุ่มซ้ายขวา"คุณพ่อ" น้ำเสียงใสสั่นเครือพร้อมหยาดน้ำตารินไหลด้วย
Read more