บททั้งหมดของ You're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด : บทที่ 41 - บทที่ 50

"ไอ้รัณย์ มึงอย่าทำให้เบลหายสาบสูญไปเลย กูจะจัดการร่างของเบลเอง กูจะบอกเรื่องการตายของเบลกับครอบครัวของเบล กูจะบอกว่าเบลฆ่าตัวตายเอง กูขอร้องนะไอ้รัณย์คิดเสียว่าเป็นคำขอร้องจากพี่ชายคนนี้ กูเข้าใจในสิ่งที่มึงทำ มึงยังคงเป็นน้องชายของกูเหมือนเดิม" นิคเอ่ยขึ้นเมื่อทุกคนก้าวออกมาจากโกดังร้าง น้ำเสียงของเขาสั่นเครือด้วยความอัดอั้น แต่ก็พร้อมจะเข้าใจเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นดวงตาของนิคแดงก่ำ สีหน้ามีแต่ความเจ็บปวดระคนสงสาร ทุกเสียงกรีดร้องของเมเบลยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเขา แต่เขาก็ยอมรับในสิ่งที่รัณย์ทำลงไป ถ้าเป็นเขา ใครมาทำผู้หญิงที่เขารักถึงขั้นหมายเอาชีวิตกันเขาก็คงทำอย่างที่รัณย์ทำไม่ต่างกัน แต่เพียงสิ่งที่เกิดขึ้น มันเกิดโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ทันได้เตรียมใจ และไม่เคยคาดคิดมาก่อนเมเบลเป็นน้องสาวที่น่ารักถึงแม้จะพึ่งมาสนิทสนมคุ้นเคยกันตอนที่เธอมาเป็นพยาบาลส่วนตัวให้รัณย์ก็ตาม แต่ช่วงหลัง หลังจากที่เธอทำกล่องดนตรีลูกแก้วหิมะของภิณที่ให้รัณย์ไว้แตก จะด้วยความตั้งใจหรือไม่ตั้งใจเขาก็ไม่อาจรู้ได้ เมื่อคนหนึ่งบอกว่าตั้งใจแต่อีกฝ่ายบอกว่าไม่ตั้งใจ เขาก็ต้องเป็นคนกลางระหว่างน้

กว่าที่รัณย์จะคุยกับแพรเสร็จ เขากลับมาที่โต๊ะก็เจอเพียงสี่สาวนั่งดื่มเครื่องดื่มสีสวยจำพวกค็อกเทล ทั้งสี่สาวภิณ นีรา นารา และอลินลิ้มลองมันด้วยความเอร็ดอร่อยอย่างที่ไม่มีคนคอยห้ามปราม เพราะไม่มีกลิ่นของแอลกอฮอล์ จนบัดนี้ทั้งสี่สาวเริ่มเมามายไม่ได้สติ รัณย์ยืนมองอยู่ครู่หนึ่งพลางมองหาพี่ชายของพวกเธอกับอีกสามหนุ่มด้วยสีหน้าเซ็งๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กของเขา เป็นจังหวะที่โซนกับเรนก็เดินมาจากทางห้องน้ำ"เอาชน ชนอีก" ภิณร้องบอกทั้งสี่สาวพี่น้องยกแก้วค็อกเทลชนกันจนเกิดเสียงดัง แล้วกระดกเข้าปากทันที แต่รัณย์รีบคว้าเอาแก้วที่ภิณกระดกเข้าปากไปได้เพียงครึ่งเดียวมาถือไว้ในมือ"นี่หายหัวกันไปไหนมาวะ ทำไมปล่อยให้สี่คนดื่มกันจนเมาขนาดนี้" รัณย์ถามโซนกับเรนที่มีสีหน้าตกใจไม่ต่างกัน"กูสองคนไปห้องน้ำ แล้วกูติดสายโทรคุยเรื่องงาน นีราพอแล้ว" เรนตอบพลางคว้าแก้วของนีรามาถือไว้"อลินพอแล้วครับ...นาราด้วย" โซนคว้าแก้วในมืออลินแล้วประคองร่างที่โอนเอนไว้ในอ้อมแขนข้างหนึ่ง ก่อนจะหันไปคว้าแก้วของนารา นาราเอนซบใบหน้าลงมาที่ท่อนแขนแข็งแรงของเขา"เอามา ภิณจะกิน มันอาหย่อย" ภิณพยายามจะแย่งแก้วเครื่องดื่มมาจา

"อื้อออ...ลุงอย่าแกล้ง" คนตัวเล็กรู้สึกตัวตื่นเพราะสัมผัสกับคางสากและริมฝีปากอุ่นของรัณย์ที่คลอเคลียอยู่กับแก้มและริมฝีปากเรียวนุ่ม"ลุงเหรอ" รัณย์กดคางสากลงไปเถือกไถบนแก้มนุ่ม ก่อนจะซุกไซร้ลงไปที่ซอกคอหอมกรุ่น ดูดดึง ขบเม้ม แล้วฝังคมเขี้ยวลงไป"อื้อออออ...โอ้ยยยย...ตีปากเลย กัดเก่ง ภิณแค่ละเมอเรียกลุงเอง" มือเล็กขยุ้มผมของคนตัวสูงให้แหงนคอขึ้นจากคอของเธอแล้วตีริมฝีปากหนาดังเพียะ"สงสัยวันนี้จะไม่ได้ออกไปไหนแล้ว" คนตัวสูงลุกขึ้นคร่อมทับคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว จับยึดข้อมือเธอทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวและยึดด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา สายตาคมฉายแววความเจ้าเล่ห์"พี่รัณย์ปล่อยภิณ ภิณไม่เล่นนะ" เสียงใสร้องบอกคนตัวสูง"ใครบอกว่าพี่เล่นละ เอาจริงต่างหาก" คนตัวสูงใช้มืออีกข้างของเขาทำท่าปูไต่จากต้นขาขาวขึ้นมาเรื่อยๆ พร้อมเลิกชายกระโปรงชุดนอนขึ้นมาด้วย ผ่านหน้าท้อง ไล้วนรอบสะดือบุ๋ม เขาใช้เวลานานพอสมควรจนเธอต้องเกร็งหน้าท้องเอาไว้เพราะเริ่มรู้สึกวูบวาบหวามไหว"ไม่เอาแล้ว ปล่อยนะ...อ๊ะ...พี่รัณย์ มันจั๊กจี้นะ...ฮ่าๆๆๆ" รัณย์ระดมหอมแก้มนุ่มเรียกเสียงหัวเราะของเธอออกมาได้ ร่างสูงก้มลงหอมแก้มซ้ายท

"ไหนขอดูเมียตัวน้อยให้เต็มตาหน่อยสิ" รัณย์กระซิบเสียงแหบพร่าหลังจากอุ้มคนตัวเล็กเข้ามาในห้องนอนกว้างให้ยืนบนพื้นข้างเตียง เพื่อจะได้มองเธออย่างเต็มตา โดยที่ตัวเขานั่งอยู่บนเตียงนุ่มเสื้อสายเดี่ยวสีขาวที่ออกแบบมาให้รองรับกับสรีระของเธอได้อย่างพอดิบพอดี ลายลูกไม้ตรงหน้าอกจงใจอวดเนินเนื้อครึ่งเต้า ตรงกลางโปร่งตาด้วยลูกไม้บางเพื่ออวดทับทิมเม็ดงาม เข้ากับชุดแพนตี้ลูกไม้ที่ด้านหลังเว้าสูงอวดก้อนเนื้อสะโพกแน่นหนัด ชายเสื้อบางเบายาวคลุมสะโพกรำไร เห็นแก้มก้นแพลมออกมาอวดความตึงแน่นภิณบังเอิญได้ไปเจอชุดนอนวาบหวิวของคนเป็นแม่ เธอจึงคิดอยากลองใส่ให้รัณย์ดูบ้างเผื่อเขาจะชอบ และอยากมัดใจเขาให้อยู่หมัด เธอจึงแอบไปซื้อชุดนอนพวกนี้มาตอนที่เขากำลังคร่ำเคร่งอยู่กับงาน แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้ เขาชอบและดูจะหลงใหลคลั่งไคล้เธอมากขึ้นไปอีกรัณย์มองด้วยความพึงใจ หรี่ตา อมยิ้มอยู่ในที ค่อยๆ ใช้นิ้วไล้เนินไหล่มน สะกิดลากสายเสื้อเส้นเล็กติดนิ้วมาจนหลุดจากบ่า เมื่อไม่มีอะไรรั้งไว้เสื้อข้างหนึ่งร่นลงมาค้างที่ทับทิมเม็ดงาม เผยให้เห็นเต้าสล้างครึ่งเต้าคนตัวเล็กแทบกลั้นหายใจ รู้สึกหวั่นไหว เนื้อตัวร้อนวูบวาบแทบละ

"สตีฟใจเย็น น้องยังเด็กอยู่ เบาๆ น้องหน่อย" เอรินร้องบอกเมื่อสตีฟงับคอลากลูกสุนัขเข้าไปในบ้าน"ไหนบอกจะหาแฟนแล้วทำไมได้เจ้าตัวเล็กกลับมา" ภูเอ่ยถาม"ได้เชื้อพ่อมาค่ะ ชอบเด็ก" ภิณตอบคนเป็นพ่อหน้าทะเล้น ในอ้อมกอดมีลูกสุนัขอีกตัว ส่วนรัณย์เอารถไปเก็บ"สตีฟเอ้ย ต้องเอามาเลี้ยงต้อยอีกกว่าน้องจะโต" เอรินยิ้มขำพลางส่ายหน้าเบาๆโฮ่งๆสตีฟวิ่งกลับมาหาลูกสุนัขอีกตัว ภิณวางลงบนพื้น สตีฟก็ทำเหมือนเดิมงับคอลากเข้าบ้าน แต่ลูกสุนัขที่ถูกคาบไปตัวแรกวิ่งสวนออกมา พอเอาอีกตัวเข้าบ้านอีกตัวก็วิ่งสวนออกมาเป็นอยู่แบบนี้หลายรอบ จนสตีฟนอนหงายท้องราวกับหมดแรงที่จะวิ่งคาบไปคาบมาแล้ว เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคน"คืนนี้นอนบ้านกันหรือเปล่า" ภูเอ่ยถามขณะรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน"นอนค่ะ บราวนี่กับคุกกี้ยังไม่ชิน คืนนี้ต้องร้องแน่ๆ เลย ภิณไม่อยากรบกวนคุณพ่อคุณแม่ต้องมาคอยดูแลเจ้าสองตัวนี้ แค่ทุกวันนี้ภิณก็เกรงใจแล้วค่ะที่สตีฟต้องกลายมาเป็นภาระคุณพ่อคุณแม่""ภาระอะไรกัน พ่อกับแม่เลี้ยงสตีฟก็มีความสุขดี คลายเหงาด้วย" เอรินพูด"ยิ่งคุณแม่พูดแบบนี้ภิณยิ่งรู้สึกผิดเลย""ภิณอย่าคิดมากสิลูก ทุกอย่างก็เป็นไปตามวัฏจักร" ภ