All Chapters of You're my baby. ตื๊อรักลุงจอมโหด : Chapter 11 - Chapter 20

"คุณอารัณย์ต้องได้รับการผ่าตัดใส่เหล็กเพื่อดามกระดูกที่ขาขวา ญาติคนไข้ช่วยเซ็นยินยอมด้วยค่ะ" พยาบาลเดินออกมาแจ้ง"ผมเป็นญาติครับ" นิครับเอกสารมาจัดการเซ็นยินยอม"แล้วคนเจ็บมีอาการอื่นอีกไหมครับ" เรนไต่ถามอาการกับพยาบาล"นอกจากขาขวาที่หักแล้ว ยังมีกระดูกสันหลังคอระดับคอ C2 หักค่ะ แต่ไม่มีการเคลื่อนของกระดูก และไม่มีความเสี่ยงต่ออวัยวะรอบข้างบริเวณคอ ส่วนนี้ไม่จำเป็นต้องเข้ารับการผ่าตัดเพียงแค่ทำการยึดประคองกระดูกให้อยู่ในตำแหน่งเดิม ลดการเคลื่อนที่ ใช้เวลารักษานานหกถึงสิบสองสัปดาห์ เพื่อให้กระดูกเชื่อมต่อกันค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวนะคะ จะได้นำคนเจ็บเข้าห้องผ่าตัด" พยาบาลอธิบายอาการตามที่แพทย์เจ้าของเคสแจ้ง"ไอ้รัณย์ปลอดภัยแล้ว งั้นกูกลับก่อน กูเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นด้วย" เรนบอกนิคที่นั่งประสานมือสีหน้าเคร่งเครียดเป็นห่วงอาการของน้องชาย เขานั่งนิ่งไม่ตอบ เรนจึงกลับไปสนามแข่งเพราะยังมีอะไรที่ต้องจัดการอีกมากภิณชะเง้อคอมองหาเรน ตอนนี้เธออยากรู้อาการของรัณย์ด้วยใจที่เป็นกังวล กลัวว่าเขาจะเป็นอะไรไปท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความดีใจเมื่อเทรย์เป็น The Winner ของวันนี้"ลุงของภิณไม่เ

"ลุงต้องกินอาหารที่มีประโยชน์รู้ไหม กินผลไม้เยอะๆ เพราะในผลไม้มีวิตามินที่มีประโยชน์ต่อร่างกาย...อ้าปากสิ...เก่งมาก...ลุงต้องไม่ดื้อรู้ไหม ต้องรู้จักอดทนเพราะลุงโตแล้วจะงอแงเหมือนเด็กๆ ไม่ได้...อ้าปาก...เก่งมาก...ตอนภิณป่วยภิณก็ไม่ดื้อ ภิณอยากกินชาเขียวปั่นใส่วิปครีมเยอะๆ แก้วโตๆ แต่คุณแม่ไม่ให้ดื่ม ภิณก็เชื่อฟังคุณแม่... อ้า...เก่งมาก...ภิณไม่ชอบกินยา ภิณก็ต้องกิน เพราะภิณอยากหายเร็วๆ ลุงก็ต้องกินยาตามที่คุณหมอบอกรู้ไหม อย่าดื้อ...อ้าาาา...อ้าปากสิ...ภิณพึ่งจะบอกแหม็บๆ ว่าอย่าดื้อ ลุงก็ดื้อ" ภิณนั่งหันหลังอยู่บนเตียงคนไข้ปอกแอปเปิ้ลด้วยท่าทางเงอะงะ จนนิคที่นั่งมองอย่างคอยลุ้นกลัวว่ามีดจะบาดนิ้วคนตัวเล็ก แต่ก็ผ่านมาได้จนตอนนี้ปอกลูกที่สามป้อนคนเจ็บไปจวนจะหมดแล้ว มือเล็กๆ ปอกไป ส่วนปากก็พูดพร่ำไม่หยุด ก่อนจะเอ่ยดุคนตัวสูงที่ไม่ยอมอ้าปากกินแอปเปิ้ลที่เธอป้อน"ฉันกินลูกที่สามแล้วนะ เธอจะให้ฉันกินสักกี่ลูก" รัณย์ถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน มันเขี้ยวคนตัวเล็กเต็มที อยากจะขย้ำให้จมเขี้ยวกับความช่างพูดของเธอ เริ่มหงุดหงิดตัวเองที่ไม่สามารถทำอะไรเธอได้ดั่งใจ"ห้าลูก" คนตัวเล็กตอบอย่างยียวน มือ

"แกคิดยังไงกับหนูภิณ" ธนากรถามลูกชายเสียงเรียบ"ผมจะคิดยังไงกับเด็กนั่นก็เป็นเรื่องของผม พ่อไม่ต้องมาสนใจหรอก" น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชาสีหน้าขึงเครียดจากการข่มใจเอาไว้ในทุกๆ เรื่อง"ถ้าหนูภิณไม่ได้อายุแค่สิบสองฉันคงไม่สนใจ แกกำลังคิดอกุศลกับเด็กอยู่ใช่ไหม""พ่อคิดมากไปหรือเปล่า" สีหน้าของเขาขึงตึง ปรายตามองคนเป็นพ่อ"ก็ขอให้ฉันคิดมากไปเองแล้วกัน อีกสามวันแกเตรียมตัวกลับแคนาดาได้เลย ฉันจัดการเรื่องทุกอย่างไว้หมดแล้ว ส่วนเรื่องสนามแข่งรถของแกปิดมันซะ" น้ำเสียงของคนเป็นพ่อเด็ดขาด แฝงการยืนกรานห้ามโต้แย้งใดๆ"พ่ออยากทำอะไรก็ทำไปเลย สภาพผมตอนนี้มันทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เอาที่พ่อพอใจ แต่ถ้าวันใดที่ผมหายเป็นปกติผมก็จะทำทุกอย่างที่ผมพอใจเหมือนกัน" นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเด็ดเดี่ยวลึกล้ำสุดจะหยั่งเช่นเดียวกับน้ำเสียงของเขา ก่อนที่ดวงตาคู่คมจะปิดลงอย่างไม่อยากที่จะรับรู้อะไร หัวใจแกร่งรอคอยเวลาที่คนตัวเล็กจะมาหาเขาเพียงเท่านั้น"นิคไปจัดการเรื่องเงินเดือน จ่ายค่าชดเชยให้กับทุกคนอย่างเหมาะสม" ธนากรจ้องมองลูกชายเพียงคนเดียวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ยากที่จะเดาว่าเขากำลังรู้สึกอย่างไร ก่อนจะเอ่ยกับนิคด้วยน้ำเสีย

"โธ่เว้ย!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังลั่นด้วยความหงุดหงิดที่ไม่สามารถทำอะไรได้ดังใจ ขณะกำลังฝึกเดินอยู่ที่สนามหน้าบ้าน จนพานเอ็นตะโรเมเบล พยาบาลที่รับหน้าที่ดูแลและทำกายภาพบำบัด ซึ่งคนนี้เป็นคนที่เจ็ดเข้าไปแล้วในระยะเวลาหกเดือนเพราะไม่มีใครทนอารมณ์ของรัณย์ได้สักคน แต่เมเบลดูเหมือนจะมีน้ำอดน้ำทนมากกว่าคนอื่นเพราะเธอรับหน้าที่ดูแลรัณย์มาเกือบสองเดือนแล้ว และเธอยังมีศักดิ์เป็นญาติห่างๆ ของโจเซฟ"ไอ้รัณย์ มึงใจเย็นๆ ดิวะ ของแบบนี้มันต้องใช้เวลา ถ้ามึงอยากหายเป็นปกติมึงก็ต้องอดทน" นิคที่พึ่งก้าวเท้าลงจากรถรีบปรี่เข้าไปช่วยพยุงรัณย์ที่ล้มไปบนพื้นขึ้นมา เขาเอ่ยกับน้องชายที่พยายามฝืนร่างกายตนเองฝึกเดิน และทำกายภาพบำบัดอยู่อย่างนั้นไม่ยอมพักอาการของรัณย์ดีขึ้นมากและเริ่มที่จะเดินได้บ้าง หากแต่ขยับมากไม่ได้เนื่องจากไม่ได้ใช้กล้ามเนื้อตรงส่วนนี้มานาน ทำให้กล้ามเนื้อตรงส่วนนี้ไม่ค่อยมีแรงเท่าที่ควร ซึ่งถือเป็นนิมิตรหมายที่ดีว่าเขาจะมีพัฒนาการที่ดีขึ้นเรื่อยๆ จนสามารถที่จะกลับมาเดินได้เหมือนเดิมอีกครั้ง ทว่าเขากลับใจร้อนฝืนร่างกายตนเองฝึกเดินและทำกายภาพบำบัดอย่างหักโหมเกินขีดจำกัดของร่างกายตนเอง"วั

"ภิณ อลิน จูน ดูรถคันนั้นสิสะดุดตาสุดๆ สีแดงที่ภิณชอบเลย" นาราชี้ให้ทุกคนดูรถซุปเปอร์คาร์สีแดงเพลิงที่สวยสะดุดตาต่อผู้ที่ได้พบเห็นเป็นอย่างมาก ขณะเดินออกจากลานกิจกรรมของคณะศิลปศาสตร์เพื่อไปหาอะไรกินกันที่ห้างสรรพสินค้า หลังจากที่ทำกิจกรรมรับน้องเสร็จนารากับอลินกลายเป็นเพื่อนร่วมชั้นปีของภิณ ทั้งคู่มาเรียนต่อในระดับมหาวิทยาลัยที่เดียวกัน คณะเดียวกัน แต่คนละสาขา เช่นเดียวกับจูนเพื่อนสนิทสมัยมัธยมของภิณภิณหันไปมองตามที่นาราบอก รถสีแดงเพลิง ช่างสะดุดตาจริงๆ และมันก็สะดุดใจของเธอเช่นกัน ดังเช่นทุกครั้งที่เธอได้เห็นรถสีนี้เพราะมันทำให้เธอนึกถึงคนใจร้ายที่หนีหายจากเธอไปหกปีแล้ว"ภิณเลิกชอบแล้ว นาราไม่รู้ไง เลิกชอบมาหกปีแล้วด้วย" ภิณบอกปากยู่ ตวัดสายตามองรถสีแดงเพลิงคันนั้นอย่างโกรธเคือง ก่อนจะเบ้ปากแล้วสะบัดหน้าใส่ แต่เธอคงสะบัดแรงไปหน่อยจึงทำให้เสียหลักสะดุดขาตัวเอง"ว๊าย!!""ภิณ!!" นารา อลิน จูน ร้องด้วยความตกใจที่เห็นภิณเซจะล้มตุ๊บ!ร่างที่เกือบจะล้มชะงักเมื่อท่อนแขนแกร่งของใครบางคนสอดมารั้งเอวเล็กคอดช่วยให้ภิณไม่ล้มคว่ำไปกับพื้น คนตัวเล็กถึงกับถอนหายใจโล่งอก ใบหน้าของเธอแนบชิดกับแผงอก