Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

อา... ฟูกนุ่มๆ อุ่นเหลือเกิน... ดีกว่ากองฟางไม่รู้กี่ร้อยเท่า... เมื่อร่างบางปรือตาขึ้นอย่างง่วงงุนอีกครั้ง สมองค่อยๆ รับรู้รอบตัวซึ่งมีแต่จะนำพารายละเอียดวาบหวามกลับมา อย่างแรกที่นางร้องขอคือน้ำ เนื้อตัวของมนต์นภาระบมไปหมดเหมือนโดนช้างไล่เหยียบ เมื่อได้ดื่มน้ำสามเหยือกใหญ่ๆ ถึงได้เรียบเรียงความคิดได้ว่าทำไมถึงโผล่มาอยู่ที่นี่ ในเมื่อตอนนั้นกำลัง... มนต์นภาหน้าแดงวาบลามไปทั้งตัว “ตอนนี้เวลาไหนแล้ว เช้า?” “เพคะ พระชายาหลับไปหนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มๆ เลยเพคะ” นางกำนัลเข้ามาช่วยพยุงลงจากเตียงและปรนนิบัติอย่างนอบน้อม มนต์นภาทำตัวไม่ถูกจึงนิ่งอึ้งไป ปล่อยให้พวกนางช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า หนึ่งวันหนึ่งคืน? ช่วงที่นางหลับไปเกิดอะไรขึ้นบ้าง และวาบความคิดเรื่องสำคัญก็หวนมา “องค์หญิงล่ะ องค์หญิงกลับมาแล้วหรือยัง” “ท่านฉีอ๋องชิงตัวองค์หญิงกลับมาได้แล้วเพคะ แต่องค์หญิงทรงบาดเจ็บ ขาหัก” นางกำนัลแย่งกันพูดข่าวดี “สงครามจบแล้วเพคะ ทัพแคว้นหลี่เผ่นหนีไปแล้ว ท่านแม่ทัพทรงได้ผลงานจากศึกครั้งนี้ชิ้นใหญ่เลยเพคะ” สงครามจบแล้ว?

บทที่ 23 กลับเจียนหยาง เมื่อสงครามจบลงก็ได้เวลาเดินทางกลับสู่เจียนหยาง เอี้ยนซ่านฉียืนกอดอกตรงหน้าน้องสาว สีหน้าของเขาไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง องค์หญิงน้อยก็หน้ามุ่ยไม่แพ้กัน นางต้องนอนยกขาโดยใช้หมอนรองไว้ตลอดเวลาเพื่อลดอาการบวม และตอนนี้ปวดแผลมากๆ “พี่เจิน ข้าคันแผลมากเลย” “เดี๋ยวก็จะเริ่มชินเพคะ ยกขาให้สูงกว่าหัวใจไว้นะ ไม่งั้นแผลบวมแน่ องค์หญิงต้องขยับนิ้วเท้าบ่อยๆ ถ้าปวดแสบปวดร้อนหรือรู้สึกชา ให้บอกหม่อมฉัน จะได้ปรับเฝือกเพคะ”“ข้าเข้าใจแล้ว” มือเล็กๆ กำชายกระโปรงขยุกขยิกขณะจ้องมองเฝือกแข็งที่ขาของตนเอง บรรดาหมอที่เอี้ยนซ่านฉีเชิญมารักษาองค์หญิงนั้นต่างอ้าปากค้างเมื่อมนต์นภาทำเรื่องประหลาดๆ ด้วยการวางผ้านุ่มๆ รองแล้วพันผ้าฝ้ายฟอกปูนเปียกๆ ลงบนข้อที่อยู่สูงกว่ากระดูกที่หักซึ่งหมอจัดกระดูกไว้แล้ว พอปูนแห้งก็กลายเป็นท่อนแข็ง ช่วยพยุงกระดูกและกล้ามเนื้อ ป้องกันไม่ให้กระดูกที่จัดเข้าที่แล้วเคลื่อนผิดรูป มนต์นภาบอกไว้อย่างนั้น พวกหมอถึงกับฮือฮา ขอศึกษาวิธีรักษาและเอ่ยปากชมไม่ขาดปากว่าเป็นวิธียอดเยี่ยมมาก แต่มันช่างหนักและคันยิบเหลื

ความเงียบงันทำให้ทุกอย่างมีมนต์ขลัง เอี้ยนอ๋องพระราชทานของขวัญล้ำค่ามากมายต้อนรับลูกสะใภ้คนใหม่ พระองค์มีเมตตาต่อเหล่าองค์ชายและเผื่อแผ่มาถึงมนต์นภาเหลือคณา สำหรับหญิงสาวที่ไร้ที่มาที่ไป ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีฐานอำนาจของตระกูลคอยหนุนหลัง ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่คู่ควรฐานะพระชายาเอกขององค์ชายรองแห่งแคว้นเอี้ยนเลยสักนิด เสียงซุบซิบย่อมดังมาถึงหูเจ้าสาวจนได้เอี้ยนอ๋องกำจัดสิ้นทุกคำครหาด้วยการแต่งตั้งฐานะให้มนต์นภาเป็นกรณีพิเศษ แม้ว่าพระองค์จะยิ้มแย้มเป็นสุขใจที่ได้จัดงานแต่งให้ลูกชาย แต่สงครามที่รุมเร้าเข้ามาทุกปีทำให้แววตาของพระองค์มีความหม่นทุกข์ซ่อนอยู่ เอี้ยนอ๋องทรงอวยพรแด่ชีวิตคู่ให้รักกันยืนยาว เคารพและซื่อสัตย์ต่อกัน เอี้ยนซ่านฉีกับมนต์นภาน้อมรับ แต่เอี้ยนเซินเบือนหน้าหนีไป เรื่องน่าสะเทือนใจขององค์ชายใหญ่ทำให้มนต์นภาอดไม่ได้ที่จะละลาบละล้วง นางนิ่งมองด้ายแดงขององค์ชายเอี้ยนเซิน หากชะตาลิขิตให้คู่ครองขององค์ชายใหญ่ต้องตายภายใต้คมดาบไปแล้ว ด้ายแดงก็น่าจะหายไป แล้วเหตุใดปลายนิ้วก้อยขององค์ชายถึงได้ปรากฏด้ายแดงอีกเล่า มนต์นภาเก็บเรื่องน่าสงสัยไว้ ในขณะเดีย

“คุณหนูแต่ละคนล้วนงดงามไม่มีใครด้อยกว่าใคร ถงฮูหยิน หากข้าจะบอกความคิดเห็นตรงๆ พวกท่านทั้งหลายก็อย่าได้ถือโทษโกรธเคืองข้าเลยนะ”“รับสั่งมาได้เลยเพคะ” ถงฮูหยินยิ้มกว้างเพราะลูกสาวของนางภาษีดีที่สุด มนต์นภาจึงมอบรอยยิ้มเย็นเยียบกลับไป“นอกจากคุณหนูจ้าวหลานแล้ว ใครคิดจะแต่งเข้าจวนฉีอ๋องก็ข้ามศพข้าไปก่อนเถอะ” โลกบังคับให้กูร้าย มนต์นภาเห็นว่าเสียเวลากับงานไร้สาระนี้พอแล้ว นางจึงขอตัวกลับ“ท่านฉีอ๋องมารอรับท่านกลับเพคะ” เด็กรับใช้ผู้ติดตามพระชายารายงานเสียงดัง ถงฮูหยินจึงรีบฉวยโอกาสออกไปเชิญเอี้ยนซ่านฉีเข้ามาดื่มน้ำชา และไม่ลืมให้ลูกสาวของตนเป็นผู้ถวายน้ำชา“ไม่ล่ะ ขอบคุณสำหรับน้ำใจ วันนี้ข้าต้องรีบพาพระชายากลับจวน”“มีธุระด่วนอะไรหรือเพคะ”“อ้าว ลืมไปแล้วรึว่าเจ้าบอกข้าว่าอยากกินหมูอบใบบัวอีก ข้าจับหมูป่าได้ตัวใหญ่เดี๋ยวจะรีบทำให้เจ้ากิน รับรองอร่อยเหาะ”“ดีๆ แบ่งเนื้อมาทำหม้อไฟด้วยนะเพคะ ใส่ผักเยอะๆ เดี๋ยวหม่อมฉันจะลองหุงข้าวในกระบอกไม้ไผ่ให้ชิมนะ”“ทำขาหมูพะโล้ด้วยก็ดีนะ”“ใส่ไข่ด้วยได้มั้ย หม่อมฉันชอบกินไข่พะโล้”“ได้อยู่แล้ว”“เอ่อ ท่านฉีอ๋องโปรดรอก่อนเพคะ” ถงฮูหยินไม่ยอมให้โอกาสดีเช่

“เรื่องนี้เลยเถิดไปกันใหญ่แล้ว ด้ายแดงของนางไม่ได้ผูกติดกับองค์ชายผู้นี้ ต่อให้ท่านพยายามยัดเยียดให้พวกเขาอยู่ด้วยกันแค่ไหน ด้ายแดงก็จะดึงนางกลับไปสู่คู่ครองแท้จริงของนาง แต่ท่าน... เฮ้อ!!” เฒ่าจันทราทุบโต๊ะรัวๆ จนถ้วยชาทิพย์กระดอนขึ้นจากโต๊ะ “นางจะต้องหวนกลับคืนไปสู่ห้วงเวลาเดิมของนาง”“นางคือพระชายาเจินเม่ยขององค์ชายเอี้ยนซ่านฉี ไม่ว่าด้ายแดงที่ท่านผูกไว้จะแน่นหนาแค่ไหนก็ตาม แต่ความรักลึกซึ้งของพวกเขาจะผูกด้ายแดงของกันและกันเอง” เทพเสวียนอู่ยืนกรานเสียงแข็ง แต่เฒ่าจันทราไม่อาจผ่อนปรนได้อีกแล้ว“ผูกแล้วก็แก้ได้” เฒ่าจันทราผิวปากเรียกนกกระเรียนออกมาหนึ่งตัว ปากของมันคมกว่ากรรไกร เฒ่าจันทราจึงใช้ตัดด้ายแดงเสมอ “ในกรณีนี้เรียกว่าตัดวาสนา โบราณว่าไว้รักมากก็เจ็บมาก สู้ไม่รักเลยจะดีกว่า”“แต่พวกเขารักกัน ดูสิ ด้ายแดงที่เจ้าผูกไว้แต่เดิมมันขาดไม่รู้กี่รอบแล้ว มีแต่ด้ายแดงที่พวกเขาสร้างขึ้นกำลังผูกเข้าด้วยกัน... แข็งแรงกว่าด้ายแดงของเจ้าเสียอีก เจ้าเห็นพวกเขารักกันดูดดื่มขนาดนี้แล้วยังไม่ช่วยตัดด้ายเส้นเก่าให้พวกเขาอีกหรือ”“กรณีนั้นก็อาจจะเป็นไปได้ที่นางอาจจะสะบั้นด้ายแดงเส้นเก่าทิ้งไปแล้ว