All Chapters of นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว: Chapter 111 - Chapter 120

หญิงชราน้ำตาคลอ ภาพวันที่ตนเองถูกข่มขู่ด้วยปลายกระบี่ยังติดตรึงใจจนถึงทุกวันนี้ บางค่ำคืนถึงขั้นนอนไม่หลับเลยทีเดียว ตนจึงไม่อยากให้คู่สามีภรรยาพบเจอเรื่องราวเลวร้าย “ท่านยาย ยาลืมความทรงจำ หากกินไปแล้วมีวิธีแก้หรือไม่” กู้อี้ฟานตัดสินใจเอ่ยถามในทันที ส่วนหวงตานตานนั่งเงียบ ๆ ฟังทั้งสองคุยกันกลับรู้สึกเหมือนหัวใจคล้ายถูกบีบรัดเมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของเจี้ยนตงอ๋อง เขาคงเป็นห่วงหวงเชียนเชียนมากกระมัง พระชายาตัวแทนเช่นนางเรียกได้ว่าอยู่นอกสายตาโดยแท้จริง “ยาลืมความทรงจำไม่มีวิธีแก้ แต่ต้องให้คนช่วยฟื้นฟูความทรงจำ เป็นไปได้ควรกล่าวถึงอดีตบ่อยครั้ง ความทรงจำจะค่อย ๆ กลับมาเอง” “ขอรับท่านยาย” “เอาล่ะ ข้ายอมบอกแล้ว พวกเจ้ารีบไปเถิด” หญิงชราโบกมือไล่คู่รักบุรุษและสตรี วันเวลาไม่คอยท่า ผ่านไปเพียงพริบตาของการเดินทางอาจค่ำมืด “ขอรับ ข้ากับเมียจะออกเดินทางแล้ว ขออวยพรให้ท่านยายสุขภาพแข็งแรง มีอายุยืนยาว” กู้อี้ฟานและหวงตานตานทำความเคารพผู้มีพระคุณด้วยความนอบน้อม หากค่ำคืนที่ผ่านไม่ได้ท่านคอยช่วยเหลือ เกรงว่าอาจจะ

“…” หวงตานตานจุกจนพูดไม่ออก หวงเชียนเชียนแตกต่างจากเดิมมากเหลือเกิน หากเป็นเมื่อก่อน พี่สาวคงเอ่ยถามความต้องการของน้องสาว แต่ตอนนี้หวงเชียนเชียนเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน“ท่านอ๋องรักข้า ข้ารักเขา เช่นนั้นน้องสาวอย่างเจ้ายังคิดจะแทรกกลางอีกหรือ เจ้าไม่รักข้า?”“…” หวงตานตานได้แต่อ้าปากค้างกับความคิดของหวงเชียนเชียน ทั้ง ๆ ที่คนเป็นน้องสาวคือพระชายาเจี้ยนตงอ๋องไปแล้ว ทว่าหวงเชียนเชียนกลับอยากทำตามความต้องการของตนเอง ไม่รู้ว่าในใจอีกฝ่ายคิดสิ่งใดอยู่“ในเมื่อท่านอ๋องไม่รักเจ้า ยังคิดจะทนต่ออีกหรือ” หวงเชียนเชียนเลิกคิ้วหวงตานตานนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า “ข้ารู้แล้ว หากทุกอย่างเรียบร้อย ข้าจะคืนอิสรภาพแก่เขา” น้ำเสียงหญิงสาวค่อย ๆ แผ่วเบาลงทุกขณะ พลันคิดว่ามันคือความต้องการดั้งเดิมของตนมิใช่หรือ จะต้องคิดมากเพื่อสิ่งใดกันตามกฎหมายของแคว้นลู่ในรัชสมัยฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบัน เมื่อกินอยู่ด้วยกันแล้วเบื่อหน่าย ไม่ว่าจะเป็นสมรสพระราชทานหรือตกลงกันระหว่างสองตระกูล ชายหญิงสามารถหย่าได้ แค่เพียงเขียนหนังสือหย่าขึ้นมา ประทับลายนิ้วมือของคนสองคนแล้วส่งไปยังทางการเพื่อรอรับตราประทับ หลังจากทางกา

“ขนมเฉียวกั่ว กินกับน้ำแกงโสม รีบกินเถิด กำลังร้อน ๆ ประเดี๋ยวจะเย็นก่อน” หวงตานตานสบสายตาคงตรงหน้าอย่างอึ้ง ๆ เขาไปกินยาผิดมาหรืออย่างไร ปกติไม่เคยดูแลเอาใจใส่นางเฉกเช่นนี้เลย หญิงสาวเอื้อมมือจับหน้าผากพระสวามี ตรวจให้แน่ใจว่าตัวเขาไม่ร้อน โดยหลงลืมไปว่าขณะนี้ใบหน้าอยู่ใกล้กันมาก กู้อี้ฟานมองภรรยาแล้วยิ้มออกมา ท่าทางของหวงตานตานทำให้อดเอ็นดูไม่ได้จริง ๆ นางถึงขั้นนำมือมาวัดตรงหน้าผากเพื่อตรวจดูว่าเขายังปกติดีหรือไม่ “ตัวก็ไม่ร้อน ท่านเป็นอะไร” หวงตานตานกล่าวพลางสบสายตาสามี กู้อี้ฟานหัวใจเต้นแรง ใบหน้างามยามปราศจากเครื่องประทินโฉม มองมุมใดก็งดงามและน่ารัก หนำซ้ำยังมีเสน่ห์มากเหลือเกิน “กลับมาจากแคว้นจ้าน เจ้าอาจเหน็ดเหนื่อย ข้าแค่เพียงยกน้ำแกงโสมกับขนมมาให้ ไม่ได้มีอะไรพิเศษเสียหน่อย” กู้อี้ฟานอ้อมแอ้มเอ่ย เขาไม่เคยทำเช่นนี้กับสตรีใดมาก่อน ในใจจึงเต็มไปด้วยความเขินอาย ไม่กล้าบอกนางอย่างตรงไปตรงมา หวงตานตานเหลือบมองขนมเฉียวกั่ว กับน้ำแกงโสม จู่ ๆ ก็มีภาพของหวางชงซ้อนทับเข้ามา บุรุษในด่านซีเฉ

“โจรบุกมาเอง ข้าไม่เห็นว่ามีความจำเป็นที่เราควรลงไปสู้ด้วยตนเอง อยู่ตรงนี้ย่อมดีที่สุดแล้ว” อันที่จริงเขาอยากหลีกเลี่ยง ด้วยกลัวว่าเป้าหมายของโจรคือหวงตานตาน หลังจากมันถูกเหยียดหยามด้วยการที่เขาพาหวงตานตานออกมาจากรังโจรสำเร็จ ซ้ำยังถูกนางยิงธนูใส่อย่างจัง การมาครั้งนี้ย่อมเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้นอย่างแน่นอน หากหวงตานตานลงสนามย่อมอันตราย หวงตานตานผงกศีรษะ ระหว่างนั้นหัวหน้าทหารหน่วยที่หนึ่งก็เดินขึ้นมาบนกำแพงด่านซีเฉวียน ชายหนุ่มคารวะเจี้ยนตงอ๋องและพระชายาด้วยความนอบน้อม ก่อนจะรอคอยฟังคำสั่งด้วยความตั้งใจ เจี้ยนตงอ๋องชี้นิ้วออกไปยังข้างนอกเพื่อให้หัวหน้าทหารหน่วยที่หนึ่งเห็นภาพ “เจ้าเห็นแนวตั้งรบของโจรหรือไม่” “เห็นขอรับ” กู้อี้ฟานหัวเราะในลำคอ “ข้าเชื่อแล้วว่าโจรไม่มีประสบการณ์เกี่ยวกับกองทัพมาก่อน มีอย่างที่ไหนให้ทหารเดินเท้าอยู่ฝั่งที่ราบ แต่ทหารม้าไปอยู่ทางแม่น้ำใกล้กับภูเขาสลับซับซ้อน ข้าเชื่อว่าใช้เวลาคืนเดียวก็ปราบหมดแล้ว” นับว่าพวกมันเดินทางมาหาที่ตายด้วยตนเอง รังโจรเป็นจุดที่ยากต่อการสู้รบ แต่เมื่อพวกมันเล

กลุ่มโจรเป็นฝ่ายเสียเปรียบจนเกือบจะสู้ไม่ไหว หนำซ้ำบริเวณใกล้แม่น้ำ กองกำลังทหารเมืองเจี้ยนตงฆ่าม้าของอีกฝ่ายทิ้งจนหมดแล้ว ก่อนจะไล่ล่าคนไปยังแม่น้ำ ในที่สุดก็จัดการใช้หลางเชี่ยงแทงตรงส่วนขาของกลุ่มโจร พวกมันตกลงไปในแม่น้ำ และเมื่อนั้นชลาธารก็ถูกย้อมจนกลายเป็นสีเลือด เวลาล่วงเลยจนเกือบฟ้าสาง กลุ่มโจรล้มตายเกือบจะหมด หากนับดูแล้วเหลือไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ เรื่องนี้สร้างความคับแค้นใจให้หัวหน้าโจรอย่างยิ่งยวด มันอดนึกถึงแผนการต่าง ๆ ที่อยากทำให้สำเร็จไม่ได้ ด้วยมีความคับแค้นใจกับเจี้ยนตงอ๋องจึงอยากฆ่าอีกฝ่ายด้วยมือตน แต่เพราะความใจร้อนแท้ ๆ จึงทำให้เรื่องราวกลับพลิกผันจนกำลังจะนำไปสู่หายนะ ทว่าจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ยังมีแผนการลับสุดท้ายรอคอยอยู่! “ยอมแพ้เถิด กองกำลังของเจ้าเหลือไม่ถึงสิบคนแล้ว” เจี้ยนตงอ๋องที่กำลังยืนบนกำแพงด่านซีเฉวียน เห็นท่าทางอันสับสนของหัวหน้าโจรจึงตัดสินใจโน้มน้าวอีกฝ่าย เขาอยากทราบที่มาที่ไปในการสร้างกลุ่มโจร ค่ำคืนที่ตนไม่ได้เข้าหอกับหวงตานตานก็เพราะเดินทางมาช่วยชาวบ้านจากการถูกทำร้าย ซึ่งต้นเหตุมาจากกลุ่มโจรเหล่านี้ “หึ