All Chapters of นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว: Chapter 101 - Chapter 110

“ขอรับ” นัยน์ตาหวางชงโศกเศร้า แม้แต่คำว่ารักจากปากตนยังไม่มีสิทธิ์เอ่ยบอกสตรีหมายปอง หากนางแยกทางกับเจี้ยนตงอ๋องเขาคงไม่มีโอกาสได้เคียงข้างแล้วใช่หรือไม่หวงตานตานทอดถอนลมหายใจก่อนจะตัดบทไปเรื่องอื่น “ข้าจะไปตามหาพี่ใหญ่แล้ว” เอ่ยจบค่อยเหยียบโกลนขึ้นไปบนหลังม้า ตะบึงอาชาตัวใหญ่ไปยังเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว บริเวณรอบ ๆ ด่านซีเฉวียนไม่สงบนัก เนื่องด้วยกองกำลังทหารเมือง เจี้ยนตงเร่งออกค้นหาหวงเชียนเชียนตามคำสั่งผู้บังคับบัญชา เสียงย่ำเท้าหนักดังผสานกับเสียงควบม้าฟังแล้วทำให้จิตใจยุ่งเหยิงผสมปนเปกันไปหมด หวงตานตานครุ่นคิดพิจารณาอย่างถี่ถ้วน สตรีเพียงคนเดียวหนีออกมาจากด่านซีเฉวียนได้อย่างไร นอกจากว่ามีคนภายในพาออกมา ไม่แน่ว่ายามนี้หวงเชียนเชียนอาจยังอยู่ไม่ไกลจากบริเวณนี้ หญิงสาวจับบังเหียนอย่างมั่นคง บังคับทิศทางให้อาชาตรงไปยังเบื้องหน้า พุ่งทะยานสู่ป่ารกทึบโดยไม่รู้สึกเกรงกลัวอันตรายรอบด้าน เหมือนกับว่าตนเองแบกภาระอันหนักอึ้งไว้บนไหล่เล็ก ๆ คิดว่ากำลังทำหน้าที่ทหาร นั่นคือปกป้องคนของเมืองเจี้ยนตงให้ปลอดภัย หากวันนี้คนที่หายตัวไปมิใช่พี่สาว นางก็ยืนยัน

หวงตานตานถูกแม่นมของโจรพามานั่งในกระโจมหลังหนึ่งซึ่งของใช้ครบครัน ไม่ว่าจะเป็นถังไม้สำหรับอาบน้ำ หีบไม้บรรจุอาภรณ์สตรี รวมถึงคันฉ่อง ซ้ำยังมีเครื่องประทินโฉมด้วย เรื่องนี้สร้างความแปลกใจให้ดรุณีหลายส่วน แต่สิ่งค้างคาใจก็หมดลงเมื่อแม่นมของโจรพูดขึ้น “ท่านหัวหน้าไม่เคยให้สตรีคนใดเข้ามาอยู่ในกระโจมนี้เลย เจ้าอาจเป็นคนที่หัวหน้าเลือกแล้วกระมัง กระโจมแห่งนี้เดิมทีหัวหน้าเตรียมไว้เผื่อว่าวันหนึ่งพบเจอสตรีถูกใจน่ะ” ระหว่างนั้นมีสตรีสองคนยกน้ำเข้ามาด้านในก่อนจะเทลงไปในถังไม้แล้วนำนิ้วจุ่มตรงกลางเพื่อวัดอุณหภูมิ ครั้นได้ตามความต้องการจึงหันมาพูดกับแม่นม “แม่นมเจ้าคะ น้ำอุ่นเตรียมเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” “เสร็จแล้วก็ออกไปเถิด ข้าจะขัดผิวให้นางเอง” แม่นมของโจรโบกไม้โบกมือไล่สาวรับใช้ราวกับไล่แมลงวัน คล้อยหลังสตรีสองคน หวงตานตานถูกจับถอดอาภรณ์จนร่างกายเปลือยเปล่า นางเดินไปนั่งในถังไม้โดยมีสตรีวัยกลางคนหยิบผ้าผืนสะอาดขัดผิวกายอย่างเบามือ เพราะไม่อยากให้ผิวเนียนนุ่มต้องแดงเป็นจ้ำ “อย่าลืมว่าคืนนี้ต้องทำตัวน่ารักกับท่านหัวหน้า

หลังจากกู้อี้ฟานควบม้าออกมาจากแหล่งกบดานของโจรพอประมาณ ด้านหลังพลันมีเสียงควบม้าดังมาติด ๆ หวงตานตานหันไปมองจึงเห็นว่าเป็นหัวหน้าโจร อาจเพราะนางยังไม่ไปหาสักที อีกฝ่ายจึงเกิดความสงสัย กระทั่งเดินสำรวจเรื่อย ๆ จนพบว่าแม่นมเป็นลมหมดสติจึงคาดเดาได้ว่านางหนีมาแล้ว “หยุดนะ! จะหนีไปที่ใด” โจรแผดเสียงดัง จับบังเหียนม้าควบไปข้างหน้าอย่างมั่นคง นึกไม่ถึงว่าจะมีบุรุษให้การช่วยเหลือพระชายาเจี้ยนตงอ๋อง ทว่าตนยังไม่พบหน้าอีกฝ่าย เห็นแค่เพียงแผ่นหลังกว้างเท่านั้น “ท่านอ๋อง มันตามมาแล้วเจ้าค่ะ!” หวงตานตาย่นคิ้วเข้าหากัน นางพยายามเอ่ยบอกพระสวามีในขณะที่เขากำลังตั้งใจควบคุมบังเหียนม้าให้มันตรงไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็ว หัวใจยิ่งเต้นแรงขึ้นกว่าเดิม ด้วยกลัวว่าอาจพลาดท่าแก่โจร “ลูกธนูอาบยาสลบ เจ้ายิงให้โดนมันก็พอ เพียงเท่านี้ก็สลัดทิ้งได้แล้ว” โชคดีที่มีเพียงหัวหน้าโจรตามมาแค่คนเดียว มิเช่นนั้นอาจจะต้องเสียเวลาต่อสู้นานกว่าจะหลบหนีได้สำเร็จ “เจ้าค่ะ” หวงตานตานตกปากรับคำ นางหยิบธนูออกมาก่อนจะนำลูกธนูวางบนสาย เพราะเจี้ยนตงอ๋องนั่งอยู่ด้านหลังจึงค่

กู้อี้ฟานเอนกายนอนข้างภรรยา เขาดึงนางเข้ามากอด ครั้นเห็นคนตัวเล็กคล้ายจะหลับจึงตัดสินใจพูดเกี่ยวกับเหตุการณ์หลังจากตนพูดกับโจรว่าเลือกหวงเชียนเชียน “ข้าอยากรู้ว่ารังโจรอยู่ที่ไหนจึงปล่อยให้เจ้าไปกับมัน หากเทียบแล้ว เจ้าเก่งกว่าหวงเชียนเชียน ส่วนนางความจำเสื่อม ยากต่อการช่วยเหลือ ตลอดเส้นทางข้าใช้วิชาตัวเบาสะกดรอยตามเจ้ากับมันตลอดทาง กระทั่งรอโอกาสช่วยเหลือเจ้าออกมา” หลังจากโจรพาหวงตานตานเข้าไปในป่า เขากำชับให้หวางชงพาหวงเชียนเชียนกลับไปยังด่านซีเฉวียน ส่วนตนเองเลือกติดตามหวงตานตาน เงียบ ๆ เพราะยิ่งมีคนมากเท่าใด หัวหน้าโจรก็จะไหวตัวทัน การกระทำที่คล้ายว่าไม่ห่วงใยหวงตานตานทำให้โจรมิได้ระแวดระวังมากนัก มันคงนึกไม่ถึงว่าเขาจะสะกดรอยตามจนไปเห็นว่าแหล่งกบดานของพวกมันตั้งที่ไหน กองกำลังและอาวุธมีเท่าใด ตนเก็บข้อมูลจนหมดแล้ว เหลือเพียงนำไปวางแผนกับเหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาในด่านซีเฉวียน “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ เพราะข้าช่วยเหลือตัวเองได้ ท่านจึงเลือกช่วยพี่ใหญ่ก่อน...” เดิมทีตนกำลังง่วงนอน แต่เมื่อได้ยินคำสารภาพจากปากพระสวามีก็มิอาจข่มตาหลับต่อ นางควรเข้าใจเขา แต

“ชอบหรือไม่ ยามข้าอยู่ในตัวเจ้า อา...” กู้อี้ฟานเอื้อมมือทั้งสองข้างไปกอบกุมเต้าหู้นุ่มพลางใช้นิ้วเขี่ยหมุนวนส่วนยอดปทุมถันแข็งเป็นไต หวงตานตานอยากด่าคนด้านหลังเหลือเกิน เขาเอ่ยถามเพื่อสิ่งใด หากนางไม่ชอบจะยินยอมให้เป็นเช่นนี้หรือ “คนบ้า ยะ...หยุดถามได้แล้ว อ๊ะ”ตนทรมานมาก อยากได้แท่งเนื้ออุ่นมากกว่านี้ ต้องการให้เขาตอกย้ำเข้าออกหนักหน่วง แล้วปลดปล่อยความปรารถนาเมื่อถึงฝั่งฝันพร้อม ๆ กันกู้อี้ฟานหัวเราะในลำคอ ยิ่งนางเอ่ยเช่นนี้เขายิ่งอยากแกล้ง“อา คับแน่นมาก เจ้าบีบข้าแน่นมาก จะทนไม่ไหวอยู่แล้ว”ร่างกายหวงตานตานโคลงเคลงตามจังหวะโยกคลึง ขณะได้ยินประโยคนั้นจากริมฝีปากหยัก ใบหน้างามพลันแดงระเรื่อ แต่มิอาจดุด่าเพราะนางซ่านเสียวจนต้องกัดฟัน“อ๊ะ ระ...แรงกว่านี้” ในที่สุดหญิงสาวก็มิอาจอดกลั้น นางเผลอเอ่ยเว้าวอนเขาเพราะทนไม่ไหวอีกแล้วเสียงของหวงตานตานยั่วยวนมาก กู้อี้ฟานเผลอกัดฟันเพราะแทบจะขาดใจตาย“ยั่วยวนเก่งนะ ลองพูดอีกครั้งสิ” ลึก ๆ ในใจ ตนก็ปรารถนาอยากได้ยินถ้อยคำหยาบโลนจากปากคนตัวเล็กยามร่วมรัก เพราะมันเป็นสิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนได้ดีทีเดียว“สามี...ข้าขอแร