All Chapters of นางร้ายหอบลูกหนี เมื่อพระเอกธงแดงเลือกน้องสาว: Chapter 121 - Chapter 130

หวงตานตานวิ่งไปตามถนนเบื้องหน้าอย่างยากลำบากเพราะมันเต็มไปด้วยสิ่งกีดขวาง ทั้งธนู อาวุธ ผู้คนบาดเจ็บล้มตาย ไม่รู้ยามนี้กำลังฝันร้ายหรือเป็นความจริงกันแน่ เพราะจดจำได้ว่าก่อนหน้านั้นเพิ่งถูกลูกธนูจากคนที่แอบซ่อนตัวในที่ลับลูกธนูยังเหมือนมียาพิษ เมื่อมันทิ่มแทงบนร่างกายก็เหมือนเรี่ยวแรงหายไปจนหมดสิ้น แม้แต่จะขยับปากพูดกับเจี้ยนตงอ๋องยังมิอาจทำได้ หรือตอนนี้นางสิ้นชีพแล้ว และกำลังจะเดินไปยังดินแดนปรโลก...ยังไม่ทันคิดไปไกลกว่าเดิม จู่ ๆ ภาพตรงหน้ากลับกลายเป็นสีดำ แล้วนางย้อนนึกถึงเรื่องราวในวันวานกับกู้อี้ฟาน จำได้ว่าตนเองปลีกตัวจากบุพการีไปเดินเล่นในจวนสกุลกู้ตามลำพัง ขณะนั้นเสียงยิงธนูพลันดังมากระทบหู ดรุณีจึงเดินตามเสียงนั้นไปเรื่อย ๆ กระทั่งเห็นว่าผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตงกำลังฝึกซ้อมยิงธนูด้วยท่วงท่าองอาจสง่างาม ดวงตากลมโตทั้งสองของหวงตานตานมองยังบุรุษหล่อเหลาอย่างเป็นประกาย เดิมทีเคยได้ยินแต่ความสามารถของเขาว่าเป็นผู้บัญชาการทหารอายุน้อย ครั้นเห็นฝีมือด้วยตาตนเองจึงอดชื่นชมในใจไม่ได้ เพียงไม่นานก็เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ตัว เขาหยุดยิงธนูแล้วหันมามองนาง เลิกคิ้

แพขนตายาวสวยขยับขึ้นลงไปมายามแสงจากสุริยาลอดผ่านช่องว่างหน้าต่างกระทบใบหน้างาม หญิงสาวพยายามกะพริบตาเพื่อให้ปรับตัวเข้ากับแสงในยามกลางวัน ครั้นลืมตาแล้วมองตรงเพดานก็เห็นขื่อคานของเตียงอย่างชัดเจน นางจดจำได้ดีว่าที่นี่คือที่ไหน หัวคิ้วสวยจึงพลันย่นเข้าหากัน ไม่ใช่ด่านซีเฉวียนหรอกหรือ? เหตุใดเตียงนอนจึงคล้ายว่าเป็นจวนสกุลหวง มิใช่เตียงในจวนเจี้ยนตงอ๋องและด่านซีเฉวียน... ตนมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? หวงตานตานค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง หญิงสาวนำแผ่นหลังผิงกับหัวเตียงแล้วครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า นางถูกลูกธนูอาบยาพิษ น่าแปลกที่ยามนี้ร่างกายเหมือนไม่ได้รับบาดเจ็บ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หรือท่านหมอผู้ทำการรักษาเก่งกาจเสียจนหายเป็นปลิดทิ้งในเวลาอันสั้นกันนะ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวมากเหลือเกิน... ระหว่างหวงตานตานกำลังครุ่นคิด จู่ ๆ ก็มีเสียงขออนุญาตเข้ามาด้านใน นางจดจำได้ในทันทีว่าเป็นซูเหลียน จึงขานรับให้อีกฝ่ายเข้ามาหาหลายวันก่อน ซูเหลียนได้รับหน้าที่ให้ดูแลผู้เป็นนายของตน มักภาวนาให้คนบนเตียงลืมตาตื่นกล

“ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านเห็นด้วยกับการหย่าในครั้งนี้หรือเจ้าคะ” หวงตานตานกลั้นใจเอ่ยถามบุพการีประโยคคำถามของหวงตานตานทำให้ถาวเสี่ยวเยี่ยนสบสายตาหวงอิ้งชู ในใจนางเต็มไปด้วยความอึดอัด เพราะความลับต้องถูกปิดบังตราบนานเท่านาน จนกว่าเรื่องราวจะจบลงด้วยดี...“หย่ากับท่านอ๋องเถิดลูก เป็นสิ่งที่เจ้าสมควรทำ”หวงตานตานนิ่งอึ้ง นางทั้งเจ็บและจุกอก แม้แต่บุพการียังเห็นด้วยกับการกระทำของเจี้ยนตงอ๋อง พวกท่านไม่รู้หรืออย่างไรว่าบุตรสาวคนเล็กผู้นี้เจ็บปวดรวดร้าวในหัวใจเกินจะทานทนเสียแล้วหากกลายเป็นหญิงหม้าย หลังจากนั้นนางจะใช้ชีวิตในเมืองแห่งนี้ได้อย่างไร...ต้องทนเห็นเจี้ยนตงอ๋องและหวงเชียนเชียนรักใคร่กันใช่หรือไม่ หากเมื่อนั้นมาถึง ในใจนางคงเจ็บเหมือนมีมีดหลายเล่มกรีดลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า บาดแผลลึกคงมิอาจเยียวยาได้ในวันหรือสองวัน “…”หวงตานตานกล่าวคำใดไม่ออก ทว่าตัวของนางเริ่มสั่นระริก จวบจนกระทั่งมือข้างขวาถูกมารดาจับเอาไว้ หญิงสาวเงยหน้ามองท่านแม่อย่างไม่เข้าใจนัก “ตานเอ๋อร์ ประทับลายนิ้วมือนะลูก” ถาวเสี่ยวเยี่ยนลูบไล้หลังมือเล็กของบุตรสาวไปมา ในใจภาวนาให้หวงตาน

“ท่านอ๋อง ตอนนี้ในจวนสกุลหวงกำลังวุ่นวายตามหาคุณหนู ข้าจึงปลีกตัวนำของที่นางฝากไว้มาให้ท่านเจ้าค่ะ” ซูเหลียนนำจดหมาย แผ่นป้ายหยกสลักคำว่ากู้อี้ฟานและอาภรณ์สีดอกเหมยปักลวดลายดอกโบตั๋นมอบให้เจี้ยนตงอ๋องก็จะเป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจในฐานะบ่าวผู้จงรักภักดี กู้อี้ฟานรับจดหมายจากซูเหลียนด้วยความรู้สึกโศกเศร้า เขาค่อย ๆ เปิดจดหมายด้วยความทุกข์ระทม ‘ขอให้ท่านอ๋องมีความสุขกับพี่ใหญ่ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าเป็นเพียงพระชายาตัวแทน มิใช่พระชายาตัวจริงของท่านอยู่แล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะกลับไปเป็นตามที่ควรจะเป็น หากแต่ข้ามิอาจทนใช้ชีวิตในเมืองเจี้ยนตงได้เจ้าค่ะ ข้าอยากมีอิสระ ไปใช้ชีวิตในแบบที่ตนเองต้องการ ท่านอ๋องไม่ต้องตามหาข้า ข้าทำหน้าที่ในกองทัพเมืองเจี้ยนตงเสร็จสิ้นแล้ว รวมถึงลงนามประทับลายนิ้วมือบนหนังสือหย่าตามความต้องการของท่านอ๋อง ของทุกอย่างคืนให้ท่านทั้งหมด เราทั้งสองไม่มีสิ่งใดค้างคาใจต่อกัน ข้าจะไม่รักท่านอีก’‘ข้าจะไม่รักท่านอีก’ คำนี้อ่านแค่เพียงครั้งเดียวก็เจ็บปวดรวดร้าวทั่วทั้งร่างไม่ว่าบุรุษจะเข้มแข็งสักเพียงใด ย่อมมีจุดหนึ่งที่ต้องแสดงความอ่อนแอ

“ขอรับท่านอ๋อง” หวางชงยอมรับในที่สุด เจี้ยนตงอ๋องทอดถอนลมหายใจกับเรื่องต่าง ๆ นึกไม่ถึงว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ แต่การกระทำของรองผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตงก็เป็นกระจกสะท้อนกลับให้เห็นตัวเองได้ดีทีเดียว หวางชงคิดไปเองว่าหวงเชียนเชียนหนีไปโดยยังไม่รอให้นางกลับมาอธิบายว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ก็เหมือนกับตัวเขาตัดสินไปก่อนว่าหวงตานตานเป็นคนวางยาปลุกกำหนัด เพราะหลักฐานที่มีชี้ชัดว่าหวงตานตานเป็นคนทำ แม้ว่านางปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังเลือกเชื่อหลักฐาน แม้ตอนนี้เขายังไม่ทราบความจริงว่าใครกันแน่คือคนวางแผนวางยาปลุกกำหนัด แต่เลือกเชื่อคำพูดของหวงตานตานจนหมดแล้วว่านางไม่ได้ทำ “ข้าเหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว อย่างไรเจ้าก็คือรองผู้บัญชาการทหารเมืองเจี้ยนตง ข้าจะปล่อยเจ้าออกมา” แม้ว่าหวางชงทำผิด ทว่าได้รับโทษตามสมควรไปแล้ว หลังจากเขาต้องไปรับโทษในสิ่งที่ตนเองก่อ หวางชงต้องทำหน้าที่ดูแลกองกำลังเมืองเจี้ยนตง รักษาการณ์จนกว่าเขาจะกลับมาดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการทหารเช่นเดิม “ขอบคุณท่านอ๋อง ตอนนี้ข้าอยากให้ความทรงจำของหวงเชียนเชียนกลับ