The Billionaire's Runaway Maid のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

Larkin's POVNanatili akong nakatayo sa hallway matagal matapos silang maglakad palayo. Ang paligid ay unti-unting nilamon ng katahimikan. Ang dating punong-puno ng tawanan at musika ay tila ba inagaw ng malamig na hangin, at ako ay naiwan na lamang sa gitna ng anino at liwanag mula sa mga chandelier.Sa bawat segundo, ramdam ko ang bigat ng mga salitang hindi nasabi, at ang mga pagkakamaling hindi na maibabalik. Hindi ko alam kung anong mas masakit—ang makitang si Kiarra ay hindi na ang babaeng kailangan kong protektahan, o ang katotohanang ginusto kong manatili sa buhay niya pero ako mismo ang naglayo.Habang nakatitig ako sa malayong dulo ng hallway, naramdaman kong may lumapit.Si Ashton iyon. Hindi siya nagsalita agad. Umupo siya sa tabi ko sa marble bench, tinitigan ang malalaking painting na nakasabit sa pader.“Matagal ko nang hindi nakikitang ganyan ka,” mahina niyang sabi, para bang ayaw niyang gambalain ang sarili kong pagninilay.Napabuntong-hininga ako. “Hindi ko alam kun

Larkin's POV'Bihira akong magising nang ganito kaaga, lalo na kung halos wala akong tulog. Pero ngayong umaga, napilitang bumangon ang katawan ko, kahit ayaw sumuko ng isip ko sa bigat ng gabi. Tumayo ako sa harap ng salamin ng penthouse, tanaw ang buong Metro Manila sa ilalim ng malambot na liwanag ng araw. Sa kamay ko, may tasa ng itim na kape. Mainit pa, pero hindi ko magawang tikman. Sa bawat lagok ng hangin, parang may lamig na nanunuot mula sa labas hanggang sa puso ko.Kahapon, hindi lang si Kiarra ang nakita ko. Parang may nakita akong buhay na dati kong hawak, pero ngayon ay tuluyan nang nawala. Lahat ng plano, lahat ng paninindigan, parang nawasak ng isang ngiti, ng isang sulyap, ng isang titig na hindi na para sa akin.Piliting kong ibalik ang sarili ko sa kasalukuyan. Nagsuot ako ng navy blue suit—isa sa pinakapaborito ko—at siniguradong perpekto ang ayos ng buhok, ng relo, ng bawat detalye. Sa mundo namin, mahalaga ang hitsura, pero hindi iyon sapat para maitago ang mga

Maagang nagising si Larkin, pero parang hindi naman siya natulog. Nasa penthouse siya, mga pader ay salamin, tanaw ang buong lungsod ng Metro Manila na abala na sa liwanag ng umaga. Malamig at tahimik ang paligid, halos marinig niya ang bawat tibok ng puso niya. Hawak niya ang tasa ng mainit na kape, pero hindi niya ito mainom. Pinagmamasdan lang niya ang cityscape, habang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang mga nangyari kagabi.Tatlong taon na pala. Akala niya sapat na ang paghingi ng tawad. Akala niya sapat na ang pag-amin ng pagkukulang. Hindi pala. Hindi pala talaga.Unconsciously, hinaplos niya ang manggas ng coat niya, hinahanap ang bahid ng wine na tumama sa kanya kagabi. Pero wala na iyon. Naiwan lang pala sa alaala niya.Pagdating sa Del Fuego Corporation, dati rati ay maagang tumatanggap ng mga ulat, mga executive ay palaging nagbubukas ng pinto para sa kanya. Pero ngayon, parang hindi siya makaalis sa sarili niyang ulap. Maayos pa rin ang suit, mamahalin pa rin ang re

Larkin's POVLate afternoon na at sa wakas, tuluyan na akong nalubog sa trabaho. Sa executive floor ng Del Fuego Corporation, mahigpit kong tinatapos ang mga papeles, pinipilit na ibalik ang dating disiplina. Nakadikit pa rin sa balat ko ang bigat ng nagdaang gabi—pero kailangan kong bumangon. Sa bawat pagtaas ng phone, bawat pirma, pilit kong hinihiwalay ang sarili ko mula sa mga alaala. Pero kahit anong pilit, hindi ko kayang takasan ang tunay na dahilan ng pagkabagabag ko.Biglang bumukas ang pinto. Si Morcan, may dalang tablet.“Boss.”Hindi ako lumingon. “Ano?”“May invitation.”Wala akong energy makisaya. “Kung charity gala, decline. Kung fashion event, decline.”Napangiti si Morcan, parang sanay na sa iritable kong ugali. “Business summit.”Napalingon ako, inabot ang invitation. Nakasulat: Philippine Business Leaders Summit. Hosted by De Vera Holdings.Tahimik akong napatingin kay Morcan. “Pupunta ba tayo?”Sinara ko ang folder. “Oo. Hindi dahil nando’n siya. Dahil negosyo ito.

Kiarra's POVPatuloy ang ulan, bawat patak tumutugtog sa bubong ng sasakyan. Mahina ang jazz music, parang sumasabay sa bigat ng gabi. Tahimik lang kami ni Alexander—ni hindi ko sure kung nakikinig siya sa radyo o sa tibok ng sariling puso niya.Halos isang minuto kaming walang imik. Sa wakas, narinig ko siyang nagsalita, mababa at malumanay.“Alam mo... first time kong makita kang hindi nakasagot.”Hindi ako sumagot. Pinili kong tumingin sa mga ilaw sa labas, parang may hinahanap na kahit ako hindi ko alam.“Napapansin mo talaga lahat,” mahina kong sabi, pilit na binibiro ang tono.Narinig kong tumawa siya. “Trabaho ko ’yan. Businessman ako.”Napairap ako, “Sinungaling.”“Kaibigan mo kasi ako,” sagot niya, parang gusto niyang tanggalin ang tension.Muling sumikò ang katahimikan. Saka siya muling nagsalita, mas seryoso na ngayon.“Masakit pa rin?”Tumingin ako sa bintana, pinipilit kong huwag magpakita ng kahit anong emosyon. Matagal bago ako sumagot.“Hindi ko alam.”At sa unang pagka