The Billionaire's Runaway Maid のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Kiarra's POVPagkatapos ng mahaba at matinding negosasyon, unti-unti nang nagsipag-ayos ng mga gamit ang mga executives. May ilan na abala pa sa pagkuwento at palitan ng business cards. Ang atmosphere ay maluwag na, parang nabunutan ng tinik ang lahat matapos ang tagumpay ng meeting.Biglang ngumiti ang isang director, “Vice President De Vera.”“Yes?” sagot ko, pilit na pormal kahit ramdam ko ang pagod.“Lunch?” alok niya, nakangiti.Bago pa ako makasagot, sumingit pa ang isa, “Actually, magandang pagkakataon para maipagpatuloy natin ang usapan.”Hindi pa tapos, may investor pang nag-abot, “Count me in.”Parang sa isang iglap, lima na silang sabay-sabay nag-iimbita, abala sa pagplano ng susunod na business lunch.Sa gilid, tahimik lang si Alexander, tila nagmamasid. Sa kabilang dulo, ramdam kong pinapanood din ako ni Larkin.Habang nagsisimula nang mag-overlap ang mga boses, biglang bumukas ang p***o ng conference room.Ashton, composed at confident, “Masyado n’yong inaagawan ang Vice

Matahimik ang umaga sa opisina ni Ashton De Vera, ngunit ang katahimikan ay parang balangkas ng isang bagyong paparating. Mula sa floor-to-ceiling windows, tanaw niya ang lungsod na unti-unting nagigising, ang mga sasakyan ginuguhit ang mga kalsada ng Makati sa ilaw ng araw. Sa ibabaw ng desk niya, tatlong folder ang nakabukas, pero hindi pa niya nahahawakan kahit ang tasa ng kape sa gilid—malamig na, parang ang pakiramdam niya sa araw na ito.Isang katok mula sa executive assistant ang gumising sa pag-iisip niya. “Sir, nandito na po ang reports,” maingat na sabi, nakatayo sa pintuan na parang takot magkamali.Hindi siya lumingon. “Iwan mo lang diyan.”May pag-aalinlangan ang assistant, nanatiling nakatayo. “Sir…”Dahan-dahang tinaas ni Ashton ang tingin, malamig at matalim. “Ano?”Nag-atubili ang assistant. “May concern po ang Risk Management.”Agad na nagbago ang aura sa loob ng opisina. Kumalabog ang damdamin ni Ashton—alam niyang ang ganitong interruption ay hindi maliit na issue.

MorcanAng umaga ay nagsimula na nang abala sa Del Fuego Corporation. Habang ang iba ay nagkakape pa lang, ako ay nakatutok na sa harap ng tatlong malalaking monitor. Sa tabi ko, may mamahaling coffee mug, pero malamig na rin tulad ng mga mata ko sa pagod. Ang logs mula sa Joint Security Task Force ay binabasa ko isa-isa—mga IP address, login histories, access logs, puro mga numerong tila walang saysay sa ordinaryong tao, pero para sa akin, parang puzzle na kailangang buuin.“Hindi ito ordinaryong hacker...” bulong ko sa sarili habang minamasdan ang kakaibang pattern sa logs. May isang login attempt mula abroad, pero isang authentication request ang dumaan sa Makati. Napakunot ako ng noo. “Impossible...”Pinalaki ko ang screen. Isang employee ID ang sumilip—sandali lang, parang multo. Bago ko pa ma-screenshot, nag-auto-wipe na ang system. Napabuntong-hininga ako. “May naglilinis ng ebidensya.”Hindi ko na pinagpatuloy ang analysis. Dinala ko agad ang flash drive kay Larkin. Hindi ko n

KiarraUmaga na naman sa De Vera Mansion, pero ngayon, iba na ang pakiramdam. Ang dating tahimik at komportableng almusal ay may kasamang tensyon na hindi ko maipaliwanag. Nagising ako nang mas maaga, mas alerto—parang instinct ng isang ina na may bantang hindi pa nasusubukan.Bago ako umalis papuntang opisina, napansin ko agad ang dagdag na security. Higit na marami ang guwardiya, mas madalas ang radio check, at mas pormal ang kilos ng bawat isa. Isang lalaki ang lumapit, matangkad, matikas, balingkinitan ang mukha, pero halatang sanay sa disiplina.“Good morning, Ma’am,” magalang niyang bati.Napatigil ako, inalala kung nakita ko na siya dati. Nakasuot ng executive security uniform may patch ng De Vera Holdings.“Ma’am, si Rafael Villanueva po. Ako na po ang assigned na Head of Executive Security.”Napansin kong kalmado siya, parang walang ibang iniisip kundi ang trabaho. “Na-check na po namin ang buong perimeter. Lahat ng entry points secured. Wala pong unusual sa overnight CCTV re

KiarraNakahintay pa rin ang kamay ni Larkin. Hindi ito nakaabot. Hindi namimilit. Basta nandoon—tahimik, nag-aanyaya, walang hinihingi.Umuugong na ang orchestra. Unti-unting napupuno ang dance floor ng magkapareha. May mga tumatawa, may mga nagkikindatan, pero sa pagitan naming dalawa, puro katahimikan. Wala ring nangahas magbiro—hindi si Trish, hindi si Miguel. Ang sandaling ito, para lang sa amin.Tinitigan ko siya. Tumingin ako sa dance floor. Bumalik uli ang mata ko sa kanya. Ilang segundo na parang hinaba ng taon.Sa huli, mahina kong bulong, “Isang sayaw lang.”Parang nagulat siya. Hindi agad nakangiti, parang hindi siya umasa na papayag ako. Nang ngumiti siya, maliit lang. Hindi panalo, hindi rin malungkot—simple lang, parang nagpapasalamat.“Salamat,” sabi niya, mahina. Wala nang kasunod na pagbawi, walang “thank you for giving me a chance.” Wala ring “I’ve missed you.” Basta, salamat.Tahimik ang musika. Mabagal, instrumental; walang pilit na romansa, puro dignidad at dista