The Billionaire's Runaway Maid のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

LarkinAlas-dose na ng gabi, pero parang hindi pa tapos ang ingay ng gala. Hindi pa rin nakakaalis ang lahat; ang Queen of Hearts ay nasa evidence locker ng convention center, at ang Joint Security Task Force ay tuloy-tuloy pa rin ang imbestigasyon. Ngunit kahit napapalibutan ng mga eksperto’t guwardya, hindi ko mapigil ang pagkabalisa.Tahimik ang executive floor. Ilang beses ko nang nilibot ang suite—pero ngayon, pinili kong maupo sa balcony, tanaw ang kislap ng Manila Bay. Dati, ganitong oras, nadadala ako ng mga city lights. Ngayon, para lang silang malamig na glitter—walang dating, walang saysay.Paulit-ulit bumabalik sa isip ko ang mga pangyayari. Hindi ang sayaw, hindi ang tuwa o lamig ng gabi. Kundi ang isang eksena na hindi ko matanggal sa ulo: ang mukha ni Kiarra nang marinig niyang nawawala si Letty.Namutla siya.Nanginginig ang mga kamay.At sa isang segundo, kinalimutan niyang Vice President siya. Ina lang siya—isang inang muntik nang mawala ang mundo niya sa isang igla

KiarraTahimik pa rin ang archive room. Ako at si Larkin, parehong nakatitig sa maliit na compass na nakasiksik sa sulok ng dokumento. Sa mata ng iba, walang halaga iyon—pero para sa amin, pirma ito ng isang panahong akala namin ay matagal nang tinapos.Hinaplos ko ang gilid ng papel. “Hindi natin ito isinama sa final submission.”Mahinang tumango si Larkin. “Draft version lang.”Tumaas ang tingin ko. “Ilang tao lang ang nakakita niyan.”Nagbago ang panga ni Larkin, halatang napaisip. Pareho naming alam—may taong napakalapit dati, napakalapit para mapansin ang bagay na ito.Dumating sina Elliot at Morcan, parehong may dalang urgency.“May nakita ba kayo?” tanong ni Elliot.Hindi pa ako sumasagot, iniabot ko na lang ang dokumento. Nang makita ni Elliot ang compass, umiling siya agad. “Hindi ito galing sa server.”“Meaning?” tanong ni Morcan.Nag-type si Elliot sa laptop. Ilang segundo lang, lumitaw ang lumang university repository.Adaptive Network Intrusion Framework.Authors: Larkin

Eduardo De VeraHindi ko akalaing makakabalik akong ganito—hindi bilang chairman, hindi bilang negosyante, kundi bilang ama. Sa loob ng private jet, hindi financial reports ang nasa harap ko kundi mga larawan ni Kiarra: pictures ng speeches niya, mga company milestones, candid photos na pinapadala ni Ashton mula sa Pilipinas. Ilan dito, kasama si Letty—ang apong hindi ko pa nakikilala. Lahat ng ito, pitong taon kong tinanggap na mula sa malayo lang ako makakamasid.“Sir, should I prepare today's meeting agenda?” tanong ng assistant ko, may bitbit na tablet.Nagtaas ako ng tingin. “Cancel everything.”Napatigil siya. “Even Zurich?”“Especially Zurich,” sagot ko, sabay balik ng tingin sa litrato ni Kiarra, nakangiti, hawak ang kamay ng maliit na batang babae.Ang pamilya, mas mahalaga pa rin sa kahit anong deal.Pagdating sa Manila, hindi ako nagpakita agad kay Kiarra. Imbes, tahimik akong nag-obserba. Tulad ng isang CEO na tinitingnan ang kultura ng sariling kumpanya, pinag-aralan ko a

KiarraUmagang-umaga pa lang, pero alam ko nang hindi ito magiging ordinaryong araw. Akala ko, magpapatuloy lang ang trabaho sa convention, pero tumawag si Dad—si Eduardo De Vera mismo. Hindi bilang chairman, kundi bilang ama.“Tonight, we’re not attending another business meeting,” sabi niya habang nakatayo sa harap ng core team—Ashton, Serena, Miguel, Elliot, Raf, pati sina Alexander, Larkin, Sophia, at Nick. Lahat napatingin, hindi agad makapaniwala.Miguel, parang batang nakawala sa klase, “Finally.”Trish, parang matagal nang naghintay, “Thank God.”Nagkatawanan. Ngumiti si Dad. “Tonight, you’re attending a family dinner. Hosted by the De Vera family.”Biglang tumigil ang tawanan. Ako mismo, napahinto. Family dinner? Hindi corporate. Hindi formality. Hindi ako handa.Private office. Ako lang at si Dad. Binuksan niya ang isang lumang cabinet. Sa loob, mga family photos, lumang singsing ng nanay ko, at isang portrait niya na matagal ko nang hindi nakikita.“You have attended hundre

Professor Gabriel NavarroMaaga pa lang, gising na ako sa university archives. Walang De Vera, walang Del Fuego—puro alikabok, lumang kahon, at katahimikan ng lumipas na panahon. Napansin ko ang librarian na agad lumapit, parang alam na niya ang dahilan ng pagbisita ko.“Professor Navarro?” bati niya, magalang.“Good morning,” sagot ko.“The Dean already approved your request,” sabi niya, sabay wheel out ng mga archive boxes.Ngumiti ako, pilit na tinatago ang pagkairita. “Thirty years of teaching... and I still hate archives.”Nagkatawanan kami—comic relief sa gitna ng seryosong paghahanap.Magsimula na ang paghahanap. Isa-isa kong binubuksan ang mga kahon. Thesis titles na awkward, nakakatuwang balikan: “AI for Laundry Sorting” (laging late sa klase), “Smart Fridge for Dorm Life” (di marunong magluto), “Adaptive Network Intrusion Framework.” Doon ako tumigil.Dumating ang assistant ko, may hawak na notepad. “Sir, do you really remember every student?”Napatawa ako. “No.” Pause. “Onl