Alle Kapitel von The Billionaire's Runaway Maid: Kapitel 61 – Kapitel 70

Larkin Del FuegoHindi ko alam kung kailan ako huling natulog nang maayos. Pagbukas ng mga mata ko, hindi pa sumisikat ang araw ngunit malinaw sa akin na hindi ako makakatulog muli. Sa executive suite ng convention center, puro katahimikan ang bumalot, tanging tunog lang ng airconditioning at mahinang ulan mula sa labas. Sa halip na business reports ang binabalikan ko, paulit-ulit kong pinapanood ang defense recording, frame by frame. Hindi ko binibilang ilang ulit ko na itong ginawa—nakafocus ako tuwing lumilitaw ang silver compass pendant sa screen.Hindi ko maintindihan. Hindi ito tungkol kay Kiarra. Hindi ito nostalgia. Hindi ito lungkot. May bumabagabag—parang may gustong kumawala na hindi ko maipaliwanag. Napansin ko na lang, hinihimas ko ang gilid ng aking sentido, parang gusto kong tuklapin ang sarili kong alaala.May mahinang katok. Si Morcan, may dalang kape.“Boss, tatlong oras mo nang pinapanood ‘yan.”“May mali.”“Sa video?”“Sa alaala ko.”Napansin niyang parang sumasaki

Eleanor Navarro)4:45 AM. Ang liwanag ng madaling araw ay pilit sumisiksik sa mga siwang ng antigong bahay sa labas ng Manila. Tahimik ang paligid—tinig ng mga ibon, tulo ng ulan mula sa kalawangin na alulod, at langitngit ng sahig na kahoy sa bawat hakbang ko. Ang bahay ay parang natigil sa panahon; bawat sulok may alikabok ng lumipas na dekada.Ako, isang matandang babae na may pilak na buhok, mga kamay na mapag-alaga, at mga matang laging may pagod pero may kabaitan. Wala akong kasamang kasambahay. Wala ring yaman—tanging ang mga alaala.Hinawi ko ang kurtina. Binuksan ang lumang kabinet na puno ng mga karton, bawat isa may petsa: 2003, 2004, 2005, at pataas. Ngunit may isang kahon na naiiba. Walang taon. Isang salita lang: IRIS.Dahan-dahan ko itong hinaplos. Mahinang bulong, “I promised... I wouldn’t let anyone disappear.” Sa sandaling iyon, alam kong walang ibang makakaintindi ng bigat ng pangakong iyon—maliban sa akin.Sa kapitbahayan, nagsimula na ring gumalaw ang mundo. Pabor

Kiarra De VeraMaaga akong nagising, mas maaga kaysa sa lahat. Binuksan ko ang kurtina at sa unang pagkakataon nitong mga nakaraang araw, wala nang ulan. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang pumupuno sa kwarto, parang may bagong simula.Mahinang bulong ko, may ngiti, “For the first time in days... parang huminga rin ang umaga.”Tiningnan ko ang telepono. Dalawampu’t tatlong missed messages—board, investors, media, emergencies. Hindi ko pinansin. Sa halip, binuksan ko ang boses ni Letty.“Mommy! I miss you! When are you coming home? I saved you pancakes.”Napangiti ako, ramdam ang init sa dibdib. Sa gitna ng lahat ng gulo, ito ang tunay na dahilan kung bakit ako bumabangon.Sa breakfast, parang nagbago ang mundo. Wala munang imbestigasyon. Sabi ni Papa, “No investigation during breakfast.”Miguel, umangal, “So we’re pretending everything is normal?”Ngumiti si Papa, “No. We’re remembering how.”Napuno ng tawa at buhay ang bawat sulok ng dining hall. Lucas, over video call, tinuturuan si

Kiarra De VeraUmaga pagkatapos ng summit, kakaibang katahimikan ang gumising sa akin. Hindi na ito iyong bigat ng panganib o tensyon ng nakaraang linggo—ordinaryong umaga lang, puno ng liwanag at hangin na parang may bagong simula. Katabi ko si Letty, mahimbing pa ring natutulog, ngunit somehow, nakalusot siya sa kama ko sa kalagitnaan ng gabi.Napangiti ako, marahan kong inayos ang buhok niya. Mahinang bulong, “You always find your way beside me.”Dahan-dahang dumilat si Letty, antok pa, isang matang nakabukas. “Because Mommy smells like pancakes,” sabi niya, seryoso. Napatawa ako—hindi ‘yung pilit, kundi ‘yung tawa na parang nawala lahat ng bigat ko. Ganoon pala ang tunay na ginhawa.Sa huling breakfast bago ang uwian, parang last day ng summer camp ang atmosphere. Lahat nagtipon—walang nagmamadali, walang gustong umalis.Lucas, kunwari drama king, “Can someone invent one more conference?”Napabuntong-hininga siya, parang batang iiwan ang playground.Nick, mabilis, “You hated this

Kiarra De Vera"Some Habits Never Really Leave"Martes ng umaga, at nagsimula na ang renovation ng charity learning center. Imbes na mag-donate lang ng pera, buong alliance ang naglaan ng buong araw para maging volunteers. Maaga akong dumating kasama sina Andrea, Serena, at Trish. Ang gusali, luma pero may kakaibang charm. Sa labas, may mga batang nag-aabang—iba’t ibang anyo ng hiya at excitement sa mga mata nila.Lumapit ang isang batang lalaki, nakatago sa likod ng ate niya pero pasimpleng sumisilip sa akin.“Are you really the boss?” mahinang tanong, parang may halong takot at paghanga.Lumuhod ako para magpantay ang aming mga mata. “Sometimes,” sagot ko, malambing, kalmado. “Today I’m just another volunteer.”Mukha siyang nag-isip nang malalim. “Can bosses paint walls?”Napangiti ako, tinaas ang paint roller, “Let’s find out.”Tumawa ang lahat sa paligid—ang atmosphere, agad naging magaan.Walang executive na pwedeng magpaka-executive. Lahat may assignment. Si Lucas, nagrereklamo,