All Chapters of แม่สื่อด้ายแดงขององค์ชายห้า: Chapter 11 - Chapter 20

เหวินจือเวยซึ่งนั่งอยู่วงนอกเยื้องไปทางด้านหลัง สังเกตเห็นทุกการกระทำผ่านดวงตากลมโตของนางนางรู้ซึ้งดีเลยว่ายามนี้ เฉินอวี้หลานกำลังรู้สึกอย่างไร เพราะนางเองก็ผ่านความรู้สึกเหล่านั้นมาก่อน ด้วยความรักฝังใจและหลงใหลเทิดทูนหลงจื่อซวน แม้จะโดนกระทำถึงเพียงนี้ นางก็ยังไม่อาจตัดใจได้ สุดท้ายก็ทำได้เพียงปลอบใจตนเองว่าไม่เป็นไร…เฮอะ! เจ้าตัวโง่งมในความรักเอ๊ย!เจ้าหลงรักสุนัขชั่วนั่นจนทำร้ายหมดสิ้นทั้งวงศ์ตระกูล มันทำร้ายจิตใจถึงเพียงนี้แล้วก็ยังตาบอดอยู่อีก!ท้ายที่สุดแล้ว เมื่อเหวินจือเวยทนไม่ไหว ทำสิ่งใดไม่ได้ ทำได้เพียงด่ากราดทั้งหลงจื่อซวนและเฉินอวี้หลานสำหรับหลงจื่อซวน เหวินจือเวยด่าเพราะเขาคือหมาป่าตาขาว คนเนรคุณคุณคน ตระกูลเฉินของนางช่วยหนุนปีกของมันจนได้ขึ้นครองบัลลังก์มังกรทอง ทว่าเมื่อมันได้ดิบได้ดีแล้วก็หันกลับมาแว้งกัดพวกนางส่วนเฉินอวี้หลาน เหวินจือเวยด่าเพราะไม่อาจทนเห็นอดีตที่ตัวเองเคยโง่งมได้ ยิ่งมาในยามนี้ ยามที่นางถอยออกมายืนและมองทุกอย่างเฉกเช่นคนภายนอก โดยไม่มีความรักมาบดบังดวงตาแล้วนางก็ยิ่งมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัด

“ฝ่าบาทรับปากหม่อมฉันแล้วนะเพคะ หากมิใช่เพราะหม่อมฉันคอยช่วยเหลือยุยงอยู่ข้าง ๆ หลานหลานก็คงไม่ตกหลุมรักพระองค์หัวปักหัวปำเช่นนี้” หลินจิ้งอีออดอ้อนเสียงหวาน พลางยกมือขึ้นมาลูบไล้หน้าอกของอีกฝ่ายอย่างยั่วยวนด้ายแดงที่เกี่ยวกระหวัดระหว่างนิ้วก้อยของหลงจื่อซวนและหลินจิ้งอีแกว่งไหวไปมา สะท้อนเข้าดวงตาของเหวินจือเวย จนนางสิ้นสงสัย ไร้ความเคลือบแคลงในดวงชะตาวาสนาด้ายแดงของทั้งสองคนแล้วหลงจื่อซวนหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ ปลายนิ้วจับคางเรียวของหลินจิ้งอีสั่นไหวไปมาอย่างเอ็นดู “เจ้านี่ก็ช่างน่านัก... เจ้าจะมาหึงหวงข้าได้อย่างไร ในเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าทำก็ล้วนแต่เป็นแผนการของเจ้าทั้งนั้นมิใช่หรือ?”“เป็นเจ้าที่แนะนำให้ข้าไปหลอกล่อจนนางตกหลุมรัก ใช้ความดีความชอบทางการทหารของบิดาทูลขอโองการสมรสพระราชทานกับข้า เพื่อให้ได้อำนาจทางการทหารของตระกูลเฉิน เอามาเป็นแท่นเหยียบเพื่อขึ้นสู่บัลลังก์!”ดวงตากลมโตของเหวินจือเวยแทบจะถลนออกมาจากเบ้า “!!!”เหวินจือเวยชาวาบไปทั้งตัว เมื่อได้ยินความจริงกับหูเช่นนั้น แม้ว่าในชาติ

คิ้วบางดั่งกิ่งหลิวของเหวินจือเวยเลิกสูง ดวงตากลมโตฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะพยักหน้าด้วยรอยยิ้มสดใส“หากคุณหนูเฉินต้องการมอบเครื่องเขียนที่ดีที่สุดให้เป็นของขวัญวันเกิดสำหรับคนสำคัญ หากร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ของข้าไม่มี คุณหนูเฉินก็คงไม่สามารถหาจากที่ใดได้อีกแล้วนะเจ้าคะ?”คำพูดหยอกเย้าอย่างไม่ถ่อมตนของบุตรสาวเจ้าของร้านเครื่องเขียนที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นต้าถัง ทำเอาเฉินอวี้หลานหัวเราะแผ่วเบาอย่างเห็นด้วย “นั่นสินะ หากข้าไม่สามารถซื้อเครื่องเขียนที่ดีที่สุดได้จากที่นี่แล้ว ข้าก็คงไม่มีปัญญาไปแสวงหาเครื่องเขียนได้จากที่อื่นแล้ว”“แล้วไม่ทราบว่าคุณหนูเฉินต้องการมอบของขวัญให้ผู้ใดหรือเจ้าคะ?” เหวินจือเวยถามขึ้น แม้ว่านางจะรู้ดีอยู่แล้วว่าเฉินอวี้หลานต้องการมอบให้ผู้ใด “หากคุณหนูเฉินสามารถอธิบายความชอบของคนสำคัญท่านนั้นได้ ก็จะช่วยให้เราสามารถจัดเตรียมของขวัญที่ตรงใจได้มากยิ่งขึ้นนะเจ้าคะ”เฉินอวี้หลานพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ข้าอยากจะได้ของขวัญสำหรับหวังซูเฟยน่ะ”ว่าแล้ว... เหวินจือเวยลากเสียงยาวใ

เหวินจือเวยชะงักไปเพียงเสี้ยวลมหายใจ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอันใด ก็ด้วยภาพจำสุดท้ายในชาติก่อน ก็เป็นบุรุษผู้นี้มิใช่รึ ที่ใช้ดาบแทงจนมิดด้าม เพื่อสังหารหมาป่าตาขาว คนเนรคุณอย่างหลงจื่อซวนให้นาง!มือบอบบางผละออกไปคว้าพู่กันมาจดบันทึกรายละเอียดพู่กันเอกลักษณ์ของหลงมู่เฉิน“พู่กันขององค์ชาย... หม่อมฉันจะใช้ไม้กฤษณาเก่าแก่ ตัวด้ามจะสลักลาย ‘มังกรซ่อนวารี’ นะเพคะ ส่วนขนพู่กัน...” เหวินจือเวยชะงักมือ เลื่อนปลายด้ามพู่กันมาเคาะเบา ๆ ที่ปลายคางอย่างครุ่นคิด “หม่อมฉันจะใช้ขนจากหูหมาป่าทุ่งหญ้าเหนือ ผสมกับขนหางกระต่ายป่า เพื่อให้ได้ความยืดหยุ่นยามสะบัดปลายพู่กัน... มิทราบว่าองค์ชายคิดเห็นประการใดเพคะ?”หลงมู่เฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง มองดูแม่นางตรงหน้าที่ดูจะอ่านใจและอ่านกายของเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่งมังกรซ่อนวารีอย่างนั้นหรือ?นั่นมิใช่การสื่อถึงอำนาจที่ซ่อนเร้น เพื่อรอเวลาปรากฏกายที่สามารถสั่นสะเทือนปฐพีหรอกหรือ?และอย่าได้คิดว่าเขาจะไม่ทันสังเกตเห็นอาการชะงักครู่หนึ่ง เมื่อนางแตะลงบนรอยด้านหนาตรงอุ้งมือและข้อนิ้วของเขา

ท่ามกลางแสงระยิบระยับจากโคมระย้าหยกที่ตกกระทบลงบนแพรพรรณชั้นเลิศและเครื่องประดับล้ำค่าของเหล่าขุนนางผู้ทรงเกียรติและเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงที่มารวมตัวกัน เพื่อเฉลิมฉลองวาระอันเป็นมงคลในวันคล้ายวันประสูติของหวังซูเฟย พระสนมเอกผู้ทรงอิทธิพลเหนือฝ่ายในท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะชื่นมื่น ทว่ากลับซ่อนสายตาแห่งการริษยาและคอยจับผิดไว้ทุกย่างก้าว เฉินอวี้หลาน บุตรีสายตรงเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่เฉิน ก้าวเท้าเข้ามาในโถงจัดเลี้ยงด้วยท่วงท่าสำรวมดั่งเช่นคุณหนูสูงศักดิ์ กลบกลิ่นอายแข็งกระด้างอย่างแม่ทัพชาญศึกมิดชิดมือเรียวบางทั้งสองข้างประคองกล่องไม้พะยูงแดงสลักลายพู่กันตวัดล้อมเมฆมงคล ซึ่งภายในบรรจุชุดเครื่องเขียนเฉินฮุยจากร้านเครื่องเขียนเหวินโม่ไจ๋ไว้อย่างทะนุถนอม“หม่อมฉัน เฉินอวี้หลาน ขอถวายพระพรซูเฟยเหนียงเหนียง ขอให้พระองค์ทรงพระเกษมสำราญ มีพระพลานามัยแข็งแรงสมบูรณ์ สิริโฉมงดงามตราตรึงอยู่คู่แผ่นดินดุจพันปีมิคลายเพคะ” เฉินอวี้หลานย่อกายลงคุกเข่าถวายความเคารพตามจารีตวังหลวงอย่างไร้ที่ติ พลางชูกล่องของขวัญขึ้นเหนือศีรษะ เพื่อมอบให้แก่สตรีผู้ประทับอยู่บนแท่น