Semua Bab บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Bab 11 - Bab 20

ยามเหม่า[1] แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องลอดหน้าต่างบานเกล็ดไม้ฉลุลาย เข้ามากระทบกับร่างที่นอนคุดคู้จมกองพรมขนสัตว์หนานุ่มเฟิงชุ่ยหลาน รู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย ราวกับกระดูกทุกชิ้นถูกถอดออกแล้วประกอบใหม่ผิดตำแหน่ง โดยเฉพาะแผ่นหลังเนียนละเอียดที่บัดนี้แสบร้อนยิบๆ จากรอยแส้ที่ฟาดลงมาเมื่อคืนนางพยายามยันกายลุกขึ้น แต่ความระบมที่ช่วงล่างทำให้นางต้องสูดปากเบาๆ"ตื่นแล้วรึ?"เสียงทุ้มต่ำเย็นชาดังขึ้นจากอีกฝั่งของห้องแม่ทัพหยางเจี้ยน แต่งกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาสวมชุดลำลองสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆา ดูสูงส่งและสง่างามดั่งเทพเซียน ต่างจากอสูรร้ายที่กระโจนเข้าขย้ำนางเมื่อคืนราวฟ้ากับเหวเขานั่งจิบชาเช้าอย่างสบายอารมณ์ สายตาคมกริบเหลือบมองนางที่สภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าขาดวิ่นกองอยู่ข้างตัว"รีบจัดการตัวเองแล้วไสหัวกลับไปที่ห้องเจ้า อย่าให้ใครเห็นสภาพเจ้าเดินออกมาจากห้องข้าในเวลานี้"คำสั่งนั้นไร้เยื่อใยดุจการไล่หมูหมา ชุ่ยหลานกัดริมฝีปากแน่น นางค่อยๆ พยุงร่างลุกขึ้น มือสั่นเทาคว้าเศษผ้าที่พอจะปกปิดร่างกายขึ้นมาคลุมกาย"รับทราบเจ้าค่ะ... ท่านแม่ทัพ"นางก้มศีรษะให

เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อที่ดังสนั่นหวั่นไหว โต๊ะไม้พะยูงเนื้อแข็งที่เคยใช้วางแผนการรบ บัดนี้กลายเป็นสมรภูมิสวาทที่ดุเดือดเลือดพล่านที่สุด เอกสารราชการสำคัญที่ร่วงหล่นลงพื้นถูกเหยียบย่ำจนยับยู่ยี่ แต่หยางเจี้ยนหาได้ใส่ใจไม่ สายตาของเขาจับจ้องเพียงเรือนร่างขาวผ่องที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบหมึกและรอยรักสีแดงช้ำ"เจ้าบอกว่าจะเป็นของเล่นของข้า..." หยางเจี้ยนเอ่ยเสียงพร่า ขณะถอนกายแกร่งออกมาจนเกือบสุด แล้วกระแทกกลับเข้าไปใหม่ในคราวเดียวจนเกิดเสียงดัง ปึก! ที่น่าอาย "เช่นนั้น ข้าก็จะเล่นกับเจ้าให้สนุกสมใจ!"เขาเอื้อมมือไปคว้า 'ที่ทับกระดาษหยกมันแพะ' รูปมังกรพันเสาที่วางอยู่มุมโต๊ะ ความเย็นเฉียบของหยกเนื้อดีตัดกับอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนรุ่มดุจไฟของชุ่ยหลาน ทำให้นางสะดุ้งเฮือกเมื่อเขานำมันมาแนบชิดกับผิวเนื้อบริเวณหน้าท้องแบนราบ"อ๊ะ! ท่านแม่ทัพ... มันเย็น...""เย็นสิดี... จะได้ดับไฟร่านในตัวเจ้า!"หยางเจี้ยนลากไล้ก้อนหยกเย็นเฉียบนั้นลงต่ำ ผ่านสะดือบุ๋ม ลงไปสู่เนินเนื้ออวบอูมที่เปียกชุ่ม เขาใช้หัวมังกรหยกที่แกะสลักไว้อย่างประณีต บดขยี้ลงบนจุดกระสันภายนอก ในขณะที่แก่นกา

หยางเจี้ยนไม่ได้ลุกขึ้นยืน เขานั่งนิ่ง แต่ดวงตาคมกริบจ้องมองมือของรองแม่ทัพจ้าวที่จับข้อมือชุ่ยหลานอยู่ ราวกับจะใช้สายตาตัดมือนั้นให้ขาด"ท่านพี่!" หว่านเอ๋อร์ร้องเสียงหลง รีบคว้าผ้าเช็ดหน้ามาซับเลือดที่มือสามี "ตายจริง... มือท่านเลือดออกแล้ว"หยางเจี้ยนไม่สนใจแผล เขาค่อยๆ เงยหน้ามองสหายร่วมรบ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก"ท่านรองจ้าว... นางเป็นคนของฮูหยินข้า มือไม้ซุ่มซ่าม หยาบกร้าน เกรงว่าจะทำให้ท่านระคายเคืองเปล่าๆ"ประโยคนั้นแฝงคำเตือนที่ชัดเจน รองแม่ทัพจ้าวแม้จะเมาแต่ก็เป็นทหารผ่านศึก สัญชาตญาณเตือนภัยร้องลั่นว่าเขากำลังเหยียบหางเสือเขารีบปล่อยมือจากชุ่ยหลานทันที หัวเราะแก้เก้อ "ฮ่าๆๆ ท่านแม่ทัพหยางล้อข้าเล่นแล้ว ข้าก็แค่... หยอกล้อบ่าวไพร่ไปตามประสาคนเมา อย่าถือสาเลย""เสี่ยวหลาน" หยางเจี้ยนเรียกชื่อนางโดยไม่หันไปมอง "เจ้ารินสุราให้ท่านรองจ้าว... ระวังอย่าให้หกเล่า"ชุ่ยหลานรับคำ "เจ้าค่ะ"นางขยับเข้าไปรินสุราให้แขก แต่ทุกย่างก้าว นางสัมผัสได้ถึงสายตาของหยางเจี้ยนที่จ้องมองแผ่นหลังนางเขม็ง มันไม่ใช่สายตาหวงแหนแบบสามีหวงภรรยา แต่มันคือสายตาของเจ้าของที่เห็นข

"นั่นแหละเจ้าค่ะที่แปลก..." อาปิงยุแยงตะแคงรั่ว "นางปรนนิบัติดีเกินไปหรือไม่เจ้าคะ? บ่าวสังเกตเห็นว่าพักนี้ท่านแม่ทัพมักเรียกหานางไปที่ห้องหนังสือดึกๆ ดื่นๆ อ้างว่าให้ไปฝนหมึก แต่กลับออกมาทีไร สภาพของนางดู... ยับเยินชอบกล"หว่านเอ๋อร์ขมวดคิ้วมุ่น ใจกระตุกวูบที่ผ่านมาเขาไม่เคยนอกใจนางสักครั้ง หากแต่ครั้งนี้แปลกไป "เจ้าคิดมากไปกระมัง ท่านพี่เป็นคนเคร่งครัดเรื่องงาน อาจจะอยากหาที่ระบายบ้างก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้""แต่ฮูหยินเจ้าคะ..." อาปิงก้มลงกระซิบที่ข้างหู ราวกับงูพิษที่กำลังคายพิษร้าย "เมื่อเช้าตอนที่นางยกน้ำล้างหน้ามา บ่าวเห็นรอยแดงที่คอเสื้อนางเผยออกมาแวบหนึ่ง... มันดูคล้ายรอยจูบมากกว่ารอยแมลงกัดนะเจ้าคะ อีกทั้งสายตาที่ท่านแม่ทัพมองนางตอนงานเลี้ยงเมื่อวาน ตอนที่รองแม่ทัพจ้าวแตะต้องนาง... ท่านแม่ทัพดูหวงก้างราวกับนางเป็นสมบัติส่วนตัว"คำว่า 'หวงก้าง' กระแทกใจหว่านเอ๋อร์อย่างจังภาพเหตุการณ์เมื่อวานย้อนกลับมาในหัว ภาพที่สามีของนางบีบถ้วยชาแตกคามือด้วยความโทสะ เพียงเพราะชายอื่นจับมือสาวใช้ ความหึงหวงที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับนาง กลับไปเกิดขึ้นกับสตรีอื่น"เจ้า... เจ้าจะบอกว่าท่านพี่ปันใจให้สาวใช

"หว่านเอ๋อร์... เจ้าก็เห็นแล้วว่าช่วงนี้ข้า... ธาตุไฟเข้าแทรก" เขาเลือกใช้คำโกหกที่เจือความจริง "พลังหยางในกายข้ากล้าแข็งเกินไป หากข้าฝืนกลั้นไว้ มันจะทำร้ายข้า และอาจจะทำร้ายเจ้า... ร่างกายของเจ้าอ่อนแอเกินกว่าจะรองรับมันได้""แต่ที่ผ่านมา ท่านไม่เคย..." หว่านเอ๋อร์สะอื้นไห้ "ท่านไม่เคยให้สตรีอื่นเข้าใกล้ แม้แต่สาวใช้ห้องข้าง ท่านก็ไล่ตะเพิดออกมาหมด เหตุใดต้องเป็นนาง... เหตุใดต้องเป็นเสี่ยวหลาน?"ความหวาดกลัวแล่นพล่านในใจของฮูหยินเอก นางไม่ได้กลัวแค่เรื่องการแบ่งปันสามี แต่สัญชาตญาณสตรีเตือนนางว่า เสี่ยวหลาน ไม่ใช่แค่สาวใช้บำเรอทั่วไป สายตาที่หยางเจี้ยนมองนางเมื่อวาน มันมีความรุ่มร้อนที่หว่านเอ๋อร์ไม่เคยได้รับ"เพราะนาง... ทนมือทนเท้าข้าได้" หยางเจี้ยนตอบเสียงเย็นชา พยายามสะกดข่มความรู้สึกบางอย่างไว้ลึกสุดใจ "นางเป็นเพียงบ่าวไพร่ที่ร่างกายแข็งแรง ข้าจะรุนแรงกับนางเพียงใดก็ได้ โดยไม่ต้องกังวลว่าจะทำให้นางบุบสลายเหมือนเจ้า"หว่านเอ๋อร์ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาสามี นางทรุดกายลงนั่งบนตักเขา ซบหน้าลงกับอกแกร่ง น้ำตาเปียกชุ่มเสื้อคลุมของเขา"ท่านพี่... ข้ากลัว..." นางกระซิบเสียงแผ่ว "ข้ากลัวว่าว