Todos los capítulos de บุปผายั่วรักแม่ทัพ บำเรอแค้น: Capítulo 21 - Capítulo 30

คำพูดหยอกล้อทีเล่นทีจริงนั้น ทำให้เส้นเลือดข้างขมับของหยางเจี้ยนปูดโปนขึ้นทันที มือภายใต้แขนเสื้อกำหมัดแน่นจนสั่นระริกเขารู้ดีว่าอ๋องฉีเพียงแค่ยั่วโมโห แต่ความหึงหวงที่ปะทุขึ้นในอกนั้นรุนแรงเกินกว่าเหตุผล มันคือความรู้สึกของสัตว์ร้ายที่ถูกรุกล้ำอาณาเขต"นางเป็นคนของข้า..." หยางเจี้ยนกัดฟันกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาแต่เสียดแทงไปถึงกระดูกดำ "และข้าไม่นิยมใช้ของร่วมกับใคร... แม้แต่คนผู้นั้นจะเป็นเชื้อพระวงศ์ก็ตาม"เขากระชากข้อมือชุ่ยหลานอย่างแรง ลากนางเข้าไปในกระโจมส่วนตัวโดยไม่สนสายตาใคร ทิ้งให้อ๋องฉียืนยิ้มค้างด้วยความรู้สึกหนาวสันหลังวาบในขณะที่สตรีที่อยู่ในรถม้าอีกคันลงมาก็ไม่พบเขาแล้ว หลินหว่านเอ๋อร์ถึงกับกำมือแน่นเมื่อตัวเองถูกหมางเมิงอย่างแท้จริง แววตานั้นก็ยิ่งเต็มไปด้วยแรงพิษหึงมากกว่าเดิมภายในกระโจมแม่ทัพพลั่ก!หยางเจี้ยนเหวี่ยงร่างบางลงบนพรมหนังเสือกลางกระโจม ชุ่ยหลานล้มกลิ้งไปตามแรงเหวี่ยง แต่รีบยันกายลุกขึ้นนั่งคุกเข่า ก้มหน้าตัวสั่น"ท่านแม่ทัพ...""เจ้าไปส่งสายตาอะไรให้มัน!" หยางเจี้ยนตะคอกลั่น เขาเดินวนไปมาเหมือนเสือติดจั่น "ไอ้อ๋องหน้าจืดนั่น มันมองเจ้าเหมือนจะกลืนกินเข

ยามอู่[1] ณ กระโจมแม่ทัพเฟิงชุ่ยหลาน กำลังคุกเข่าจัดเตรียมชุดเกราะให้แม่ทัพหยางอยู่ที่มุมห้อง ทันใดนั้น ม่านกระโจมก็ถูกเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของหลินหว่านเอ๋อร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยดวงตาแดงก่ำแม่ทัพหยางเจี้ยน ที่กำลังนั่งอ่านสาส์นลับ เงยหน้าขึ้นมองภรรยาด้วยความแปลกใจ"หว่านเอ๋อร์? มีอะไรรึ เหตุใดจึงดูรีบร้อน...""ท่านพี่!" หว่านเอ๋อร์หวีดร้องเสียงหลง นางพุ่งเข้าไปทุบอกสามีอย่างลืมกิริยา "คนโกหก! ท่านบอกข้าว่านางเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่ แล้วเหตุใดท่านจึงพานางออกไปพลอดรักกันกลางป่า! ท่านทำหยามเกียรติข้า ท่านให้คนอื่นเอาไปนินทาว่าแม่ทัพหยางหลงเมียบ่าว!"หยางเจี้ยนคว้าข้อมือภรรยาไว้ ใบหน้าคมคายเคร่งเครียดขึ้นทันที เขาปรายตามองไปที่ชุ่ยหลานที่ยังคงก้มหน้าจัดของอย่างสงบนิ่ง ราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง"ใครบอกเจ้า?" หยางเจี้ยนถามเสียงเย็น"ท่านอ๋องฉีบอกข้า! เขาเห็นทุกอย่าง!" หว่านเอ๋อร์ร้องไห้โฮ "ท่านทำแบบนี้กับข้าได้อย่างไร ท่านเอาคำสาบานคืนเข้าหอไปทิ้งที่ไหน!"หยางเจี้ยนขบกรามแน่น ไอ้อ๋องสารเลว... มันกล้าสอดรู้สอดเห็นเขาสูดลมหายใจลึก ปั้นสีหน้าให้เย็นชาที่สุด เพื่อดับไฟที่กำลังล

คืนนี้เขาไม่ได้ทำเพื่อระบายความใคร่เพียงอย่างเดียว แต่เขาทำเพื่อ 'ปลอบโยน' ในแบบฉบับของแม่ทัพผู้ป่าเถื่อน เขาต้องการให้นางรู้ว่า แม้กลางวันนางจะเป็นทาสที่ถูกย่ำยี แต่กลางคืนนางคือนางพญาที่เขาต้องสยบยอมแทบเท้า ในขณะที่เขาก็เป็นผู้คุมเกมแรงอารมณ์ที่พุ่งสูงทำให้ทั้งสองลืมเลือนความระมัดระวัง เสียงครวญครางแห่งความสุขสม เสียงหอบหายใจที่หนักหน่วง และเสียงคำรามต่ำของบุรุษเพศ ดังเล็ดลอดผ่านผืนผ้าใบหนาของกระโจมออกไปสู่ความเงียบงันของราตรีกาลห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว....... ณ กระโจมที่พักของ ฮูหยินเอกหลินหว่านเอ๋อร์ นั่งกอดเข่าอยู่บนตั่งเตียงเพียงลำพัง ภายในห้องมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาสลัวๆ นางไม่ได้จุดเทียน เพราะไม่อยากเห็นสภาพดวงตาที่บวมช้ำของตัวเองในกระจกแต่นางไม่อาจปิดหูได้...เสียง ตับ... ตับ... ที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บาดลึกลงไปในหัวใจของนางราวกับคมมีดที่กรีดซ้ำๆเสียงหวานที่นางจำได้ดีว่าเป็นของสาวใช้คนนั้น กำลังกรีดร้องด้วยความสุขสมปนทรมาน "อ๊ะ... นายท่าน... ท่านแม่ทัพ... แรงอีก... อ๊าาา!"และเสียงทุ้มต่ำที่นางคุ้นเคย เสียงที่เคยเอ่ยคำรักกับนางอย่างอ่อนโยน บัดน

ณ ลานงานเลี้ยงแม่ทัพหยางเจี้ยน นั่งนิ่งเป็นรูปปั้นหิน แต่รังสีอำมหิตรอบกายกลับแผ่ขยายออกไปจนคนรอบข้างเริ่มรู้สึกอึดอัดเขาเหลือบตามองนาฬิกาทราย เสี่ยวหลานออกไปนานเกินหนึ่งเค่อแล้ว และที่สำคัญองครักษ์เงาของอ๋องฉีที่เคยยืนอยู่รอบนอกงานเลี้ยง หายตัวไปจนผิดสังเกต"ท่านพี่... ดื่มอีกหน่อยสิเจ้าคะ" หว่านเอ๋อร์พยายามรินสุราให้สามี มือของนางสั่นเล็กน้อย"พอได้แล้ว"หยางเจี้ยนปัดมือภรรยาออกอย่างไม่ไยดี จอกสุราหกเลอะเทอะเปื้อนชุดหรูหราของนาง เขาจ้องหน้าหว่านเอ๋อร์ด้วยสายตาที่อ่านยาก"เสี่ยวหลานไปไหน?" เขาถามเสียงเรียบ แต่เย็นเยียบ"นาง... คงกำลังหาไหสุราอยู่กระมังเจ้าคะ หรือไม่ก็คงแอบอู้งานไปนอนพัก..." หว่านเอ๋อร์หลบสายตาหยางเจี้ยนไม่รอฟังคำแก้ตัว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายสูงใหญ่บดบังแสงไฟจนเกิดเงาทะมึนทาบทับร่างภรรยา"ไปตามตัวนางมา" เขาหันไปสั่งองครักษ์คนสนิท "เดี๋ยวนี้!""ท่านแม่ทัพ!" ทหารลาดตระเวนคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหน้าตาตื่น "ข้าน้อยเห็น... เห็นคนของท่านอ๋องฉี แบกห่อผ้าบางอย่างเข้าไปในกระโจมทองคำขอรับ!"ปัง!โต๊ะไม้สักตรงหน้าหยางเจี้ยนถูกฝ่ามือแกร่งตบจนหักครึ่งในพริบตา เศ

"ไม่เจ้าค่ะ..." นางส่ายหน้า รั้งคอเขาลงมาจูบ "เข้ามาเถิด... เข้ามาให้ลึกที่สุด... ข้าอยากให้ท่านเติมเต็มข้า ให้รู้ว่าข้ายังมีชีวิตอยู่เพื่อท่าน"หยางเจี้ยนคำรามก้อง เขาโถมกายเข้าไปจนสุดทาง ความคับแน่นที่โอบรัดตัวตนของเขาทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน มันอบอุ่น นุ่มนวล และตอดรัดอย่างรู้จังหวะชุ่ยหลานไม่ได้นอนเฉยๆ ให้นางกระทำ นางรู้ดีว่าจังหวะไหนควรเกร็ง จังหวะไหนควรผ่อนคลาย กล้ามเนื้อภายในที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างลับๆ บีบรัดแก่นกายของเขาเป็นจังหวะเนิบนาบ รีดเร้นความสุขสมจากเขาอย่างช้าๆ ราวกับเกลียวคลื่นที่ค่อยๆ กลืนกินชายฝั่ง"อา... ชุ่ยหลาน... เจ้า... เจ้าช่างวิเศษเหลือเกิน"หยางเจี้ยนเริ่มขยับสะโพก จังหวะรักในค่ำคืนนี้มิใช่พายุบุคามที่ทำลายล้าง แต่เป็นสายน้ำที่เชี่ยวกรากและทรงพลัง เขาโอบกอดนางไว้แน่นแนบอก ผสานลมหายใจเป็นหนึ่งเดียว ทุกครั้งที่กระแทกกายลงไป เขาจะก้มลงจุมพิตนาง บอกรักนางผ่านภาษากายนางตอบรับเขาด้วยการยกสะโพกขึ้นรับแรงกระแทก ขาเรียวเกี่ยวรัดเอวสอบของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องกังวานสลับกับเสียงครวญครางหวานหูที่ดังระงมไปทั่วห้องหอ"ท่านพี