Todos los capítulos de จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Capítulo 11 - Capítulo 20

เช่นนั้นเมื่อตัดสินใจแล้วก็ไม่มีเหตุจำเป็นที่จะต้องประวิงเวลาอีกต่อไป“เธอตั้งใจจะสอบเกาเข่าใช่ไหมซูเยี่ยน?”จ้าวเยี่ยนหลิงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้ารูปไข่ไร้วี่แววของการล้อเล่นอย่างสิ้นเชิงทว่าหวงซูเยี่ยนกลับนิ่งอึ้งเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายถาม ทั้งตกใจและแปลกใจในคราวเดียวกัน ก่อนหน้านี้เธอแน่ใจว่าไม่เคยหลุดปากเรื่องการสอบกับใคร ไม่คิดว่าวันนี้จะถูกจ้าวเยี่ยนหลิงถามอย่างตรงไปตรงมาราวกับรับรู้เรื่องนี้มาก่อนอย่างไรอย่างนั้น“ทำหน้าแบบนี้แปลว่าใช่สินะ”หญิงสาวกล่าวรวบรัดในทันที ยิ่งแววตาตื่นตระหนกเช่นนี้ยิ่งชัดเจนว่ามันเป็นจริงอย่างที่ว่ามา“เธอรู้มาจากไหน? ฉันไม่เคยบอกใครเลยนะ”หวงซูเยี่ยนถามด้วยความสงสัย ในใจพลันเต้นระรัวอย่างไร้สาเหตุ ทั้งที่ตนเองแอบอ่านหนังสือเงียบ ๆ มาตั้งแต่ก่อนปิดเทอม เพราะไม่มีเพื่อนสนิทสักคนจึงไม่ได้คิดว่าจะมีใครสนใจกิจวัตรประจำวัน คิดไม่ถึงว่าจ้าวเยี่ยนหลิงจะสังเกตุเห็นจ้าวเยี่ยนหลิงส่ายหน้าเล็กน้อยด้วยความอ่อนใจ จะให้อธิบายได้อย่างไรว่าเธอย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง หรือหากทำใจ

ในทุกวันหวงซูเยี่ยนจะบอกเล่าเรื่องราวของตนเองให้ยายฟังเสมอ สำหรับเธอที่ไม่เคยมีเพื่อนสักคน เมื่อวันนี้ได้เล่าถึงเพื่อนใหม่อย่างคุณหนูจ้าวคนนั้นให้กับยายได้ฟัง ดูแล้วสีหน้ายายตื่นเต้นกว่าเธอในตอนนั้นเสียอีกยิ่งพอเธอเล่ามาถึงเรื่องที่จ้าวเยี่ยนหลิงจ้างให้เธอไปติวหนังสือให้ที่บ้านโดยมีค่าตอบแทนรายเดือน แววตาของยายที่มองมาที่หลานสาวอย่างมีความสุขทั้งยังเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจยิ่งทำให้หัวใจของหวงซูเยี่ยนรู้สึกราวกับถูกบีบคั้นด้วยมือที่มองไม่เห็น“ซูเยี่ยนของยายเก่งที่สุด”หวงจื่อเสียชื่นชมหลานสาวพร้อมกับรอยยิ้มเต็มใบหน้า โดยหญิงชราไม่อาจรู้ได้เลยว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของตนเองกำลังทำให้หลานสาวหวั่นใจมากเพียงใดคนถูกชมนั้นมีรอยยิ้มไม่ต่างกัน ทว่าแววตาที่แสนเศร้าสร้อยนั้นยากนักที่จะกลบเกลื่อนมันให้มิดชิด หวงซูเยี่ยนจับมือเหี่ยวย่นของยายมากุมเอาไว้ ก่อนจะยกขึ้นมาแนบแก้มของตน“ยายสัญญาได้ไหม วันแรกที่หนูได้ทำงานยายต้องไปส่งหนูที่สำนักงานนะ เหมือนตอนที่หนูเข้าเรียนวันแรก…นะคะ”น้ำเสียงออดอ้อนของหลานสาว ทำเอาผู้เป็นยายอดย้อนนึกถึงเ

รอยยิ้มของฝูอันยิ่งกว้างขึ้น ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเด็กสาวที่กำลังนั่งรอเธออยู่ “คุณหนู เป็นคุณจริง ๆ ด้วย ยินดีต้อนรับค่ะ”ผู้จัดการฝูปรี่เข้าไปจับมือเรียวเล็กของเจ้านายมากุมไว้ด้วยความดีใจ พลางมองใบหน้างดงามที่ถอดแบบมาจากเจ้านายคนก่อนด้วยแววตามีความหวัง“ฉันเองค่ะคุณน้าฝู ไม่ได้พบกันนาน สบายดีนะคะ”จ้าวเยี่ยนหลิงตอบออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง ไม่ใช่เพียงแค่คุณน้าฝูที่ดีใจ เธอเองก็ดีใจไม่ต่างกันที่ได้พบอีกฝ่ายในตอนที่ร้านยังคงเป็นของเธออยู่“สบายดีค่ะ นี่ไม่ใช่มาเรียนรู้งานเหรอคะ?” ฝูอันกล่าวกลั้วหัวเราะอันที่จริงเธอเพียงแค่โยนหินถามทางก็เท่านั้น ไม่ว่าอย่างไรที่นี่ก็เป็นของคุณชายใหญ่และคุณหนูอยู่แล้ว ต่อให้คุณหนูไม่อยากเข้ามาจัดการที่นี่ เธอเองก็เพียงแค่ทำหน้าที่เดิมต่อไปในทุกวันก็เท่านั้น“โอ๊ะ! คุณน้ารู้ใจฉันเหมือนเดิมเลยนะคะ”จ้าวเยี่ยนหลิงแสร้งทำหน้าตกใจดวงตากลมนั้นเบิกกว้างพลางยกมือขึ้นปิดปาก แต่ก็ยังพยักหน้ายอมรับสองสามครั้งอย่างตรงไปตรงมา“โถ่! คุณหนู อย่าล้อน้าเล่นสิคะ&r

“เอาไปให้ซูเยี่ยนดูก่อนดีกว่า…”คิดได้เช่นนั้นมือเรียวเล็กจึงรวบหนังสือทั้งสามเล่มมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะเดินกลับห้องนอนของตนเองไป พร้อมกับรอยยิ้มมีความสุขเมื่อนึกไปถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังจะเกิดขึ้นจากสองมือของตนเองต่อจากนี้ในเช้าวันต่อมาจ้าวเยี่ยนหลิงมาโรงเรียนเช้ากว่าเดิมเพราะความตื่นเต้นที่อยากจะถ่ายทอดในสิ่งที่พึ่งค้นพบให้กับเพื่อนสนิทคนใหม่ได้ฟัง แต่ทันทีที่เดินเข้าห้องมากลับพบว่าหวงซูเยี่ยนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ซึ่งไม่ต้องถามก็รู้ว่าคงมาถึงได้สักพักแล้วหวงซูเยี่ยนนั่งอยู่ในห้องเรียนเพียงลำพัง ขณะเดียวกันก็หาได้นั่งอยู่เฉย ๆ ตรงหน้าของเธอมีหนังสือเตรียมสอบเล่มหนา ตั้งแต่รับปากเยี่ยนหลิงเมื่อวานเธอจำเป็นต้องใช้เวลาอ่านหนังสือให้มากขึ้นเพื่อจะได้เข้าใจอย่างถ่องแท้และสามารถถ่ายทอดมันให้กับผู้จ้างได้อย่างครบถ้วน บรรยากาศเงียบสงบทำให้เธอเข้าใจเนื้อหาที่อ่านได้อย่างง่ายดาย ซึ่งถือว่าคุ้มค่าที่ลงทุนตื่นเช้ากว่าเดิมถึงครึ่งชั่วโมง“ขยันปานนี้ เธอต้องสอบได้อันดับหนึ่งแน่เลยซูเยี่ยน”จ้าวเยี่ยนหลิงเอ่ยเย้าแหย่ พลางวางกระเป๋าเอาไว้บน

ตรอกนี้มีทางเข้าออกเพียงทางเดียว จ้าวเยี่ยนหลิงเดินผ่านร้านขายของสะสมมาหลายสิบร้าน ก่อนจะพบกับร้านขายภาพวาดเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่เกือบสุดท้ายของตรอกนี้ นัยน์ตากลมทอดมองไปยังร่างเล็กผอมบางของหญิงสาวอายุห่างจากเธอเพียงไม่กี่ปี เธอกำลังนั่งวาดภาพอยู่ด้านหน้าร้านด้วยใบหน้าเรียบเฉย ใบหน้าเล็กตอบไม่อาจมองได้ว่ามีความสุข คล้ายกับรอบกายนั้นเต็มไปด้วยความเย็นชาเสียมากกว่า ซึ่งจ้าวเยี่ยนหลิงที่ทราบประวัติชีวิตของเธอมาบ้างก็เข้าใจดีจ้าวเยี่ยนหลิงเดินเข้าไปภายในร้านขายภาพวาดแห่งนั้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง โดยให้คุณลุงเย่และคุณน้าฝูยืนรออยู่ด้านหน้าร้าน เธอไม่ได้แสดงออกแต่แรกว่าตนเองต้องการสิ่งใด เพียงแต่เดินชมภาพวาดทีละภาพอย่างไม่รีบร้อน จนในที่สุดก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น“หากคุณสนใจภาพนั้น ฉันลดราคาให้ได้นะคะ” น้ำเสียงนั้นราบเรียวราวกับไร้ซึ่งอารมณ์แต่ยังคงความสุภาพอยู่ไม่น้อย แม้จะไม่ได้หันไปมองลูกค้ารายนี้ตรง ๆ แต่เสียงฝีเท้าที่ได้ยินและหางตาของเธอก็รับรู้อยู่ตลอดจนกระทั่งเสียงฝีเท้าหยุดลงครู่หนึ่งจึงได้เริ่มกล่าวขึ้น“เครื่องประดับในภาพนี้สวยดีนะคะ ของจริงคงจะสวยน่