Todos los capítulos de จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Capítulo 41 - Capítulo 50

การมาถึงอย่างกระทันหันของทั้งสี่คนทำให้พนักงานในโรงงานมองมาด้วยความสงสัยไม่น้อย ขณะเดียวกันชายวัยกลางคนอย่าง สวีชาง ก็เร่งเดินออกมาต้อนรับพวกเขาด้วยท่าทีกระตือรือร้นเดิมทีเขาเพียงคิดว่าคงเป็นผู้จัดการฝูนำคำสั่งผลิตเครื่องประดับชุดใหม่มาให้ ไม่คิดว่าจะได้พบกับคุณชายน้อยที่ตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าเดิมจากเมื่อหลายปีก่อน แต่ถึงอย่างนั้นในความทรงจำของสวีชางที่อยู่รับใช้เจ้านายสกุลจ้าวมาเนิ่นนานมีหรือจะจำคุณชายน้อยของตนไม่ได้ แม้จะมีรูปร่างสูงแกร่งกำยำต่างจากเด็กชายที่เคยสูงเพียงอกของเขาในยามนั้นมากก็ตามทีจ้าวฉงซานที่ตั้งใจจะมาเคารพผู้อาวุโสของที่นี่อยู่แล้ว เมื่อได้เห็นชายวัยเกือบห้าสิบกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาก็อดไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายก้าวไปหาอีกฝ่ายแทน“อายุไม่น้อยแล้วนะครับลุงสวี จะเดินจะวิ่งก็ควรระวังหน่อย”จ้าวฉงซานกล่าวกลั้วหัวเราะ หากถามว่าในวัยเด็กเขาสนิทสนมกับใครมากที่สุดคงเป็นผู้จัดการโรงงานคนนี้ เมื่อก่อนทุกครั้งที่มาที่นี่ แม่กับน้องสาวจะสนใจเครื่องประดับที่พึ่งผลิตใหม่มากกว่า แต่ทว่าตัวเขากลับเดินตามลุงสวีราวกับหางเล็ก ๆ ตลอดเว

เช้าในวันหยุดแสนสดใสไม่ได้ทำให้คุณหนูจ้าวตื่นสายแต่อย่างใด แม้จะรู้สึกเกียจคร้านจากการเรียนและทำงานตลอดทั้งสัปดาห์ แต่จ้าวเยี่ยนหลิงกลับตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อจัดพื้นที่ในการติวหนังสือในวันพรุ่งนี้แม้จะตนเองค่อนข้างมั่นใจว่าหวงซูเยี่ยนก็เป็นเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง แต่ประสบการณ์ในชีวิตก่อนนั้นสอนเอาไว้ว่าอย่าไว้ใจใครจนเกินไป การให้ใครเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวง่าย ๆ ย่อมไม่ใช่เรื่องที่ดีนักนั่นจึงทำให้ทันทีที่เปิดประตูห้องนอนออกมา จ้าวเยี่ยนหลิงเลือกเดินตรงไปยังห้องของพี่ชายแทนที่จะเป็นโต๊ะกินข้าวแทนเธอไม่ได้ส่งเสียงเรียกในทันทีแต่กลับแนบหูลงบนประตูเพื่อฟังเสียงความเคลื่อนไหวของคนที่อยู่อีกด้านหนึ่งของประตู ชั่วอึดใจหนึ่งแล้วยังไม่มีเสียงความเคลื่อนไหวจากคนที่อยู่ด้านในจึงผละออกมาที่ผ่านมาพี่ใหญ่ทั้งทำงานของตนเอง ทั้งดูแลเธอจนแต่ละวันแทบไม่มีเวลาได้พักผ่อน ในเมื่อนี่เป็นวันหยุดเธอจะปล่อยให้เขานอนตื่นสายสักวันก็แล้วกันคิดได้เช่นนั้นสองเท้าเล็กจึงก้าวออกมาจากบริเวณนั้นอย่างเงียบเชียบ ทว่ายังไม่ทันจะเดินไปถึงไหนกลับได้ยินเสียงเปิดประตูดังขึ้นมาจากทา

การคาดเดาของจ้าวฉงซานไม่ได้ผิดพลาดแต่อย่างใด ทันทีที่จ่ายเงินซื้อโต๊ะหนังสือเรียบร้อยแล้ว คนเป็นน้องสาวจึงเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลันว่าต้องการไปดูร้านฟางซินสักหน่อย ช่วงนี้เขารู้สึกราวกับว่าน้องสาวมักจะคิดถึงแต่ร้านฟางซินทุกลมหายใจเข้าออกเลยก็ว่าได้“พี่รู้ว่าน้องอยากรักษาร้านของแม่เอาไว้ แต่อย่าทำอะไรที่มันหนักเกินไปจนกระทบกับการเรียนเข้าใจหรือไม่?”จ้าวฉงซานกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แม้จะเป็นห่วงแต่เขาก็ไม่อยากขัดขวางความตั้งใจของน้องสาวแต่อย่างใด นัยน์ตาคมกริบยังคงทอดมองไปยังถนนเบื้องหน้า มุ่งหน้าสู่ห้างสรรพสินค้าเหวินอย่างที่น้องสาวต้องการขณะเดียวกันจ้าวเยี่ยนหลิงเองก็รู้ดีว่าพี่ชายห่วงใยเธอมากเพียงใด ใบหน้างดงามพลันระบายยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี ก่อนจะพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง“รับทราบค่ะหัวหน้า”คนเป็นน้องสาวกล่าวออกมาด้วยใบหน้าทะเล้น ก่อนจะหันไปทำท่าตะเบ๊ะตามแบบที่เธอเคยเห็นจ้าวฉงซานหัวเราะออกมาเสียงดัง มือหนาหักพวกมาลัยรถยนต์เลี้ยวเข้าไปยังลานจอดรถของห้างสรรพสินค้า ก่อนจะถอยจอดเข้าที่อย่างแม่นยำ แล้วเปิดประตูลงจากรถ โดยมีน้องสาวลงตามมาด้ว

นับเป็นวันแรกที่จ้าวเยี่ยนหลิงเดินเข้ามาในห้องเรียนพร้อมกับหวงซูเยี่ยน ต้องยอมรับในความขยันของเพื่อนคนนี้จริง ๆ ที่มักจะชอบมาเรียนก่อนเวลาเพื่อทบทวนหนังสือในทุกวันโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ไม่แปลกใจเลยว่าในอนาคตหวงซูเยี่ยนคนนี้จะสามารถสอบเกาเข่าได้คะแนนระดับนั้นได้อย่างสบาย ๆทว่ามือเรียวที่กำลังหยิบหนังสือของวิชาแรกขึ้นมาเพื่อรอเรียนพลันชะงักนิ่งเมื่อฉุกคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เมื่อวันก่อนเธอนัดกับลุงสวีเสียดิบดีว่าจะไปดูโครงของเครื่องประดับชุดแรกในวันนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตนเองตกลงกับครูสอนพิเศษซูเยี่ยนเอาไว้เสียดิบดีจ้าวเยี่ยนหลิงขมวดคิ้วชนกันจนเป็นปมเมื่อไม่รู้จะหาทางออกของเรื่องนี้อย่างไร งานที่โรงงานก็สำคัญ…แต่การติวหนังสือวันแรกก็ไม่อาจผิดคำพูดได้ เช่นนั้นก็คงมีหนทางเดียวเท่านั้นนิ้วเรียวยาวสะกิดลงบนแขนของหวงซูเยี่ยนในเวลาต่อมา ก่อนจะเริ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก “ซูเยี่ยน ก่อนไปติวหนังสือเราไปที่หนึ่งก่อนได้หรือไม่?”“ถ้าเธอมีธุระสำคัญ เราเลื่อนเป็นวันพรุ่งนี้ก็ได้นะ”เธอพอรู้มาบ้างว่าหลังเลิกเรียนจ้าวเยี่ยนหลิงยังต้อง

หวงซูเยี่ยนมองออกไปด้านนอกกระจกใสด้วยแววตาตื่นตระหนก ก่อนหน้านี้เธอรู้เพียงแค่จ้าวเยี่ยนหลิงเป็นลูกหลานตระกูลเก่าแก่ที่ร่ำรวยเป็นอันดับต้นของเมืองนี้ ในยามที่ได้ฟังยอมรับว่าไม่เคยจินตนาการถึงคำว่า ‘ร่ำรวย’ ของใครสักคนเลยสักครั้ง และไม่แม้แต่จะคิดมาก่อนว่าคน ๆ หนึ่งจะร่ำรวยได้มากเพียงใดจนกระทั่งได้มาเห็นกับสองตาของตนเอง รถยนต์ที่เธอนั่งอยู่ขับมาตามถนนที่ทอดยาวผ่านรั้วอิฐสีแดงนั้นระยะทางยาวมากกว่าจะถึงประตูรั้วขนาดใหญ่ แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตะลึงงันได้เท่าใดนักเมื่อเทียบกับสิ่งที่อยู่ด้านหลังรั้วอิฐสูงตระหง่านแห่งนี้เมื่อประตูรั้วขนาดใหญ่เปิดออกตลอดทางจากรั้วจนกว่าจะถึงตัวบ้านค่อนข้างใช้เวลาพอสมควร หวงซูเยี่ยนพบว่าภายในรั้วอิฐสีส้มอมแดงแห่งนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ให้ร่มเงา สวนดอกไม้มีให้เห็นตลอดสองข้างทางนั้นราวกับสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน เธอไม่อาจละสายตาจากทิวทัศน์รอบบ้านของเพื่อนผู้ร่ำรวยคนนี้ได้เลย“ฉันไม่คิดว่าคุณหนูจ้าวจะร่ำรวยขนาดนี้”หวงซูเยี่ยนกล่าวขึ้น พลางมองไปยังจ้าวเยี่ยนหลิงอย่างเหลือจะเชื่อ เธอยังรู้สึกตื่นตะลึงไม่หายกับความร่ำรวยเ