Todos los capítulos de จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Capítulo 21 - Capítulo 30

จ้าวเยี่ยนหลิงมีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น ในบทสัมภาษณ์ที่เธอเคยอ่านหวังเหลียนหรงมีพรสวรรค์ด้านการออกแบบเครื่องประดับเป็นที่น่าจดจำ ในตอนนั้นเจ้าตัวก็รู้เป็นอย่างดีว่าตนเองโดดเด่นในเรื่องนี้ไม่น้อยแต่ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกให้หวังเหลียนหรงในช่วงแรกต้องมาวาดภาพขายเลี้ยงชีพเพื่อนำเงินไปรักษาพ่อที่สุขภาพไม่ดี ในช่วงเวลานี้เธอยังไม่ได้ลองทำตามความชื่นชอบของตนเองจนกว่าคู่แข่งของร้านฟางซินจะเปิดตัว ถึงตอนนั้นหวังเหลียนหรงจะไปสมัครงานเป็นผู้ช่วยของคนออกแบบเครื่องประดับในร้านแห่งนั้น และเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นจึงได้ถีบตัวเองให้โดดเด่นมีชื่อเสียงในเวลาต่อมา นั่นจึงทำให้เวลานี้เธอเป็นเพียงแค่จิตรกรไร้ชื่อขายภาพวาดเพื่อเลี้ยงชีพไปวัน ๆ เท่านั้นแต่ครั้งนี้จะต่างออกไปเพราะหวังเหลียนหรงไม่ต้องดั้นด้นไปของานทำที่ร้านแห่งนั้น ไม่ต้องเริ่มลองผิดลองถูกจากตำแหน่งผู้ช่วยตัวเล็ก ๆ แต่เป็นเจ้าของร้านฟางซินที่ตามหาหวังเหลียนหรงจนเจอ ทำให้ชีวิตของจิตรกรคนนี้จะพลิกผันก่อนเวลาถึงหนึ่งปี เพียงแต่อาจจะต้องเสี่ยงเล็กน้อยเพราะตอนนี้คล้ายกับเจ้าตัวก็ยังไม่ค่อยเข้าใจในความสาม

ยามบ่ายคล้อยของวันนี้จ้าวเยี่ยนหลิงเดินออกจากรั้วโรงเรียนพร้อมกับหวงซูเยี่ยนเช่นเคย เวลาเพียงไม่กี่วันข่าวคราวเรื่องความสนิทสนมของคุณหนูจ้าวและหวงซูเยี่ยนดูเหมือนจะถูกพูดถึงในวงกว้างแน่นอนว่าส่วนใหญ่มักพูดไปในทิศทางเดียวกันในเรื่องของความแตกต่างของทั้งคู่ แต่สำหรับจ้าวเยี่ยนหลิงที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง มีหรือจะสนใจเพียงลมปากของคนอื่น ส่วนหวงซูเยี่ยนยิ่งแล้วใหญ่ เดิมทีเธอก็ใช้ชีวิตแบบไม่สนใจเสียงรอบข้างอยู่แล้ว การถูกพูดถึงเพียงเท่านี้จึงไม่อาจส่งผลกระทบต่อชีวิตของเธอได้เช่นกันรถยนต์ที่จอดรอรับอยู่ใกล้กับประตูรั้วนั้นไม่ใช่คันเดิมที่ลุงเย่มักจะใช้มารับเธอ เพียงแค่เห็นทะเบียนรถที่เด่นหราก็ทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงมีรอยยิ้มกว้างจนแก้มปริได้ไม่ยากมือเรียวคว้าเอาข้อมือบางของหวงซูเยี่ยนให้เดินออกไปพร้อมกันอย่างเร่งรีบ ก่อนจะเปิดประตูรถยนต์คันนั้นออกอย่างแรง ใบหน้างดงามยื่นเข้าไปในตัวรถทั้งที่ตัวยังคงยืนอยู่ด้านนอกชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงทหารที่มีใบหน้าละม้ายคล้ายกับเธอถึงหกส่วน สีหน้าดูอ่อนล้าและใต้ตาดำคล้ำจากการทำงานหนักทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงรับรู้ได้ว่าเขาต้องรีบร้อนเพียงใดเพื่อมา

จ้าวเยี่ยนหลิงเมื่อเห็นท่าทีตกใจของพี่ชายก็หัวเราะขบขันออกมา ยิ่งได้เห็นแววตาตื่นตะลึงของคุณน้าฝูด้วยแล้ว ถือว่าฝีมือการทำงานในขั้นแรกนี้ของตนเองนั้นยอดเยี่ยมมากทีเดียวที่ทำให้ทั้งสองคนมีท่าทีเช่นนี้ได้แม้ความจริงแล้วแบบร้านที่วาดนั้นเธอเพียงใช้ความรู้ที่พอมีอยู่น้อยนิด ผสมรวมกันกับร้านเครื่องประดับร้านหนึ่งที่เธอเคยเห็นตอนไปเที่ยวต่างเมืองในชีวิตก่อนจึงทำให้แบบร่างนี้เกิดขึ้นมาได้“ย่อมเป็นเช่นนั้น ฉันเก่งหรือไม่เล่าพี่ใหญ่?”รอยยิ้มน่ารักปรากฏขึ้นบนใบหน้าได้รูปพร้อมคำกล่าวเยินยอตนเอง จ้าวเยี่ยนหลิงไม่คิดถ่อมตัวแต่อย่างใด เพราะเธอเองก็รู้สึกภูมิใจในผลงานขั้นแรกของตนเองไม่น้อยเลยส่วนพี่ชายที่รักและตามใจน้องสาวเป็นทุนเดิมอย่างจ้าวฉงซานมีหรือจะเอ่ยขัด เขาหัวเราะในลำคอเล็กน้อยกับท่าทีโอ้อวดของน้องสาวก่อนจะกล่าวชม “น้องสาวพี่เก่งที่สุดอยู่แล้ว”บรรยากาศอบอุ่นระหว่างพี่ชายน้องสาวที่รักกันมากจำต้องจบลงเพียงเท่านี้ พรุ่งนี้จะเริ่มลดราคาสินค้าตามแผนการแล้ว เช่นนั้นเรื่องการปรับปรุงร้านจึงต้องรีบพูดคุยให้เรียบร้อยเสียก่อน“ส่วนเรื่องนายช่างที่จะเข้ามาทำก็ให้คุณน้าเลือกได้เลยนะคะ ขอเพียงระบุร

เช้าวันใหม่ที่ไม่ได้ดูจะแตกต่างจากทุกวันนัก ท่ามกลางนักเรียนหลายระดับชั้นที่เดินเข้มาภายในรั้วโรงเรียนอย่างพลุกพล่าน บริเวณโต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าอาคารเรียนปรากฏร่างของนักเรียนหญิงชั้นมัธยมปลายสองคนที่นั่งจมจ่อมอยู่ที่เดิมนานนับสิบนาทีด้วยท่าทีเกียจคร้านไม่เบา“ฉันอยากได้แหวนสักวง เย็นนี้เราไปห้างสรรพสินค้าเหวินกัน”หลิวจื่อซิ่วกล่าวขึ้น พลางมองสำรวจบนนิ้วอวบขาวของตนเองที่มีเพียงแหวนเงินราคาไม่กี่หยวนประดับอยู่ เธอใส่แหวนวงนี้มานานจนรู้สึกเบื่อแล้ว เมื่อวานได้รับเงินค่าขนมพอดีคิดว่าควรซื้อวงใหม่มาสวมได้เสียทีนัยน์ตาของเหวินรุ่ยฟางสว่างวาบในทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น มือเรียวของเหวินรุ่ยฟางตบลงบนโต๊ะไม่แรงนัก ก่อนจะตอบรับอย่างรวดเร็ว“พอดีเลย ฉันได้ยินว่าร้านฟางซินกำลังลดราคา เห็นว่าลดตั้งครึ่งหนึ่งเลยนะ ฉันอยากใส่เครื่องประดับจากร้านนี้มานานแล้ว”เมื่อวานได้ยินข่าวร้านเครื่องประดับร้านโปรดของเธอกำลังลดราคาอยู่พอดี ร้านนี้เดิมทีราคาค่อนข้างแพงจนเธอที่มาจากครอบครัวระดับกลางไม่อาจเอื้อมถึง แต่ก็แอบจับจองเอาไว้ในใจอยู่หลายชิ้นเชียวล่ะสองสามวันนี้ข่าวลือว่าที่ร้านประกาศลดราคาเครื่องประด

สายตาดูแคลนที่มุ่งตรงมายังตนเองไม่ได้ทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงรู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด ยิ่งได้ฟังความคิดของคนพวกนี้ยิ่งทำให้เธอมองอีกฝ่ายได้อย่างทะลุปรุโปร่งยิ่งขึ้น เมื่อก่อนเธอก็ไม่เข้าใจตนเองเช่นกันว่าทำไม่ถึงยังคบหากับคนพวกนี้มาเป็นปีได้โดยไม่เอะใจสงสัยในเจตนาเลยสักนิดดูเอาเถอะ…แต่ละคนที่มองมาที่ตนเองนั้นแทบหาเศษเสี้ยวของความปราถนาดีไม่ได้สักนิด ยิ่งกับเฉินซื่ออิงด้วยแล้ว น้ำเสียงนุ่มนวลที่กล่าวออกมาแต่ละครั้งดูคล้ายกับว่าหล่อนหวังดีเสียเหลือเกิน แต่จะมีสักกี่คนที่ฟังประโยคที่หล่อนพูดให้ดีและมองออกว่านั่นไม่มีความหวังดีปะปนมาแม้แต่เศษเสี้ยวเล็บใบหน้างดงามเผยรอยยยิ้มหยันให้กับความโง่เขลาของตนเองในตอนนั้น ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “แล้วพวกเธอล่ะ ก็มาซื้อเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”นัยต์ตาสีเข้มกวาดมองไปยังเบื้องหน้าทีละคนอย่างไม่เกรงกลัว ต่อให้อีกฝ่ายมีถึงสามคนแล้วอย่างไรในเมื่อที่นี่เป็นร้านของเธอ พนักงานในร้านทุกคนก็เป็นคนของเธอทั้งสิ้นและความคิดของคนเหล่านี้ยอมรับว่าจ้าวเยี่ยนหลิงก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าการซื้อเครื่องประดับลดราคาเหล่านี้แล้วมันทำให้ตนเองดูตกต่ำมากขนาดนั้นเชียวหรือ ใ