Todos los capítulos de จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Capítulo 51 - Capítulo 60

หัวคิ้วเรียวเล็กพลันขมวดเข้าหากันเป็นปมในทันที การเรียกขานด้วยชื่อแบบนี้มันจะไม่ดูสนิทสนมกันมากไปหน่อยหรือ…ในเมื่อเราพึ่งจะเจอกันเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น แต่แล้วอย่างไรในเมื่อเจ้าตัวต้องการแบบนี้เธอก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นปัญหาแต่อย่างใด เอาไว้อยู่ต่อหน้าคนอื่นค่อยเรียก ‘พี่ชายเยี่ยนหลิง’ เหมือนเดิมก็แล้วกันคิดได้ดังนั้นหวงซูเยี่ยนจึงพยักหน้ารับคล้ายกับเข้าใจในเวลาต่อมา“ค่ะ พี่ฉงซาน…หนังสือพวกนั้นฉันช่วยเองค่ะ”เธอสังเกตว่าเขาจัดหนังสือขึ้นชั้นโดยไม่ได้อ่านหน้าปกด้วยซ้ำ แล้วอย่างนี้จะเรียงหมวดหมู่ได้อย่างไร ยิ่งการหยิบใช้งานยิ่งไม่ต้องพูดถึงวางหนังสือแบบนั้นคงหายากพอดูเลยล่ะจ้าวฉงซานไม่ได้ดึงดันที่จะทำต่อในสิ่งที่ตนเองไม่ถนัด ดีเหมือนกันที่มีคนให้การช่วยเหลือ เดิมทีเขาเองก็ไม่รู้จะจัดวางหนังสือที่ตนเองไม่เข้าใจนักไว้ที่ใดจึงจะเหมาะสม แม้จะเป็นคนที่ยกหนังสือเหล่านี้เข้าบ้านมาด้วยตนเอง แต่ทว่าเขาเป็นเพียงแค่คนออกคำสั่งให้ลูกน้องไปเสาะหามาก็เท่านั้น แน่นอนว่ายังไม่ได้อ่านแม้แต่สันเล่มเลยด้วยซ้ำชายหนุ่มเลือกจะเดินถ

ถึงแม้ว่าชุดเครื่องประดับทับทิมล้ำค่าที่ถูกออกแบบโดยหวังเหลียนหรงจะเป็นแบบที่ค่อนข้างแปลกใหม่ แต่เมื่ออยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของสวีชางแล้ว อดีตนายช่างเก่าที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับการทำเครื่องประดับมาทั้งชีวิต เขาสามารถทำให้เครื่องประดับชุดนี้เสร็จสิ้นอย่างสวยงามภายในอีกสองวันต่อมาหลังได้รับข่าวจากลุงสวี จ้าวเยี่ยนหลิงรีบเดินทางไปที่โรงงานโดยมีหวงซูเยี่ยนติดตามไปด้วยเช่นเคยโดยเครื่องประดับที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้วทุกชิ้นจะถูกส่งมายังห้องของผู้จัดการสวีเพื่อตรวจสอบครั้งสุดท้าย ก่อนจะถูกจัดเก็บเอาไว้ในตู้นิรภัยแน่นหนาเพื่อรอการจัดส่งต่อไปทันทีที่หญิงสาวในชุดนักเรียนทั้งสองคนเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของผู้จัดการสวี ก็พบกับเครื่องประดับทับทิมที่วางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งมองไปที่มันด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขในกล่องกำมะหยี่สีแดงที่เปิดอยู่ปรากฎสร้อยคอที่เต็มไปด้วยเพชรน้ำงามและทับทิมที่คุณภาพดีไม่ต่างกัน ข้างกันกับสร้อยคอมีแหวนที่ตัวเรือนทำด้วยทองคำขาวและมีทับทิบเม็ดเล็กล้อมอยู่รอบวงของแหวน สองชิ้นสุดท้ายที่งดงามถูกใจของจ้าวเยี่ยนหลิงมากที่สุดเห็นจะเป

ว่านหนิงหวงนำกล่องขนมเข้าไปในครัว ก่อนจะแกะกล่องแล้วนำมาเรียงใส่จานเอาไว้อย่างสวยงามพร้อมให้คุณหนูและคุณหนูหวงหยิบทานได้อย่างสะดวก โดยไม่ลืมเตรียมชาดอกไม้กลิ่นหอมฟุ้งที่คุณหนูชื่นชอบเช่นเดียวกับขนมที่คุณชายใหญ่ถือมาเอาไว้ด้วยพอดีกับที่ว่านอันฉีเดินเข้ามาภายในครัว ขนมที่ถูกจัดวางบนจานทำให้คิ้วของหญิงวัยกลางคนขมวดเข้าหากัน “คุณชายซื้อมาหรือ?”“ไม่ใช่คุณชายแล้วจะใครกันล่ะ พวกเราน่ะหรือจะสามารถซื้อของหายากเช่นนี้มาได้”ว่านหนิงหวงตอบกลับพี่สาวด้วยรอยยิ้มขนมเหล่านี้หาได้ง่ายเสียที่ใดกัน เดิมทีคุณหนูชื่นชอบมันมาก ทว่าตั้งแต่ปีนั้นที่ทางการเริ่มกวาดล้าง ‘สี่สิ่งเก่า’ ขนมในจานนี้ก็ถูกนับรวมเป็นสิ่งต้องห้ามไปด้วยในเวลาต่อมา ทั้งรสชาติที่ดีและหาทานได้ยากเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเพราะวิธีการค่อนข้างซับซ้อน หลังจากทางการเริ่มเอาจริงเอาจังก็ไม่เคยพบเห็นขนมชนิดนี้วางขายอีกเลยตลอดหลายปี หรือบ้านไหนจะทำขึ้นมาก็ต้องทำกินกันอย่างลับ ๆ ไม่สามารถเปิดเผยหรือแจกจ่ายให้คนภายนอกรับรู้ได้จนกระทั่งวันนี้ที่คุณชายใหญ่ซื้อมา คาดว่าปีนี้ทางการก็คงผ่อนป

เมื่อใกล้ครบหนึ่งชั่วโมงจ้าวเยี่ยนหลิงปิดหนังสือลงพร้อมกับบิดกายไปมาอย่างเกียจคร้าน ไม่คิดมาก่อนว่าตนเองจะกลายเป็นหนอนหนังสือได้เช่นตอนนี้หากเป็นเมื่อก่อนเวลานี้เธออาจจะพึ่งกลับบ้านหลังจากไปเดินเตร็ดเตร่อยู่ที่ห้างสรรพสินค้าเหวิน จ่ายเงินซื้อของราคาแพงอย่างโง่งมให้กับเพื่อนกลุ่มนั้น พอกลับมาถึงบ้านก็เอาแต่นอนเอกเขนกชมดอกไม้อยู่ศาลาในสวนพอได้กลับมาทบทวนตนเองอีกครั้ง…ในตอนนั้นเธอช่างเป็นเด็กสาวที่ใช้ชีวิตได้อย่างไร้ค่าเสียจริงหวงซูเยี่ยนได้เห็นท่าทางเกียจคร้านของคุณหนูจ้าวที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งในระยะหลัง ด้วยความสนิทสนมที่เพิ่มมากขึ้นก็พอจะปรับตัวกับสิ่งแปลกใหม่เหล่านี้ได้บ้างแล้ว เพียงแต่อดที่จะเอ่ยค่อนแคะสักเล็กน้อยไม่ได้“รักษาภาพลักษณ์คุณหนูตระกูลใหญ่ไว้หน่อยดีหรือไม่?”“มีแค่เราสองคน ไม่เห็นต้องเคร่งครัดเรื่องมารยาทขนาดนั้นสักหน่อย”จ้าวเยี่ยนหลิงตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจเท่าใดนัก ในเมื่อที่นี่เป็นบ้านของเธอ ภายในห้องติวหนังสือที่ปิดสนิทนี้ก็มีเพียงเธอและหวงซูเยี่ยนเท่านั้น ต่อให้เธอลุกขึ้นตีลังกาสักสิบตลบ

สิ้นคำถามนั้นราวกับบรรยากาศรอบกายหยุดชะงักลงอย่างฉับพลัน จ้าวฉงซานเองรู้สึกคล้ายกับร่างกายถูกแช่แข็งอย่างไรอย่างนั้นโดยเฉพาะดวงตาหรี่แคบของน้องสาวที่มองมาที่ตนเองอย่างจับผิด นั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกคล้ายกำลังจนมุมให้กับเธออย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างแบบบางที่กำลังจ้องมองมาที่ตนราวกับกำลังจะคาดคั้นเอาคำตอบให้ได้เดี๋ยวนี้ ซึ่งเขาไม่รู้เช่นกันว่าอะไรที่ทำให้เยี่ยนหลิงคิดได้ขนาดนั้น รู้เพียงแต่ว่าไม่ควรปล่อยให้เด็กแก่แดดคนนี้คิดอะไรเลยเถิดต่อไปได้อีก ไม่เช่นนี้คนที่เสียหายมากที่สุดอาจเป็นหวงซูเยี่ยนก็เป็นได้ เป๊าะ!! “โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ”จ้าวเยี่ยนหลิงส่งเสียงร้องโวยวายออกมาดังลั่นบ้าน มือเรียวเล็กลูบบนหน้าผากที่พึ่งถูกนิ้วแข็ง ๆ ของพี่ชายดีดเข้าอย่างจัง ความเจ็บปวดบริเวณกลางหน้าผากทำให้หางตามีน้ำตาซึมออกมาเล็กน้อย นัยน์ตาคู่กลมตวัดมองพี่ชายอย่างเอาเรื่องในทันที“นี่จะทำตัวเป็นแม่สื่ออย่างนั้นเหรอ? แก่แดดไปกันใหญ่แล้ว”นัยน์ตาคมดุ