Alle Kapitel von จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Kapitel 31 – Kapitel 40

หลิวจื่อซิ่วมีสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนักเมื่อนึกไปถึงใบหน้าพ่อแม่ยามที่รู้ข่าวที่น่าอับอายที่กำลังจะเกิดขึ้น เดิมทีสถานะของเธอในบ้านสกุลหลิวก็ย่ำแย่มากพออยู่แล้ว หากเรื่องนี้ถึงหูพ่อกับแม่ขึ้นมา เกรงว่าชีวิตของเธอต่อจากนี้คงไม่อาจโงหัวขึ้นมาจากเงาของน้องชายได้อีกต่อไปในเวลาต่อมาการชักจูงของเฉินซื่ออิงประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนจึงตกลงกันว่าจะต้องรออย่างสงบเสงี่ยมต่อไป จนกว่าจะมีใครสักคนเดินผ่านมาแล้วค่อยขอพบจ้าวเยี่ยนหลิงเนื่องจากที่นี่อยู่ด้านในสุดของร้าน ซึ่งเป็นมุมหนึ่งของทางเดินก่อนจะถึงประตูหลังร้าน แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนเดินผ่านไปมาบ่อยครั้ง หลังจากรออยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมงก็มีหญิงสาวคนหนึ่งสวมชุดพนักงานของร้านฟางซินที่กำลังเดินมาหยิบเครื่องประดับที่อยู่ในห้องไม่ไกลนี้เดินมาพอดี“นี่คุณคะ! เอ่อ…พี่สาว ฉันขอพบเจ้านายของคุณหน่อยได้หรือไม่คะ?”เฉินซื่ออิงเอ่ยเรียกพนักงานหญิงคนหนึ่งที่กำลังจะเดินผ่านไปแน่นอนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเจ้านายก่อนหน้านี้ทำให้สายตาจากพนักงานที่มองไปยังสามคนที่ถูกจับกุมเอาไว้ไม่ได้เป็นม

และการที่หวังเหลียนหรงมาขอพบเธอในวันนี้ ฝูอันก็มั่นใจไปกว่าเก้าส่วนแล้วว่าการเจรจาระหว่างผู้จัดการร้านฟางซินและว่าที่นักออกแบบคนนี้จะเป็นไปอย่างราบรื่นดั่งที่คุณหนูคาดหวังเอาไว้อย่างแน่นอน“ฉันแค่อยากลองดูค่ะ นี่เป็นผลงานที่ออกแบบเอาไว้ทั้งหมด”หวังเหลียนหรงกล่าวออกมาอย่างซื่อตรง มือเล็กเปิดกระเป๋าผ้าใบเก่าแล้วหยิบกระดาษสามใบวางลงบนโต๊ะ ก่อนจะเก็บมือมาวางเอาไว้บนตักอย่างรอคอยผู้จัดการฝูเพียงเหลือบมองเล็กน้อย ก่อนยิ้มออกมาอย่างมีความหวัง พอได้หยิบกระดาษเหล่านั้นมาตรวจสอบอย่างละเอียดจึงได้รู้ว่าผลงานเหล่านี้ทั้งงดงามและทันสมัยมากจริง ๆแม้จะเป็นเพียงภาพร่างขาวดำ แต่ก็ถูกระบายแสงเงาให้ดูมีมิติ ทั้งด้านล่างยังเขียนกำกับเอาไว้ว่าชุดนี้ควรใช้อัญมณีแบบใดเป็นหลัก และเติมแต่งด้วยอัญมณีแบบใดเป็นส่วนประกอบรองลงมา“คุณเคยเรียนออกแบบมาหรือเปล่าคะ?”ฝูอันถามยิ้ม ๆอันที่จริงเธอสงสัยตั้งแต่วันที่เจอกันครั้งแรกแล้ว เพียงแต่ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเจ้าตัว ด้วยตนเองทำงานมาตั้งแต่ก่อตั้งร้านฟางซิน ฝีมือการออกแบบเครื่องประดับจากนักออกแบบทุกคนขอ

ทางคนที่ถูกจองจำอยู่ในห้องขังที่ทั้งแคบและอับชื้น สิ่งที่ได้รับรู้มาเมื่อครู่ทำให้ใบหน้าของเฉินซื่ออิงตึงเครียดอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะพวกเธอมาถึงสถานีตำรวจก็เย็นย่ำมากแล้ว การจะติดต่อกลับไปหาคนทางบ้านจึงเป็นเรื่องยาก ที่สุดแล้วในคืนนี้ทั้งหมดจำต้องนอนรวมกันอยู่ในห้องสกปรกโสโครกแห่งนี้จนกว่าจะเช้านั่นเองในมุมหนึ่งที่มืดที่สุดของห้องขังหลิวจื่อซิ่วนั่งกอดเข่าด้วยสภาพจิตใจย่ำแย่ แววตามองไปยังพื้นสกปรกตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสนปนหวาดกลัว ในยามนี้เธอยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าหากเรื่องนี้ไปถึงหูคนที่บ้าน ไม่รู้ว่าพ่อจะประกันตัวเธอออกไปหรือไม่ และต่อให้ออกไปแล้วแม่จะลงมือทุบดีเธออย่างไรไม่แตกต่างไปจากเหวินรุ่ยฟางนัก แม้ว่านายตำรวจจะอนุญาตให้พวกเราติดต่อหาญาติในวันพรุ่งนี้ เธอยังไม่มีความกล้ามากพอที่จะโทรศัพท์กลับไปหาคนที่บ้านให้ประกันตัวเลยด้วยซ้ำเดิมทีพ่อของเธอเป็นเพียงเจ้าหน้าที่ขายตั๋วที่สถานีรถไฟ ส่วนแม่เป็นเพียงช่างรับปักเย็บเสื้อผ้าของร้านผ้าเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในตลาด ครอบครัวเหวินมีฐานะปานกลางและมีเหวินรุ่ยฟางเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวที่ครอบครัวค่อนข้างค

ขณะกำลังเดินเข้ามาในประตูบ้าน เธอเห็นแล้วว่า เฉินเทียนอี้ กำลังนั่งกินข้าวอยู่บนโต๊ะอาหาร เด็กนั่นมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามไม่ต่างจากผู้เป็นพ่อแม่นัก แต่ความสัมพันธ์ของเธอและครอบครัวนี้ก็ไม่ได้ดีมานานแล้ว เพียงแค่เด็กไร้มารยาทคนหนึ่งเฉินซื่ออิงย่อมไม่ใส่ใจและทันทีที่ประตูบ้านปิดลงเฉินตงลู่แยกตัวเข้าห้องนอนของตนเองไปโดยปล่อยให้ภรรยาเป็นคนจัดการเรื่องหลานสาวอย่างเช่นที่ผ่านมา“เก่ง! เดี๋ยวนี้เก่งถึงเพียงนี้เชียวเหรอ?”หลิวฟางอิ่ง จ้องเขม็งไปยังหลานสาวของสามีที่ถูกตราหน้าว่ากาฝากมาตลอด ก่อนจะก้าวเดินไปด้านหน้าอย่างเชื่องช้าที่ผ่านมานางกาฝากที่อาศัยอยู่ในบ้านของเรานั้นไม่เคยมีปากมีเสียง เธอและสามีคิดตรงกันมาตลอดว่าเด็กนี่คงไม่ใช่คนกล้าหาญอะไร ไม่ว่าจะใช้ให้ทำสิ่งใดก็ล้วนก้มหน้าทำตามอย่างไม่อิดออด แต่สิ่งได้ฟังจากเจ้าหน้าที่ตำรวจในวันนี้ทำให้รู้ว่านางนี่ก็มีฤทธิ์เดชไม่น้อยเลยเห็นทีการเก็บเฉินซื่ออิงเอาไว้ในบ้านคงเป็นเรื่องที่ต้องทบทวนกันใหม่เสียแล้ว ฉับพลันหลิวฟางอิ่งจิกเข้าที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงของเด็กกาฝาก

หญิงสาวยกมือขึ้นเกาท้ายทอยพลางยิ้มฝืดเฝื่อนออกมาอย่างเก้อกระดาก ตั้งแต่จำความได้หวังเหลียนหรงไม่เคยมีเพื่อนมาก่อน หากไม่เปิดร้านขายภาพวาดในแต่ละวันแทบนับคำพูดของเธอได้เลยว่าคงไม่ถึงยี่สิบคำด้วยซ้ำ เมื่อถูกเจ้านายทักทายอย่างให้เกียรติและยังดูเป็นกันเองเช่นนี้ยอมรับว่ามันก็ทำให้เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง“ที่นี่ไม่มีงานต้องทำแล้วเดี๋ยวเราไปที่โรงงานกันนะคะ”จ้าวเยี่ยนหลิงยังคงเป็นเจ้านายที่สุภาพและนุ่มนวลต่อพนักงานทุกคนเสมอ เธอกล่าวอธิบายให้กับหวังเหลียนหรงได้ฟัง โดยใบหน้างดงามที่มีรอยยิ้มอยู่ตลอดนั้นทำให้เธอดูเป็นมิตรและน่าคบหาไม่น้อยเลยแน่นอนว่าเรื่องที่เจ้านายพูดถึงหวังเหลียนหรงไม่เคยรับรู้มาก่อน เธอมีสีหน้างุนงงขึ้นมาในทันที “โรงงานเหรอคะ?”ฝูอันที่เดินมาถึงบริเวณนี้ทันได้ยินพอดีจึงเป็นฝ่ายอธิบายขึ้น“ใช่แล้วค่ะ ร้านฟางซินมีโรงงานขึ้นรูปเครื่องประดับเป็นของตนเอง”นักออกแบบคนใหม่พยักหน้ารับรู้สองสามครั้ง พลันคิดไปถึงความร่ำรวยของเจ้านายอายุน้อยที่ออกจะเกินความคาดหมายไปสักหน่อย “ฉันเข้าใจแล้วค่ะ&r