جميع فصول : الفصل -الفصل 200

จ้าวฉงซานในยามนี้ไม่ได้สวมเสื้อผู้ป่วยแต่อย่างใด แต่กลับมีผ้าพันแผลสีขาวที่พันอยู่รอบอกแทน ซึ่งผ้าพันแผลนั้นกินพื้นที่ช่วงอกไปจนเกือบหมด ทั้งยังถูกพันทบกันไปมาหลายชั้นจนหนาเตอะ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยแผลขีดข่วนเล็กน้อย แต่ทว่ายังคงซีดเซียวจากการเสียเลือดมาไปก่อนหน้านี้นายแพทย์เจ้าของไข้ยังคงเป็นคนเดิมกับที่ช่วยเขาขึ้นมาจากหน้าผาในวันนั้น เมื่อถูกญาติคนไข้ถามเขาจึงปิดเอกสารรายงานในมือลง ก่อนจะกล่าวสรุปอาการของคนไข้ให้ญาติได้รับรู้ “คนไข้ฟื้นตัวค่อนข้างเร็วครับ แผลที่หน้าอกก็สมานตัวดี ส่วนบาดแผลบริเวณอื่นมีเพียงแค่รอยขีดข่วนเล็กน้อยไม่นานก็หาย”จ้าวหยี่ยนหลิงพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะทอดมองไปยังร่างของพี่ชายที่ยังคงนอนหลับโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่นมาในเร็ววันนี้แต่อย่างใด“แล้วเขาต้องนอนอยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหนเหรอคะ?”แพทย์ทหารเจ้าของไข้มีสีหน้าลำบากใจเมื่อได้ยินคำถามของญาติ เขาผ่อนลมหายใจออกมาก่อนจะตอบกลับว่า “ตอบยากนะครับ เบื้องต้นสมองของเขาไม่ได้รับการกระทบกระเทือนแต่อย่างใด คงต้องรอให้เขาฟื้นก่อน จากนั้นหากตรวจร่างกายอย่างละเอียดแล้วไม่ม

สำหรับร้านฟางซินสาขาที่สองนั้นเหลือเพียงแค่นำเครื่องประดับมาใส่ตู้และพาพนักงานบางส่วนจากสาขาแรกมาก็สามารถกำหนดวันเปิดร้านได้แล้ว เดิมทีแล้วจ้าวเยี่ยนหลิงคิดว่าจะกลับบ้านเพื่อไปขอให้พี่ใหญ่ช่วยดูแลการขนย้ายเครื่องประดับมาที่นี่ ทว่าตอนนี้พี่ใหญ่ยังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแผนการต่อจากนี้ก็คงต้องพับเก็บเอาไว้เสียก่อน กว่าจะเปิดภาคเรียนเธอเองยังเหลือเวลาอีกมาก อีกอย่างก่อนหน้านี้ก็แจ้งพนักงานและลุงสวีให้เตรียมทุกอย่างเอาไว้ให้พร้อม หากพี่ใหญ่สามารถกลับบ้านได้ค่อยว่ากันอีกครั้งก็ยังไม่สายเพียงแต่ขณะที่กำลังกลับจากโรงพยาบาล หยางถิงเฟิงจอดรถที่บริเวณหน้ารั้วบ้าน เขาเห็นว่ากิจการของจ้าวเยี่ยนหลิงนั้นหยุดชะงักไปหลายวัน จึงได้เอ่ยถามขึ้นว่า “ร้านนี้จะเปิดวันไหนหรือ?”“อันที่จริงก็พร้อมเปิดแล้วล่ะค่ะ แต่พี่ใหญ่ยังไม่ฟื้นฉันจึงไม่สามารถขนย้ายเครื่องประดับมูลค่าสูงมาที่นี่ได้ ก็คงต้องรอไปก่อน”จ้าวเยี่ยนหลิงอธิบายให้เขาฟังโดยละเอียด โดยไม่มีท่าทีฉุนเฉียวหรือโมโหใส่เขาอย่างเช่นเมื่อก่อนตั้งแต่พี่ใหญ่บาดเจ็บไม่รู้เธอคิดไปเองหรือไม่ ว่าการสนทนาร

ช่วงสายของวันต่อมาหยางถิงเฟิงมารับเด็กดื้อแซ่จ้าวที่บ้านอีกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้กลับมีหญิงสาวที่เขาไม่คุ้นหน้าติดตามเธอมาด้วย ซึ่งจ้าวเยี่ยนหลิงไม่รอให้เขาได้สงสัยนานนักจึงได้เริ่มแนะนำตัวว่าที่พี่สะใภ้ให้เขาได้รู้จัก“ว่าที่พี่สะใภ้ฉันเองค่ะ...หวงซูเยี่ยน แล้วก็คนนี้คือคุณชายหยางที่เธอพูดถึงน่ะ เขาคือพี่หยางถิงเฟิงสหายที่สนิทมาก ๆ ของพี่ใหญ่”หญิงสาวกล่าวรวบรัดให้กับทั้งสองคนได้รู้จักกันภายในประโยคเดียว ก่อนจะหันไปฉีกยิ้มกว้างกับสหายที่กำลังจะได้เป็นว่าที่พี่สะใภ้ในไม่ช้านี้และคำว่า ‘พี่สะใภ้’ ที่สหายกล่าวนั้นทำเอาหวงซูเยี่ยนรู้สึกเคอะเขินเสียจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ทว่ามารยาทที่ควรมีก็จำต้องดำเนินบทสนทนาต่อไป หากจ้าวเยี่ยนหลิงบอกว่าคุณชายหยางคนนี้เป็นสหายของพี่ฉงซาน ก็เท่ากับว่าเขาอายุมากกว่าเราสองคน คิดได้เช่นนั้นหญิงสาวจึงได้หันไปทำความเคารพเขาทันที“อ่า สวัสดีค่ะ ฉันหวงซูเยี่ยนแล้วก็...ขอบคุณที่ช่วยเหลือฉันนะคะ”หวงซูเยี่ยนกล่าวขอบคุณเขาอย่างมีมารยาท ก่อนหน้านี้เธอยังสงสัยอยู่เลยว่าเหตุใดตนเองจึงได้รับ

หยางถิงเฟิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ เขาไม่ได้แปลกใจในความคิดที่ก้าวหน้าของเธอเท่าใดนัก ก่อนหน้านี้ตอนที่พูดคุยเรื่องนี้อย่างเปิดอกกับสหาย จ้าวฉงซานก็เล่าเรื่องแนวคิดของหวงซูเยี่ยนให้ฟังเช่นกัน และในเมื่อทั้งสองคนเป็นเพื่อนกัน ความคิดที่คล้ายกันย่อมไม่ใช่เรื่องแปลกซึ่งเขาก็เตรียมคำตอบเอาไว้สำหรับตนเองและจ้าวเยี่ยนหลิงแล้วเช่นกันชายหนุ่มทอดมองใบหน้างดงามด้วยแววตาที่อ่อนลง ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง “ถ้าพี่บอกว่าเข้าใจและยินดีให้เยี่ยนหลิงใช้ชีวิตแบบที่ต้องการอย่างเต็มที่ล่ะ พี่จะมีสิทธิ์หึงหวงได้หรือยัง?”เขาไม่อาจบังคับให้เธอเป็นอย่างที่เขาต้องการได้ ในเมื่อชอบที่เธอเป็นเช่นนี้ นั่นก็หมายความว่าเขาก็ต้องยอมรับในตัวตนและความคิดของเธอให้ได้ด้วยเช่นกัน และสิ่งที่จ้าวเยี่ยนหลิงต้องการนั้นไม่ใช่เรื่องเสียหายเลย เธอเพียงแค่อยากมีการศึกษาที่สูงขึ้นและทำงานหาเงินด้วยตนเองก็เท่านั้นแล้วอย่างนี้เขาจะทำใจบีบบังคับเธอได้ลงคอเชียวหรือ...เมื่อได้ยินว่าเขายอมรับในความคิดของเธอได้ ใบหน้างดงามพลันปรากฏรอยยิ้มกว้าง นัยน์ตากลมโตฉายแว

“อืม ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น”คนเป็นพี่ชายกล่าวออกไปเพียงสั้น ๆความจริงเขาเองก็พอจะดูท่าทีของเจ้าก้อนหินนี้ออกอยู่บ้าง จากที่ไปทานข้าวที่บ้านสกุลหยางก่อนหน้านี้ เพียงแต่ไม่คิดว่าวันนี้จะได้รับคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาจากปากของเจ้าตัวเอง และเขาเองก็คิดเห็นตรงกันกับหยางถิงเฟิง ที่ว่าเจ้านี่นั้นมีดีมากพอจะเป็นน้องเขยของเขาอย่างที่ว่ามาจริง ๆส่วนที่เหลือก็เพียงแค่ขอให้เจ้าก้อนหินเอาชนะใจเยี่ยนหลิงให้ได้ก็แล้วกัน“ขอบคุณว่าที่พี่ภรรยา”จ้าวฉงซานยิ้มหยันให้กับสรรพนามใหม่ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน“หึ! ทำให้เยี่ยนหลิงรับรักนายเสียก่อน ค่อยมาเรียกฉันแบบนี้ก็ยังไม่สาย”หยางถิงเฟิงไม่ได้มีท่าทีหวั่นใจกับคำขู่แต่อย่างใด ชายหนุ่มเพียงเอนกายพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มครู่หนึ่ง ก่อนนัยน์ตาคู่คมจะมองไปยังสหายราวกับกำลังท้าทาย“ระหว่างนอนอยู่ที่นี่ก็คิดเอาไว้เลยว่าจะเรียกสินสอดเท่าไหร่...พี่ภรรยา” เครื่องประดับจากทางโรงงานถูกเคลื่อนย้ายมาที่ร้านฟา