جميع فصول : الفصل -الفصل 210

จ้าวเยี่ยนหลังรับดอกไม้มาถือไว้ด้วยรอยยิ้มยินดี “ขอบคุณนะคะ”แต่ทว่านัยน์ตากลมนั้นหาได้จดจ่ออยู่เพียงแค่กับคู่สนทนาตรงหน้าแต่อย่างใด เธอพูดคุยกับคุณน้าหูได้เพียงไม่กี่ประโยค ก็อดมองหาใครอีกคนที่ควรจะมาพร้อมกับคุณน้าหูไม่ได้และหญิงวัยกลางคนก็คล้ายกับพอจะเดาออกอยู่บ้าง หูเย่จวนมีรอยยิ้มพึงใจไม่น้อยที่เห็นว่าลูกชายของตนเองก็อยู่ในสายตาของจ้าวเยี่ยนหลิงเช่นกัน ฉะนั้นจึงได้เอ่ยกับเด็กสาวว่า “ถิงเฟิงติดงานน่ะ อีกเดี๋ยวจะตามมา”เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ราวกับพึ่งรู้ตัวว่าตนเองเสียมารยาทต่อผู้อาวุโสเสียแล้ว ใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มเจื่อนเล็กน้อย ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญให้คุณน้าหูเย่จวนเข้าไปด้านในเสียก่อน “ค่ะ เชิญคุณน้าด้านในก่อนนะคะ”พนักงานของร้านฟางซินนั้นถูกอบรมมาให้รับมือกับลูกค้าจำนวนมากอยู่แล้ว ในวันนี้ทุกคนจึงทำหน้าที่ของตนเองได้เป็นอย่างดี ไม่เว้นแม้แต่พนักงานขายมือทองอย่างหวงซูเยี่ยนที่ในวันนี้สวมชุดพนักงาน ทำหน้าที่ในการต้อนรับและให้บริการลูกค้าอย่างแข็งขันผ่านไปราวสองชั่วโมงลูกค้าก็ยังคงต่อแถวเข้ามาซื้อเครื่องประดั

การหมั้นหมายของทายาทคนเล็กสกุลจ้าวถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายในอีกสามวันต่อมา อาจเพราะเวลาที่มีให้นั้นน้อยนิดเหลือเกิน หยางถิงเฟิงจึงไม่อาจจัดงานที่ยิ่งใหญ่สมฐานะของเธอได้ฉะนั้นในวันนี้ของหมั้นที่เขาเตรียมมาให้จ้าวเยี่ยนหลิงจึงมีมากกว่าที่หญิงสาวคาดการณ์เอาไว้มากพอสมควร ซึ่งเป็นความตั้งใจของหยางถิงเฟิงที่อยากชดเชยให้กับเธอที่ไม่สามารถจัดงานหมั้นที่ยิ่งใหญ่ให้ได้ทันเวลาจ้าวเยี่ยนหลิงกวาดตามองโฉนดที่ดินนับสิบใบ ทองคำแท่ง คูปองอุตสาหกรรมและเงินสดอีกหลายปึกที่เขาเตรียมมาหมั้นหมายเธอในวันนี้ ด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อสายตา นี่เป็นเพียงงานหมั้นเท่านั้นแต่ทรัพย์สินที่เขานำมาหมั้นนั้นมากกว่าจำนวนสินสอดในงานแต่งของบ่าวสาวหลายคู่เสียอีกคิดไม่ถึงว่าทหารอย่างเขาจะมีทรัพย์สินมากมายถึงเพียงนี้ เห็นที่ในแวดวงทหารคงไม่ได้มีเพียงแค่พี่ใหญ่ของเธอคนเดียวเสียแล้วที่มีทรัพย์สินเพิ่มขึ้นจำนวนมากในทุกครั้งที่ทำภารกิจสำเร็จ และพี่ถิงเฟิงเองก็คงทำภารกิจไม่น้อยเลย“นี่เป็นเพียงทรัพท์สินส่วนหนึ่งเท่านั้น หากถึงวันแต่งงานของทั้งคู่ น้าจะเพิ่มให้อีกหลายเท่าเชียวล่ะ”หูเย่จ

จ้าวเยี่ยนหลิงมาถึงร้านฟางซินในเวลาต่อมา ซึ่งเหตุการณ์ในวันนี้คล้ายกับเมื่อก่อนที่เธอจะเข้ามาทำงานโดยมีพี่ใหญ่หรือหวงซูเยี่ยนตามมาเฝ้า เพียงแต่ตอนนี้กลับเป็นพี่ถิงเฟิงแทน จากที่พูดคุยกันเมื่อวานเธอคิดว่าเขาเพียงแค่ต้องการมาส่งเท่านั้น ไม่คิดว่าเมื่อมาถึงเขาจะดับเครื่องรถยน์แล้วเดินตามเธอมาแบบนี้“ฉันน่าจะทำงานอีกหลายชั่วโมงนะคะ”หญิงสาวกล่าวขึ้น ขณะเดินเคียงข้างกันขึ้นมาบนชั้นสองของห้างสรรพสินค้าเหวินใบหน้าหล่อเหลาและท่าทีองอาจของเขาแม้จะอยู่ในชุดลำลองธรรมดาก็ไม่ได้ทำให้เขาหล่อน้อยลงเลยสักนิด ยิ่งได้มองใบหน้าเฉยเมยของเขาในยามปกติที่ช่วงหลังมักจะยิ้มให้เธอบ่อยครั้งนั้น ยิ่งทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงรู้สึกภาคภูมิใจที่เลือกคนหล่อเหลาอย่างเขาเป็นคนข้างกาย“อืม พี่จะนั่งรอเงียบ ๆ ไม่รบกวนคุณเจ้าของร้านฟางซินเป็นอันขาด”กล่าวจบก็ไม่ลืมส่งยิ้มให้กับคู่หมั้นอย่างอารมณ์ดี และท่าทีไม่ทุกข์ร้อนของเขาก็ทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงอดสงสัยในความว่างงานของคู่หมั้นไม่ได้นับวันเธอยิ่งสงสัยว่าอาชีพทหารนั้นมีเวลาว่างจนเกินไปหรือไม่...“พี่ไม่ทำง

เช้าวันต่อมาหยางถิงเฟิงต้องกลับเข้าค่ายไปเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการทำภารกิจที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ ขณะเดียวกันจ้าวฉงซานต้องเดินทางไปยังโรงพยาบาลในค่ายทหารเพื่อตรวจดูบาดแผลกับคุณหมอทหารท่านเดิมที่ให้การรักษามาตั้งแต่ต้น ซึ่งผลการตรวจก็นับว่าเป็นที่น่าพอใจอย่างมากบาดแผลนี้ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีมาโดยตลอด อาหารการกินก็ล้วนถูกใส่ใจทุกมื้อ เมื่อร่างกายได้รับสารอาหารที่ครบถ้วนรวมถึงปฏิบัติตัวตามคำแนะนำของแพทย์ย่อมทำให้ร่างกายฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วจนกระทั่งตอนนี้บาดแผลนั้นเกือบจะแห้งสนิทแล้ว ร่างกายสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระมากขึ้น เพียงแต่การออกแรงมากเกินไปยังอาจจะทำให้กระทบกระเทือนต่อบาดแผลอยู่บ้าง หมายความว่าต่อจากนี้เมื่อไม่มีสิ่งใดน่าเป็นห่วงอีก คุณหมอเจ้าของไข้จึงเขียนใบส่งตัวเพื่อนำไปตรวจกับแพทย์ในโรงพยาบาลใกล้บ้านในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าแทนที่จะเดินทางไกลมาถึงโรงพยาบาลแห่งนี้ก่อนวันเปิดภาคเรียนเพียงสามวันจ้าวเยี่ยนหลิงเดินทางไปรายงานตัวกับผู้ดูแลหอพัก เมื่อได้เลขที่ห้องพักและรายชื่อของอีกสามคนที่จะอยู่ด้วยกันตลอดหนึ่งปีนี้มาก็กลับมาเก็บของใช้ที่บ้าน รว

กาลเวลาไม่คอยท่าผ่านไปเพียงชั่วพริบตาก็ถึงเวลาที่จ้าวเยี่ยนหลิงจะได้กลับบ้านอีกครั้ง ซึ่งนับเป็นครั้งที่สองแล้วสำหรับการเดินออกจากหอพักแห่งนี้ เพื่อกลับไปยังบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากรั้วมหาวิทยาลัย และทิ้งคราบของนักศึกษามหาวิทยาลัย มาเป็นนักธุรกิจสาวเจ้าของร้านฟางซินอันเลื่องชื่อเรื่องกิจการส่วนตัวที่เปิดอยู่ทั้งสองสาขา จ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้คิดบอกใคร เพียงเพราะไม่อยากให้ดูเป็นการโอ้อวดฐานะจนเกินไป แต่ทว่าหากนักศึกษาคนใดที่เคยมาซื้อเครื่องประดับที่ร้านฟางซินในวันหยุด ก็อาจจะพอรู้ได้อยู่บ้างว่าเธอเป็นเจ้าของร้านฟางซินแห่งนี้รวมถึงสหายร่วมห้องพักที่มาจากเมืองหลวงก็รับรู้ฐานะของจ้าวเยี่ยนหลิงเป็นอย่างดี ก่อนจะบอกต่อให้กับสหายอีกสองคนได้รับรู้ นั่นจึงทำให้ในช่วงแรกพวกเธอไม่ค่อยกล้าเข้ามาพูดคุยกับจ้าวเยี่ยนหลิงนั่นเองและวันนี้เมื่อเห็นว่าสหายจากเมืองหลวงกำลังจะเก็บของใส่กระเป๋าผ้าใบน้อยเตรียมจะจากไป เหลียงหนิงอวี่ ย่อมไม่ยินยอมให้สหายร่วมห้องจากไปโดยไม่หยอกเย้าสักเล็กน้อย “เยี่ยนหลิง เธอจะทิ้งพวกเราไปแล้วหรือ?”จ้าวเยี่ยนหลิงได้ยินเสีย