Semua Bab จ้าวเยี่ยนหลิง หวนคืนชะตามาเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยในยุค 80: Bab 211 - Bab 220

ฉะนั้นตั้งแต่มื้อเที่ยงเป็นต้นมาจ้าวเยี่ยนหลิงแทบไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากแฟ้มเอกสารเลย หญิงสาวจดจ่ออยู่กับงานบนโต๊ะด้วยความตั้งใจ จนไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานเท่าใด กว่าทุกอย่างจะเสร็จสิ้นก็ได้เวลารับมื้อเย็นแล้วก่อนเข้านอนคืนนี้จ้าวเยี่ยนหลิงตั้งใจว่าจะอ่านหนังสือทบทวนบทเรียนสักหน่อย แต่ทว่าหลังจากได้อาบน้ำชำระคราบเหงื่อไคลจนร่างกายรู้สึกผ่อนคลาย เรื่องที่ได้รับรู้มาก่อนหน้านี้ก็ฉายขึ้นมาในความคิดอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อตอนกลางวันข่าวดีที่พี่ถิงเฟิงบอกกับเธอ ถึงเรื่องการเลื่อนขั้นของเขากับพี่ใหญ่ที่จะเกิดขึ้นในเร็ววันนี้ทำให้จ้าวเยี่ยนหลิงรู้สึกยินดีกับเขาทั้งสองคนเป็นอย่างมาก เพียงแต่ข่าวไม่ดีที่ได้รับรู้ต่อจากนั้นก็รบกวนจิตใจเธอมากเช่นกันก่อนหน้านี้เธอรู้เพียงแค่ว่าโจวฉีหมิงถูกยิงเป้าโทษฐานเข้าร่วมกับกบฏ ส่วนภรรยานั้น...เฉินซื่ออิงถูกส่งตัวไปใช้แรงงานทางตอนเหนือแต่ไม่คิดว่าหลังจากที่เฉินซื่ออิงถูกส่งตัวไปใช้แรงงานอย่างหนักที่เหมืองแห่งนั้น ด้วยสภาวะอากาศที่หนาวเหน็บทำให้ความเป็นอยู่ของหล่อนที่นั่นไม่ได้ราบรื่นนัก เพียงแต่ร่างกายที่อ่อนแอเป็นทุนเดิมทำใ

จ้าวเยี่ยนหลิงเดินทางกลับเมืองหลวงในสัปดาห์ต่อมา โดยมีคู่หมั้นเป็นคนขับรถยนต์ไปส่ง และป้าหนิงหวงที่คิดถึงบ้านจึงได้ขอกลับมาพร้อมกันด้วยในครั้งนี้ แต่ทว่าเมื่อเข้าเขตเมืองหลวงจ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้ตรงเข้าบ้านสกุลจ้าวในทันทีเธอขอให้พี่ถิงเฟิงขับรถพาไปยังที่ดินรกร้างแห่งหนึ่งก่อน เพื่อจัดการสิ่งที่รบกวนใจข้อสุดท้ายให้สิ้นซากเสียทีหยางถิงเฟิงขับรถมาตามทางที่คู่หมั้นบอก จนกระทั่งมาถึงพื้นที่กว้างรกร้างแห่งหนึ่ง อันที่จริงก็ไม่อาจเรียกว่าที่ดินรกร้างได้อย่างเต็มปาก เพราะมีบางส่วนกำลังก่อสร้างและมีข่าวแว่วว่าตรงนี้อาจจะกำลังเป็นโรงภาพยนต์ที่ทันสมัยที่สุดในเมืองหลวงแห่งนี้ “จะเปิดร้านฟางซินอีกสาขาอย่างนั้นหรือ?”สำหรับหญิงสาวที่ผ่านพ้นความตายมาได้ไม่นาน ตรงหน้าเธอนี้หาใช่เพียงที่ดินรกร้างว่างเปล่าแต่อย่างใด ที่ดินที่อยู่ติดกันตรงนั้นกำลังปลูกสร้างโรงภาพยนตร์อยู่ จากนี้เมื่อสร้างเสร็จแล้วในอีกหนึ่งปีข้างหน้าที่ผืนตรงหน้าเธอจะมีโรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวงตั้งอยู่เช่นกันและที่นี่ก็เป็นโรงแรมเดียวกันกับที่ลมหายใจสุดท้ายของเธอถูกพรากไปอย่างสมบูรณ์ในอ

หลังจากเย่กวงจอดรถเพื่อถามทางจากชาวบ้านจนได้ความ ก่อนจะขับต่อไปยังบ้านดินขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ที่ตั้งอยู่ลึกด้านในสุด แทบจะเป็นบ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้านแห่งนี้เลยก็ว่าได้บริเวณด้านหน้าบ้านมีต้นไม้ขนาดใหญ่ ใต้ร่มไม้มีโต๊ะคล้ายทำไว้สำหรับนั่งพักผ่อนซึ่งมีหญิงวัยกลางคนกำลังนั่งอยู่ ข้างกันมีชายหนุ่มที่อายุยังไม่มาก แต่ทว่าเท้าของเขาเหมือนได้รับบาดเจ็บมา สังเกตได้จากรอบข้อเท้าที่ถูกพันด้วยผ้าสีขาวและมีรอยเลือดที่ซึมออกมาเป็นสีแดงจางทันทีที่รถยนต์เคลื่อนมาจอดยังหน้ารั้วไม้ไผ่ จ้าวเยี่ยนหลิงเดินลงจากรถโดยมีคุณลุงเย่เดินตามมาไม่ห่างเพื่อระวังความปลอดภัยให้กับคุณหนูของตน“สวัสดีค่ะคุณป้าหม่า ฉันจ้าวเยี่ยนหลิงเป็นสหายของลี่อินน่ะค่ะ”จ้าวเยี่ยนหลิงกล่าวทักทายผู้อาวุโสด้วยท่าทีนอบน้อมโดยไม่ลืมแนะนำตนเองก่อน หากถามว่าเธอรู้ได้อย่างไรว่านี่คือแม่ของลี่อิน ก็คงต้องบอกว่าใบหน้าของลี่อินนั้นคล้ายกับคุณป้าท่านนี้มากทีเดียวอี้ซิน เดิมทีเห็นรถยนต์คันนี้เคลื่อนมาแต่ไกลแล้ว เพียงแต่ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะมาหยุดจอดอยู่ตรงหน้าบ้านที่ตนอาศัย

หลังจากฟังจบประโยคจ้าวเยี่ยนหลิงสังเกตว่าขอบตาของคุณป้าหม่านั้นแดงก่ำขึ้นมา กอปรกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่ยังไม่เลือนหายไปจึงตีความได้ว่านี่คงเป็นน้ำตาแห่งความสุข เช่นนั้นแล้วเธอจึงไม่คิดจะปฏิเสธท่านอีกต่อไป“ขอบคุณนะคะคุณป้าหม่า”“เด็กดีอย่างหนูป้าขอให้ชีวิตพบเจอแต่ความโชคดีนะ”อี้ซินกล่าวอวยพรให้เด็กสาวที่เธอเปรียบเสมือนดาวนำโชคของสกุลหม่าพลางคิดว่าหากไม่ได้พบเจอกันในวันนั้น สกุลหม่าก็อาจจะถึงคราวเข้าตาจนเสียแล้ว เหลาอาหารแห่งนั้นนอกจากจะรับซื้อเห็ดเยื่อไผ่บ้านเราไปจำนวนมาก เมื่อสัปดาห์ที่แล้วที่นั่นยังรับลูกชายคนโตเข้าทำงานด้วย แม้จะเป็นเพียงตำแหน่งพนักงานเล็ก ๆ แต่ก็เรียกได้ว่ามั่นคงกว่างานรับจ้างที่ทำอยู่เมื่อเป็นเช่นนั้นก็ทำให้บ้านสกุลหม่าของเรามีรายได้จากเงินเดือนของลูกชาย และการขายเห็ดเยื่อไผ่วันละหลายสิบกิโลกรัมให้กับเหลาอาหาร แม้จะไม่ได้ร่ำรวยขึ้นอย่างกะทันหัน แต่ก็ทำให้สามีของเธอไม่ต้องไปทำงานในแปลงนาหามรุ่งหามค่ำ เมื่อมีรายได้ทางอื่นก็สามารถลดพื้นที่นาลง และตั้งใจว่าจะเพิ่มพื้นที่โรงเพาะเห็ด จากนี้ตั้งใจว่าจะปลูกข้าวเพียงแค

หากวันนั้นเขาไม่ยอมรับเด็กสาวไร้ประสบการณ์อย่างเธอ มีหรือที่ร้านฟางซินจะประสบความสำเร็จเช่นนี้ได้ จ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าสิ่งที่อยู่ด้านในจะราคาถูกหรือแพง ขอเพียงมันมาจากความรู้สึกที่จริงใจ จากผู้ใหญ่ที่เธอเคารพรัก เท่านั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับจ้าวเยี่ยนหลิงรอจนกระทั่งผู้จัดการโรงงานสวีกล่าวจบ ฝูอันที่ยืนรออยู่ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับยื่นของขวัญให้กับเจ้านายตัวน้อยของตน “น้าฝูก็มีเหมือนกันนะคะคุณหนู ตั้งใจเลือกมาอย่างดีเพื่อเจ้านายเลยนะคะ”คนที่ถูกเรียกว่า ‘เจ้านาย’ ทั้งที่อายุยังน้อยนั้นมีท่าทีเคอะเขินอยู่บ้าง แต่ก็ยื่นมือไปรับของขวัญมาพร้อมกับกล่าวขอบคุณ ก่อนจะหันไปสบตากับผู้อาวุโสที่สุดในงานนี้อย่างคุณยายหวงจื่อเสีย คุณยายของหวงซูเยี่ยนนั่นเองหวงจื่อเสียจับข้อมือบางของเจ้านาย เชือกถักที่สวมให้ไว้เมื่อครั้งก่อนจะไปเรียนต่างเมืองยังคงอยู่ดี นั่นจึงทำให้หญิงชรายิ้มออกมาเล็กน้อยมือที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นยื่นกล่องเครื่องประดับจากร้านฟางซินส่งให้ ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “เชือกถักเส้นนี้เป็นเส้นที่สามแล้วนะคะเจ้านาย แต่รับรอ