Prologue

I thought love would heal you.

I thought love could make you happy. I thought love could give you peace.

"TANGINANG KANIN NAMAN YAN." I closed my eyes the moment I heard his voice - galit na naman siya.

I took a deep breath and smiled at my baby, then fed her again.

Yung lalaking palaging kalmado at ayaw sa mura, naging mainitin na ang ulo at puro mura na lang ang lumalabas sa bibig ngayon. He's hurting, I know that, and I've tried so hard to stay and understand him. Pero kahit gaano mo pala kamahal yung tao, dadating ka sa punto na pakiramdam mo unti-unti kang nauubos at parang hindi mo na kayang mag-stay sa kanya.

Tears started streaming down my face the moment I heard his footsteps climbing up the stairs, then heard the loud bang from his bedroom door. Palagi na lang bang ganito? Hanggang kailan matatapos 'to? Pagod na pagod na kasi ako.

I cried myself to sleep that night, and then the next day I got lost in the city finding myself.

"Dumuty ka na be para di naman toxic duty ko."

Natatawang saad ni Ezel habang marahan pang hinahampas ang braso ko. She always does that.

"Napa-duty na nga eh, naka-ilang up and down na ako. Sabi ko 'going down' kaso may naka-wheelchair, inakyat ko pa tuloy."

"Ay weh? Minsan talaga may mga ganiyan."

We're catching up habang inaantay ang inorder niyang pagkain para sa TL nila, at nang makuha na ang order ay kaagad na rin kaming pumasok sa office ng mga Telephone Operator.

I used to work here. I was an Elevator Operator a few years ago pero hindi ako nagtagal dito. After kong mag-resign ay nag-apply dito si Ezel.

Sabay-sabay kaming kumain sa loob ng office at nang matapos ay sumama ulit ako kay Ezel sa loob ng elevator. Doon kami saglit na nagkuwentuhan. After that, nagpasya na rin akong umalis.

Sumakay ako ng jeep papuntang Quiapo Church. It's Ash Wednesday today at nakalimutan ko palang isuot ang t-shirt ko bago umalis sa hospital. I was wearing a black tank top at suot ko pa kanina ang blue t-shirt, kaya lang sobrang nainitan ako kaya hinubad ko na lang ito.

Saglit lang ang naging biyahe ko at nang huminto na sa Quiapo ang jeep ay bumaba na rin ako kaagad.

Bumungad sa akin ang maraming tao, at tila may newscaster pa ngayon dito. I immediately wore my blue shirt at nag-sign of the cross nang makarating sa tapat ng simbahan. Bakit ko ba kasi naisipang mag-croptop ngayon?

It's been months pero ngayon lang ulit ako nakabalik dito. Paulo's mom always wanted to go here. Dito kami palaging nagsisimba ng mama niya dahil malaki ang paniniwala niya kay Nazareno. Nagmimilagro daw kasi ito at natutupad ang mga pinagdarasal niya.

I silently prayed outside the church, not minding other people. Minsan talaga kailangan nating isuko kay Lord ang mga bagay-bagay. I know He's listening and I know that He understands me now.

I lied to my mom just to be here. Ang sabi ko ay may papasahan lang ako ng resume malapit sa dati kong trabaho, pero ang totoo ay gusto ko lang makahinga mula sa kanya at sa lahat.

Everything and everyone is weighing me down. Parang pagod na pagod na ako sa sitwasyon na meron ako ngayon. Hindi ko na rin alam kung ano ang dapat kong gawin para lang umayos na tong buhay ko. I just want myself to be genuinely happy again pero bakit parang ang hirap?

After praying ay sumakay na rin ako agad sa isang e-trike para makapunta sa Tutuban Mall. I honestly don't know kung tama ba tong dinadaanan ng e-trike, pero sabi naman ng driver ay ibababa niya ako sa Tutuban Mall. Mabuti na lang din talaga at naalala ko pa na may biyahe sa Tutuban Mall ang mga bus papuntang Bulacan.

Sumakay na ako ng bus para makauwi ng Bulacan. I wanted to sleep pero maingay ang dalawang babaeng nasa unahan ng kinauupuan ko. They were gossiping too loud and nakikipag-asaran din sila sa konduktor ng bus.

Nang umandar ang bus ay halos tahimik na ang lahat at tila nagpapahinga na ang karamihan.

"Nung namatay siya hindi ko kayang bitawan, hindi ko talaga binitawan."

Rinig kong usapan ng dalawang kababaihan na nasa unahan ko. Based on their voices, mukhang nasa 40s or 50s na rin sila. Sila yung napaka kulit at ingay kanina dito sa loob ng bus.

"Ang tagal ko siyang buhat. Nakipaglaro pa siya noon sa kuya niya bago nangyari yun. Pero nung hiningal na siya, sabi ng doktor kailangan niyang intubate. Sabi ko hindi na. Kinausap ko siya kasi kita ko pagod na pagod na siya, hinang-hina na. Sabi ko na lang, 'Anak, pag hindi na talaga kaya, hindi na ipipilit ni Mama.' Tapos ayun, ayun na, wala na."

"Hindi ko siya binitawan. Buhat ko siya nang matagal. Bukas pa yung mata niya pero alam ko wala na. Nung kinuha nung biyenan ko, tsaka lang sumara yung mata niya."

Her daughter died. They stayed in a private hospital for months pero hindi na talaga kaya ng anak niya kaya pinasuko na rin niya. All of the donations na natanggap nila for her sick child's treatment, pinabalik niya because her daughter is gone. And now? They're still grieving while paying a lot of debts. I didn't notice the tears streaming down my face.

Napansin ko lang ito nang maramdaman ko ang bigat at sakit ng dibdib ko. Ang sakit, sobrang sakit. Halos hindi ako makahinga.

Bakit kailangan pagdaanan ng isang magulang ang ganitong sakit at paghihirap?

As I wiped my face using the back of my palm, I looked at the window beside me. It had a clear sky. It looked peaceful, but my mind was asking, "Lord, bakit si Yayi?"