All Chapters of [ดวงใจท่านรอง 1] รองประธาน (แอบรัก) พยาบาลฝึกหัด: Chapter 11 - Chapter 20

พลอยมุกเธอกำลังยืนคุยกับหมอธีรนัยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ในมือถือแฟ้มผู้ป่วย เธอพยักหน้ารับฟังคำอธิบายของอาการผู้ป่วยอย่างตั้งใจ ก่อนยิ้มบางให้หมอธีรนัยมารุตเผลอมองรอยยิ้มของเธอ เขาคิดว่ารอยยิ้มของเธอไม่เหมือนรอยยิ้มในงานสังคมที่เขาเคยเห็น แต่มันเป็นรอยยิ้มที่จริงใจ เรียบง่าย จนทำให้บรรยากาศรอบตัวเธอดูสดใสไปหมดมารุตมองเธอนิ่งอย่างเผลอตัว แล้วในวินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกถึงหัวใจของตัวเองเต้นแรง ไม่ใช่เพราะอาการป่วย แต่เพราะภาพที่เห็นพลอยมุกยิ้มให้หมอธีรนัยราวกับสนิทสนมกันมานานความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในความคิด มันเป็นรู้สึกหงุดหงิดที่บอกไม่ถูก และเป็นความรู้สึกไม่พอใจเล็ก ๆ อย่างไม่มีเหตุผล เขาไม่ชอบที่เห็นเธอยิ้มแบบนั้นกับผู้ชายคนอื่น แล้วมารุตก็ชะงักในใจ ‘เขาเป็นอะไรไป’ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครก็ไม่รู้ เป็นเพียงนักศึกษาพยาบาลคนหนึ่งที่เขาเพิ่งเจอเมื่อไม่กี่วันก่อน เธอจะยิ้มให้ใคร จะสนิทกับใคร มันไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเลย แต่สิ่งที่น่าแปลกคือเขากลับละสายตาจากเธอไปม่ได้เลย“แม่ครับ” เสียงของมารุตดังขึ้นเบา ๆคุณหญิงเครือวัลย์ก้มลงมองลูกชาย“ว่าไงลูก”“คนนั้น…น้องพยาบาลคนที่เคยช่วยแม่ถือของใ

เมื่อหมอออกจากห้องไป กวินก็วางผลไม้ลงบนโต๊ะอย่างอารมณ์ดี“วันนี้มีเชอร์รี แอปเปิล แล้วก็องุ่นไร้เมล็ด ผมตั้งใจเลือกมาเองกับมือเลยนะครับคุณน้า”คุณหญิงเครือวัลย์ยิ้มเอ็นดู “ขอบใจมากนะกวิน มาเยี่ยมทุกวันแล้วยังมีของติดไม้ติดมือมาให้ตลอดเลย”“ผมรักเพื่อนครับบบบบบบบบบ” กวินตอบอย่างภาคภูมิใจมารุตมองเพื่อนนิ่งๆ ก่อนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ“ทำไมมึงมาบ่อย” กวินที่กำลังหยิบผลไม้ออกจากถุงชะงักเล็กน้อย“ก็มาเยี่ยมเพื่อนไง ไม่ดีเหรอ มีของฝากมาทุกวันด้วยนะ”“มัน....แปลก” มารุตพูดช้าๆ แต่ชัดเจน“แล้วมึงไม่ทำงานหรือไง ถึงมาได้ทุกวัน”กวินหัวเราะแห้งๆ “งานกูก็ทำอยู่แล้ว แค่แวะมาหาเพื่อนแปบเดี๋ยว แล้วก็กลับไปทำงาน งานมันไม่หายไปไหนหรอกน่า”“คนอย่างมึงไม่เคยว่างขนาดนี้?”คำพูดนั้นทำให้กวินหันมามองเพื่อน “มึงกำลังสงสัยอะไรกู”แม้มารุตจะป่วย แต่สัญชาตญาณการจับพิรุธของเขายังคงเหมือนเดิมมารุตมองเขานิ่ง ก่อนเอ่ยสั้น ๆ “มาหาสาว?”กวินที่กำลังวางผลไม้ลงบนโต๊ะหันขวับมามองเพื่อนทันที สีหน้าตกใจ “มึงรู้อะไรมา”มารุตเลิกคิ้วเล็กน้อย “งั้นก็แปลว่า.....จริง”กวินยกมือขึ้นลูบหน้า “มึงล่อซื้อกูอีกแระ ตั้งแต่สมัยเรี

ก่อนหน้านั้น ที่ตึกผู้ป่วย ICU “สวัสดีครับ น้องพลอยมุก...คนสวย” กวินกล่าวทักทายพลอยมุกที่กำลังก้าวขาเดินมาที่ตึกผู้ป่วย เพื่อฝึกงานเป็นวันสุดท้าย หยุดเดินทันที ไม่ต้องหันไปมองก็พอจะเดาได้ว่าเจ้าของเสียงคือใคร ‘กวิน’ ชายหนุ่มหน้าตาดี แต่งตัวเนี้ยบ รอยยิ้มกว้าง และท่าทางมั่นใจเกินร้อย คนที่มารอเจอเธอแทบทุกเช้าตลอดหลายวันที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่เธอขนของไปส่งคุณหญิงเครือวัลย์เมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากนั้นผู้ชายคนนี้ก็มาหาเธอตลอด โดยซื้อขนม ของมาฝากมาทุกวัน พลอยมุกค่อยๆ หันกลับไปมองเขา “คุณทักฉันเหรอคะ” พลอยมุกที่ทำหน้าไม่ถูก เขายิ้มกว้าง ส่งยิ้มละมุนให้เธอ ในมือของเขามีถุงกระดาษจากร้านเบเกอรีชื่อดัง และอีกมือหนึ่งถือขวดนมสดเย็น ๆ ที่มีไอน้ำเกาะอยู่รอบขวด “ครับ พี่ทักน้องพลอยมุกนั่นแหละครับ แล้วพี่ว่าน้องพลอยมุกเรียกพี่ว่า พี่กวินดีกว่านะครับ เรียกคุณกวินแล้วพี่รู้สึกห่างเหินยังไงไม่รู้”“คะ พี่กวิน งั้นหนูขอตัวนะคะ เดี๋ยวต้องไปรับเวรแล้วคะ” เธอได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้เขาและกำลังจะเดินเข้าตึกไป “เดี๋ยวก่อนครับ พี่มีของมาฝาก นี่ขนมเค้ก เจ้าดังเลยนะครับ พี่ไปต่อคิวมาแต่เช้าเลย กำลังอุ่นๆ อยู

มารุตที่สังเกตเห็นเพื่อนที่ดูโทรศัพท์บ่อยๆ และรอยยิ้มมุมปากของกวินหลังจากที่ได้อ่านข้อความ เขาคิดว่ากวินคงติดต่อกับพลอยมุก แต่เขาไม่กล้าพูดอะไร แววตาของเขาเริ่มนิ่งลง หลังจากทานข้าวเสร็จ เพื่อนๆ ก็เริ่มทยอยขอตัวกลับอัลเบิร์ตต้องเตรียมตัวเดินทางกลับสิงคโปร์มาวินต้องไปคุยกับฝ่ายบริหารของโรงแรมส่วนกวินนั้น รีบลุกขึ้นเป็นคนแรกหลังอ่านข้อความบางอย่างในโทรศัพท์ พร้อมรอยยิ้มที่กว้างมากขึ้น“กูไปก่อนนะ”เขาพูดเร็วๆ ก่อนคว้าเสื้อสูทแล้วรีบเดินออกจากห้องทันทีมารุตมองตาม “มันรีบไปไหนของมันวะ รีบยังกะควายหาย”มาวินที่กำลังเก็บกระเป๋าหันมายิ้มเจ้าเล่ห์ “ไปหาน้องพลอยมุกมั้งงงง”ประโยคนั้นทำให้มือขวาของมารุตที่วางอยู่บนผ้าห่มกำแน่นขึ้นเล็กน้อยอัลเบิร์ตมองแล้วแอบยิ้ม“ดูเหมือนไอ้กวิน มันจะจริงจังกับน้องพลอยมุกนะ”“กับใครมันก็จริงจังได้ไม่เกินเดือนหรอก” เป็นมารุตพูดแทรกขึ้นมามาวินหัวเราะ “อ้าว รู้ดีอีกนะมึง”“กูแค่พูดความจริง” “หรือมึงไม่ชอบให้มันไปยุ่งกับน้องพลอยมุก” มาวินถามเขาออกไป“เพ้อเจ้อ” มารุตตอบแทบจะทันที แต่น้ำเสียงนั้นแข็งกว่าปกติ มาวินกับอัลเบิร์ตมองสบตากัน แล้วต่างคนต่างยิ้มอย่างรู้

ระหว่างที่คุณหญิงคุยโทรศัพท์ มารุตพยายามทำเหมือนไม่สนใจ เขาหลุบตามองมือซ้ายของตัวเองที่ยังขยับได้ไม่คล่องนัก แต่หูกลับฟังทุกคำที่มารดาพูดอย่างตั้งใจในใจของเขาอยากพูดออกไปตรงๆอยากบอกแม่ว่าที่เราคุยกันว่า จะให้พลอยมุกเป็นคนมาดูแลไม่ใช่เหรอ..แต่ทำไมแม่เขาใช้คำว่าพยาบาลจบใหม่แค่นั้น ไม่ได้เอ่ยชื่อเธอออกไป เพราะเขาอยากให้เป็นพลอยมุกที่มาดูแล แต่เขาก็พูดไม่ออก เพราะถ้าพูดออกไป มันหมายความว่าเขาต้องยอมรับว่าตัวเองสนใจผู้หญิงคนนั้นตามที่แม่พูดจริงๆ และยิ่งกว่านั้น สิ่งที่เขากลัวก็คือ ‘กลัวว่าถ้าแม่ถามไปแล้วเธอปฏิเสธ กลัวว่าถ้าเธอไม่อยากมาดูแลเขา กลัวว่าเธออาจจะได้งานอื่นแล้ว หรือแย่กว่านั้น...กลัวว่าเธอจะเลือกเข้าใกล้กวินมากกว่าเขา เพราะกวินเป็นผู้ชายที่ผู้หญิงส่วนใหญ่มักแพ้ทาง เขาหน้าตาดี พูดเก่ง มีเสน่ห์ และรู้จักเอาใจคนรอบข้างเก่ง ต่างจากเขาที่ทั้งเย็นชา พูดน้อย ดื้อรั้น และตอนนี้ยังเป็นผู้ป่วยที่ต้องมีคนช่วยดูแล แค่คิดถึงตรงนี้ มารุตก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล’ “เฮ้อ...” เขาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ กับความคิดของตัวเอง ว่าทำไมต้องกลัวอะไรขนาดนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อน เขาเป็นคนมั่นใจ ไม่