LOGINShare
บทที่ 28 ตราชูแห่งความยุติธรรม
publish date:
2026-08-10 00:02:46
Latest chapter
ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก บทที่ 53 ยาหยดสุดท้ายและความหวัง
บทที่ 53 ยาหยดสุดท้ายและความหวังภายในกระโจมพยาบาลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นสมุนไพรเคี่ยวจนงวด ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของเย่อันฉี นางยังคงนั่งอยู่ข้างเตียงไม้ไผ่ ดวงตาคู่สวยที่ปกติจะนิ่งเรียบเย็นชา บัดนี้กลับวูบไหวด้วยประกายของความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มือเรียวบางที่เคยหยิบจับเข็มเงินและตัวยาได้อย่างแม่นยำ กลับสั่นเทายามที่ต้องบรรจงพันผ้าพันแผลรอบฝ่ามือหนาของบุรุษตรงหน้าซ่งอี้หานนอนพิงพนักเตียงด้วยสีหน้าที่ซีดขาวดุจกระดาษ แผ่นอกของเขาขยับขึ้นลงอย่างช้าๆ ทุกครั้งที่ลมหายใจถูกพ่นออกมา มันแฝงไปด้วยความเจ็บปวดที่พยายามจะสะกดกลั้นเอาไว้ไม่ให้สตรีตรงหน้าต้องเป็นกังวลไปมากกว่านี้ แม้ว่าแผลที่กลางฝ่ามือจะลึกจนเกือบถึงกระดูก และพิษจากคมมีดอาบยาบางอย่าง (ที่ชายคนร้ายแอบซ่อนไว้) จะเริ่มทำให้อุณหภูมิในร่างกายของเขาปั่นป่วน แต่สายตาของเขากลับยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าของอันฉีอย่างไม่ลดละ ราวกับว่านางคือยารักษาเพียงหนึ่งเดียวที่เขามีในยามนี้“ท่านพักผ่อนเสีย... อย่าเพิ่งพูดอะไรอีกเลย” อันฉีเอ่ยพึมพำ น้ำเสียงของนางเครือจนสัมผัสได้ถึงความสะเทือนใจ
ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก บทที่ 52 โลหิตที่หลั่งรินเพื่อปกป้อง
บทที่ 52 โลหิตที่หลั่งรินเพื่อปกป้องท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจ เสียงของมีคมที่กรีดผ่านเนื้อดัง ฉึก! ราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนกลางใจของเย่อันฉี นางหยุดชะงักอยู่กับที่ดุจถูกสาป ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความดื้อรั้นเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างของซ่งอี้หานที่ยังคงคุกเข่าอยู่อย่างมั่นคง ทว่ามือหนาของเขาบัดนี้กลับยื่นออกไปคว้าใบมีดคมกริบของชายแปลกหน้าเอาไว้ด้วยมือเปล่า!เลือดสีแดงฉานค่อยๆ รินไหลออกจากง่ามนิ้วของเขา หยดลงสู่พื้นดินแห้งกรังดังกดเป็นรอยด่างดวง คมมีดนั้นบาดลึกเข้าไปในฝ่ามือจนเห็นเนื้อขาวและเส้นเอ็น ทว่าชายหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะร้องออกมาสักคำ ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบจนน่ากลัว มีเพียงคิ้วที่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อข่มกลั้นความเจ็บปวดที่พุ่งทะยานเข้าสู่โสตประสาท"ข้าบอกแล้วไง..." ซ่งอี้หานเอ่ยเสียงพร่า ทว่ากลับดังกังวาลไปทั่วบริเวณ "หากจะทำร้ายยาหม้อนี้ หรือทำร้ายนาง... พวกท่านต้องผ่านศพข้าไปก่อน""ซ่งอี้หาน!" อันฉีแผดเสียงเรียกชื่อเขาด้วยความตกใจและโกรธจัด ความโกรธของนางในยามนี้ไม่ใช่ความโกรธแค้นต่อศัตรูเพียงอย่างเดียว แต่เป็นความโกรธที่เห็นเขาทำเรื่อ
ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก บทที่ 51 เพลิงคลั่งหน้าโรงทาน
บทที่ 51 เพลิงคลั่งหน้าโรงทานแสงอรุณทอประกายจางๆ เหนือขอบฟ้าเมืองเปียนเฉิง แต่ความหวังที่ควรจะมาพร้อมกับแสงตะวันกลับถูกบดบังด้วยกลุ่มควันที่ลอยฟุ้งมาจากกองขยะและซากปรักหักพังในย่านคนจน บรรยากาศภายในโรงทานที่เย่อันฉีใช้เป็นเรือนรักษาชั่วคราวทวีความตึงเครียดจนถึงขีดสุด กลิ่นยาสมุนไพรที่เคี่ยวจนงวดส่งกลิ่นฉุนกึกไปทั่วบริเวณ ทว่าเสียงที่ดังแทรกเข้ามากลับไม่ใช่เสียงขอบคุณจากใจราษฎร แต่เป็นเสียงก่นด่าและเสียงฝีเท้าที่ย่ำลงบนพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง"ไอ้หมอหลวงสารเลว! มันเอาพวกเราเป็นหนูลองยา! ยาที่มันให้พวกเรากินคือยาพิษ!" เสียงตะโกนแหบพร่าของชายคนหนึ่งดังขึ้นปลุกระดมฝูงชนที่กำลังโศกเศร้าและหวาดกลัวเย่อันฉีที่เพิ่งจะประคองหยดสมุนไพรหยดสุดท้ายลงในโถยาใหญ่ถึงกับชะงัก มือเรียวบางที่สั่นเทาจากการอดนอนขยับจัดแจงผ้าปิดจมูกให้เข้าที่ นางหันไปมองผ่านม่านกระโจมที่สั่นไหว เห็นเงาร่างนับร้อยกำลังมุ่งตรงมายังกระโจมยาพร้อมกับคบไฟและจอบเสียมในมือ ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด"คนพวกนี้ถูกเป่าหูมาแน่ๆ เจ้าพวกตระกูลหลิว... เจ้าคนทราม พวกนั้นกล้าใช้ชีวิตคนเป็นเครื่องมือสร้างสถานการณ์งั้นหรือ!" อันฉีกัดฟั
ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก บทที่ 50 หัวใจที่เริ่มเปิดรับ
บทที่ 50 หัวใจที่เริ่มเปิดรับท่ามกลางวิกฤตการณ์ที่ดูเหมือนจะไร้ทางออก กลิ่นอายของความตายคืบคลานเข้ามายึดครองทุกอณูอากาศในย่านคนจนของเมืองเปียนเฉิง แสงตะเกียงในกระโจมพักรักษายังคงสว่างไสวท่ามกลางความมืดมิดที่กดทับลงมาอย่างหนักหน่วง เสียงครวญครางของผู้ป่วยด้วยพิษไข้ดังระงมสลับกับเสียงไม้ฟืนที่ปะทุอยู่ในเตาต้มยาขนาดใหญ่ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความหดหู่และสิ้นหวัง ทว่าภายในกระโจมสมุนไพรนั้น กลับมีการเผชิญหน้าที่ตึงเครียดเสียยิ่งกว่าการสู้รบในสมรภูมิเย่อันฉี คุณหนูสี่ผู้มีใบหน้าเย็นชาประดุจน้ำแข็งกำลังหยดหยาดเหงื่อลงบนกองตำราโอสถ นางทำงานติดต่อกันมาสามวันสามคืนโดยไม่ได้หลับพักผ่อน ดวงตาที่เคยสว่างไสวบัดนี้แดงก่ำด้วยความล้า แขนเรียวบางของนางขยับเข้าออกเพื่อคัดแยกตัวยาอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้น ปัญหาก็ยังคงอยู่... พิษไข้ชนิดนี้แปรสภาพไปอย่างรวดเร็วจนยาสูตรเดิมแทบจะใช้ไม่ได้ผล"ทำไมถึงยังกดพิษไว้ไม่ได้! หรือข้าคำนวณสัดส่วนของหญ้าเลือดมังกรผิดไป?" อันฉีพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความกดดันที่ต้องรับผิดชอบชีวิตคนนับร้อยทำให้หัวใจของนางเริ่มสั่นคลอนทว่า ในเงามืดที่อยู่อีกมุมของกระโจม ร่างสูงโ
ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก บทที่ 49 องครักษ์ในเงาและซาลาเปาอุ่นรัก
บทที่ 49 องครักษ์ในเงาและซาลาเปาอุ่นรักท่ามกลางวิกฤตการณ์โรคระบาดที่แผ่ขยายวงกว้างจนเมืองเปียนเฉิงตกอยู่ในความตึงเครียด กลิ่นอายของความตายและยาสมุนไพรฉุนกึกอบอวลไปทั่วทุกหัวระแหง ท้องฟ้าในยามค่ำคืนนี้มืดมิดไร้แสงดาว มีเพียงโคมไฟกระดาษเก่าๆ ที่แขวนอยู่ตามคอกกั้นเขตคุมเข้มโรคระบาดซึ่งสั่นไหวไปตามแรงลมหนาว ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงร้องไห้ของวิญญาณคนบาปในมุมมืดที่แสงไฟส่องไปไม่ถึง หลังแนวซากตึกเก่าที่ใช้เป็นที่เก็บฟืน ร่างสูงโปร่งขององครักษ์เงาผู้ลึกลับยืนนิ่งประดุจเป็นส่วนหนึ่งของความมืดมิดนั้น สายตาคมปลาบดุจพยัคฆ์ล่าเหยื่อคอยกวาดมองความเคลื่อนไหวรอบกายอย่างไม่ประมาท เขาคือบุรุษที่ไร้ชื่อ ไร้ตัวตน และไร้ความรู้สึก หน้าที่เดียวที่เขาได้รับมอบหมายมาจากรัชทายาทเซี่ยหยางเฟย คือการปกป้องคุณหนูเล็กตระกูลเย่และคนในจวนด้วยชีวิตเขาถอนหายใจยาวออกมาเป็นไอสีขาวจางๆ ในความเงียบสงัด ใจหนึ่งนึกถึงความเจ้าเล่ห์ของเจ้านายที่แสร้งป่วยเรียกร้องความสนใจ อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกถึงความวุ่นวายที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้"พี่เงาเจ้าคะ... ท่านอยู่แถวนี้ใช่ไหม? ออกมาเถอะเจ้าค่ะ ข้าไม่ได้มาจับผิดท่านนะ!"เสียงใสแจ
ทะลุมิติมาเป็นน้องเล็กสายบวก บทที่ 48 ใจที่สั่นคลอนของน้องเล็ก
บทที่ 48 ใจที่สั่นคลอนของน้องเล็กแสงอาทิตย์อัสดงสาดทอเป็นสีส้มแดงหม่นหมองเหนือท้องฟ้าเมืองเปียนเฉิง บรรยากาศภายในย่านคนจนทวีความตึงเครียดขึ้นเมื่อจำนวนผู้ป่วยยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องจนโรงทานแทบไม่มีที่ว่างจะขยับขยาย เย่ซิงเยว่ในชุดรัดกุมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบยาสมุนไพรและฝุ่นละอองจากการแบกหาม เดินวุ่นไปมาเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านที่นอนเรียงรายอยู่ตามแคร่ไม้ไผ่อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย นางไม่ได้หยุดพักแม้เพียงชั่วเค่อเดียว มือเรียวที่เคยใช้ชกต่อยบนสังเวียน บัดนี้กลับใช้ประคองถ้วยยาและเช็ดตัวให้คนไข้อย่างขะมักเขม้นจนเหงื่อซึมตามไรผมทว่า ในสายตาของใครบางคนที่นั่งกอดเข่าพิงโคนต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลนัก ภาพที่ซิงเยว่กำลังยิ้มปลอบใจชายชาวบ้านรุ่นลุงผู้หนึ่งที่กำลังไอโขลก พลางใช้มือนุ่มๆ ของนางแตะหน้าผากเพื่อวัดไข้ กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนมีพริกขี้หนูสวนมาพอกอยู่ที่นัยน์ตาจนแสบไปถึงทรวง"เจ้าพวกตระกูลหลิวก็ว่าร้ายแล้ว แต่เจ้าพวกราษฎรพวกนี้ที่แย่งเวลาของซิงเยว่ไปจากข้านี่สิ ร้ายยิ่งกว่า!" เซี่ยหยางเฟยพึมพำกับตัวเองอย่างหัวเสีย แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ยามนี้เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและหึงหวงอย่างป
You May Also Like
องค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้139.7K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.3K viewsชายาหมอเทวดาตัวแสบ: ดื้อรักท่านอ๋องเทพสงคราม
เย่ชิงขวง132.2K viewsข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง33.2K viewsหมดแรงรัก
ปกแดง277 viewsท่านพี่! ชาตินี้ของข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น
BigM00N50 viewsยาพิษที่หวานที่สุด คืออ้อมกอดจากฮ่องเต้ทรราช!!
มาตารดา399 viewsเทพธิดาสวาท
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko309 views
