Lahat ng Kabanata ng ข้าหรือคือฮูหยินที่ท่านแสนชัง: Kabanata 11 - Kabanata 20

หนิงเอ๋อสีหน้าไม่ดีทันที ลานฝึกด้านหน้าอย่างนั้นหรือ? ที่นั่นเป็นพื้นที่เปิดกว้าง คนในจวนผ่านไปมาตลอด หากหลี่ฮูหยินเรียกไปที่นั่น ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่เหยียนเฟิงขมวดคิ้ว “มารดาจะพบนางทำไม”สาวใช้รีบก้มหน้า “บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ”อันฉีเห็นสีหน้าของหนิงเอ๋อ ก็พอเดาได้ว่าการเรียกตัวครั้งนี้คงไม่ธรรมดา แต่แทนที่จะหวาดกลัว นางกลับรู้สึกเย็นสงบอย่างประหลาด“ข้าจะไป”หนิงเอ๋อรีบกระซิบ “ฮูหยินเจ้าคะ”อันฉียกมือห้าม ก่อนหันไปมองเหยียนเฟิง “ท่านแม่ทัพจะไปด้วยหรือไม่”ชายหนุ่มมองนางนิ่ง สีหน้าอ่านยาก“เจ้ากลัวหรือ”อันฉียิ้มบาง “ถ้าข้ากลัว คงไม่ยืนอยู่ตรงนี้แล้ว”เหยียนเฟิงหรี่ตาอีกครั้ง ยิ่งมอง เขายิ่งรู้สึกว่านางไม่เหมือนเดิม ไม่ใช่เพียงนิสัยที่เปลี่ยนไป แต่แม้แต่สายตาก็เปลี่ยน ซูมี่คนเดิมมักมองเขาด้วยความหวาดหวังและอ่อนแอแต่หญิงตรงหน้ากลับมองเขาอย่างสงบนิ่ง ราวกับไม่คิดจะพึ่งพาเขาอีกต่อไปและนั่นทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาด“ไปเถอะ” เขาพูดสั้น ๆ ก่อนหมุนตัวเดินออกไปอันฉีมองแผ่นหลังกว้างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพ่นลมหายใจเบา ๆ แม้เขาจะไม่เหมือนเลสลี่เลยสักนิด แต่ทุกครั้งที่เห็นใบหน้านั้น หัว

“เข้าใจอะไร”อันฉียิ้มบาง แต่แววตากลับเย็นลงทีละน้อย “เข้าใจว่า ในจวนนี้ไม่มีใครคิดจะยุติธรรมกับข้า”คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง หลี่ฮูหยินขมวดคิ้ว “เจ้ายังกล้าพูดอีก!”“แต่ไม่เป็นไร” อันฉีพูดต่อราวกับไม่ได้ยิน “เพราะต่อจากนี้ ข้าจะยุติธรรมให้ตัวเอง”ทุกคนชะงัก แม้แต่เหยียนเฟิงยังมองนางนิ่งกว่าเดิม อันฉีค้อมตัวให้หลี่ฮูหยินอย่างเรียบร้อย ก่อนพูดเสียงเบา“หากไม่มีเรื่องอื่น ข้าขอตัวก่อน” พูดจบนางก็หันหลังเดินออกจากลานทันที โดยไม่รอฟังคำอนุญาต หนิงเอ๋อตกใจ รีบวิ่งตามไป ทิ้งให้ผู้คนทั้งลานตกอยู่ในความเงียบงัน หลี่ฮูหยินกำถ้วยชาแน่น สีหน้าเย็นจัด“นางกำเริบเสิบสานขึ้นทุกวัน!”ซูฮวาเม้มริมฝีปาก “พี่สาวคงเพราะตกน้ำจึงอารมณ์แปรปรวนเจ้าค่ะ” แต่ในใจของนางกลับเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ซูมี่คนนี้…ไม่เหมือนเดิมจริง ๆ ส่วนเหยียนเฟิงยังคงมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่เดินจากไป แววตาลึกล้ำจนไม่มีใครเดาออกว่าเขากำลังคิดอะไร เมื่อกลับถึงเรือนพัก หนิงเอ๋อก็รีบปิดประตูทันที“ฮูหยิน เมื่อครู่ท่านใจกล้ามากจริง ๆ!” นางพูดเสียงสั่น “บ่าวกลัวแทบแย่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะลงโทษท่าน”อันฉีเดินไปนั่งข้างหน้าต่างอย่างเ

ทุกคนชะงัก หนิงเอ๋อที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้มหน้าซ่อนสีหน้ากังวล อันฉีวางถาดอาหารลงบนโต๊ะอย่างสุภาพ“ได้ยินว่าฮูหยินผู้เฒ่าชอบโจ๊กบำรุงสุขภาพ ข้าจึงตั้งใจนำมาให้”ซูฮวาหัวเราะเบา ๆ “พี่สาวช่างมีน้ำใจนัก”“แน่นอน” อันฉีตอบเรียบ ๆ “เพราะข้าก็เพิ่งได้ทานเหมือนกัน”นางค่อย ๆ เปิดฝาถ้วยโจ๊ก กลิ่นหอมลอยออกมาทันทีหลี่ฮูหยินปรายตามอง “แค่โจ๊กธรรมดา เจ้าจะมาประจบข้าทำไม”“เพราะข้าคิดว่า ของดีควรแบ่งปันเจ้าค่ะ” พูดจบ อันฉีก็ตักโจ๊กใส่ถ้วยเล็ก ก่อนยื่นให้สาวใช้ข้างกาย“ชุ่ยหลัน เจ้าลองชิมก่อนสิ”ชุ่ยหลันหน้าเปลี่ยนสีทันที “บ่าว…บ่าวหรือเจ้าคะ”“ใช่” อันฉียิ้ม “เจ้าทำหน้าเหมือนไม่อยากกิน”“มะ…ไม่ใช่นะเจ้าคะ”“เช่นนั้นก็กิน” บรรยากาศในห้องเริ่มแปลกไปทันที ชุ่ยหลันมองถ้วยโจ๊กในมืออย่างลนลาน เหงื่อเริ่มผุดที่หน้าผากหลี่ฮูหยินขมวดคิ้ว “ซูมี่ เจ้าจะเล่นอะไร”ตอนที่ 11อันฉียังคงยิ้ม “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงอยากแบ่งอาหารดี ๆ ให้คนในเรือน”ชุ่ยหลันมือสั่นจนแทบถือถ้วยไม่อยู่ อันฉีจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ๆ ก่อนพูดช้า ๆ “หรือเจ้ารู้ว่ามันมีอะไรอยู่ในนั้น”เพล้ง! ถ้วยโจ๊กหลุดจากมือชุ่ยหลันตกแตกกระจายทันที ทั้งห้อ

น้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กดดันอย่างประหลาด หนิงเอ๋อรีบก้มหน้าต่ำ อันฉีเงยหน้าสบตาเขา ยิ่งมองใกล้ ใบหน้านี้ก็ยิ่งเหมือนเลสลี่จนใจเธอสั่น แต่สายตาคู่นั้นกลับเย็นชาเหลือเกิน“คนเราเกือบตาย ย่อมเปลี่ยนไปบ้าง”เหยียนเฟิงจ้องนางนิ่ง “แค่เกือบตาย…ทำให้คนเปลี่ยนได้ถึงเพียงนี้หรือ”อันฉีหัวใจเต้นแรงขึ้นทันที เขากำลังสงสัยเธอ นางกำชายเสื้อใต้โต๊ะ ก่อนตอบเรียบ ๆ “หรือแม่ทัพคิดว่าข้าควรนั่งร้องไห้เหมือนเดิม”เหยียนเฟิงไม่ตอบ อันฉีจึงพูดต่อช้า ๆ “ที่ผ่านมา ข้ายอมคนมากเกินไป จนเกือบตาย”แววตาของนางนิ่งสงบ แต่ซ่อนความเย็นไว้ลึก ๆ “ข้าเพียงไม่อยากตายซ้ำอีกครั้ง”ประโยคนั้นทำให้เหยียนเฟิงชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้เพราะอะไรแต่ในวินาทีหนึ่ง เขากลับรู้สึกว่าดวงตาของหญิงสาวตรงหน้าเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยวที่ยากจะอธิบาย ราวกับคนที่สูญเสียทุกอย่างมาแล้วจริง ๆ ชายหนุ่มรีบดึงความคิดตัวเองกลับทันที“เรื่องวันนี้ ข้าจะให้คนตรวจสอบ”อันฉีเลิกคิ้วเล็กน้อย เธอไม่คิดว่าเขาจะพูดเช่นนี้“แต่ถ้าพบว่าเจ้าโกหก…” น้ำเสียงของเหยียนเฟิงกลับมาเย็นชาอีกครั้ง “ข้าจะไม่ปล่อยไว้แน่”อันฉีหัวเราะเบา ๆ “ท่านคิดว่าข้ากลัวหรือ”เหยียนเฟิงหร

อันฉีเลิกคิ้ว “เรื่องอะไร”“ก็เรื่องที่ซูฮวาเข้ามาอยู่ในจวน”อันฉียิ้มบาง ก่อนตอบช้า ๆ “เพราะข้ารู้อยู่แล้วว่า คนบางคนอยากให้นางมาแทนที่ข้า”เหยียนเฟิงหรี่ตา “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร”อันฉีสบตาเขาตรง ๆ ดวงตาคู่นั้นนิ่งสงบ แต่หนักแน่นจนหัวใจของเขาสะดุดไปชั่วครู่“ข้าหรือ” นางหัวเราะเบา ๆ “ก็แค่ทำให้พวกเขารู้…ว่าตำแหน่งฮูหยินนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมาแย่งไปได้ง่าย ๆ”สงครามในเรือนหลังหลังจากซูฮวาย้ายเข้ามาอยู่ในจวนแม่ทัพได้เพียงสองวัน บรรยากาศในเรือนหลังก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เดิมที ซูมี่เป็นเหมือนเงาไร้ตัวตน ไม่มีใครสนใจ ไม่มีใครเข้าข้าง และไม่มีใครคิดเกรงใจ แต่ตอนนี้ ทุกคนกลับเริ่มจับตามองเรือนของนางเพราะข่าวเรื่องชุ่ยหลันถูกจับได้ว่าแอบใส่ยาในอาหารยังไม่จางหาย อีกทั้งแม่ทัพยังสั่งให้ตรวจสอบเรื่องนี้ด้วยตนเอง แม้เหยียนเฟิงจะยังเย็นชากับฮูหยินของตนเหมือนเดิม แต่การที่เขาเริ่ม “สนใจ” ก็เพียงพอให้คนทั้งจวนหวั่นไหวแล้ว และผู้ที่ไม่พอใจที่สุดก็คือซูฮวาภายในเรือนรับรอง ซูฮวากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง สองมือกำหวีแน่นจนเส้นเลือดขึ้น“นังสารเลว!”เพล้ง! ถ้วยชาถูกปัดตกแตกกระจายบนพื้