เข้าสู่ระบบเหยียนเฟิงเดินเข้าไปหยิบกล่องโสมขึ้นมาดู
“โสมหิมะพันปี” เขาหรี่ตาเล็กน้อย &ldq
“กำลังมุ่งไปทางห้องเครื่อง”เหยียนเฟิงลุกขึ้น “เร็วเกินคาด”เฉินหยางกล่าว “และนางถือกล่องไม้ใบเล็กมาด้วย”อันฉีมองเหยียนเฟิง “อาจเป็นการรับสมุด”“หรือเป็นคำสั่งใหม่” ฮองเฮาตรัสจากด้านหลัง “ไม่ว่าจะเป็นอะไร ต้องให้เสวี่ยฉิงรับไว้”อันฉีพยักหน้า “เพคะ”ในห้องเครื่อง เสวี่ยฉิงเพิ่งได้รับข่าวว่าชิงอวี้กำลังมา นางกำมือแน่น แม้จะรู้ว่ามีคนของเหยียนเฟิงเฝ้าอยู่ทุกด้าน แต่ความกลัวก็ยังไหลผ่านร่าง เพราะคนที่กำลังเดินมาหานางไม่ใช่เพียงสาวใช้ของสนมเอก ชิงอวี้คือคนที่รู้ว่าเงินแต่ละก้อนจ่ายเพื่ออะไร รู้ว่าใครต้องป่วย รู้ว่าใครต้องเปิดทาง และรู้มากพอที่จะทำให้หลายคนตายได้ ไม่นานหญิงสาวในชุดนางกำนัลชั้นสูงก็เดินเข้ามา ชิงอวี้มองรอบห้อง ก่อนเรียกเบา ๆ“เสวี่ยฉิง”“เจ้าค่ะ”“พระสนมให้ข้ามารับของ”เสวี่ยฉิงรู้สึกหัวใจเต้นแรง “ของอะไรเจ้าคะ”ชิงอวี้มองนางนิ่ง “เจ้ารู้อยู่แล้ว”
“ไม่ใช่เล่มจริง” อันฉีตอบ “เราจะทำเล่มที่มีแต่รายการธรรมดา”เหยียนเฟิงมองภรรยา“เจ้าคิดจะล่อให้คนมารับ?”“ใช่”“ถ้าคนมารับเป็นคนจากตำหนักซินอี๋โดยตรง เราจะได้อีกชั้น”ฮองเฮาตรัส “แต่ยังไม่ใช่ชื่อของซินอี๋”“เพคะ” อันฉีถอนหายใจเบา “นางฉลาดตรงนี้ ทุกอย่างใกล้มาก แต่ไม่เคยแตะตัวนางตรง ๆ”เหยียนเฟิงหยิบบัญชีขึ้น “ข้ามีปัญหาอีกอย่าง”ทุกคนมอง “ถ้าเรานำบัญชีนี้ไปให้ฝ่าบาทตอนนี้ ซินอี๋จะพูดว่าอะไร”อันฉีตอบทันที “สาวใช้โลภคนหนึ่งรับเงินจากหลายฝ่าย แล้วแต่งเรื่องโยงถึงพระสนมเพื่อขอลดโทษ”“ถูก”“และนางจะบอกว่าตราดอกเหมยเป็นสิ่งที่เสวี่ยฉิงคิดขึ้นเอง”“ถูก”“คนของตำหนักที่ถูกกล่าวถึงอาจปฏิเสธ”“ก็ถูก”“ถ้าจางเต๋อถูกจับ เขาอาจบอกว่าเครื่องประดับเป็นของส่วนตัว ไม่เกี่ยวกับงานในวัง”
เสวี่ยฉิงพยักหน้า “เจ้าค่ะ”“แน่ใจแค่ไหน”“แน่ใจเจ้าค่ะ”เหยียนเฟิงถามทันที “เพราะอะไร”เสวี่ยฉิงตอบ “เพราะคนของตำหนักซินอี๋เคยบอกข้าเอง หากมีตรานี้หมายความว่าเป็นเงินจากฝ่ายพระสนม”“ใครพูด”“ชิงอวี้เจ้าค่ะ”อันฉีมอง “ชิงอวี้ คนสนิทของซินอี๋?”“ใช่เจ้าค่ะ”เฉินหยางจดชื่อทันที เหยียนเฟิงถาม “มีพยานคนอื่นได้ยินหรือไม่”เสวี่ยฉิงนิ่ง “ไม่มีเจ้าค่ะ”“มีจดหมายไหม”“ไม่มี”“มีของชิ้นใดที่เขียนชื่อชิงอวี้หรือชื่อซินอี๋คู่กับตรานี้ไหม”เสวี่ยฉิงส่ายหน้า “ไม่มีเจ้าค่ะ”เหยียนเฟิงสีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ทุกคนรู้ว่าคำตอบนี้หมายความว่าอะไร สัญลักษณ์อาจชี้ไปที่ซินอี๋ แต่ยังเป็นเพียงคำอธิบายจากเสวี่ยฉิง หากนำขึ้นต่อหน้าฮ่องเต้ ซินอี๋สามารถปฏิเสธได้ทันที อันฉีเปิดไปอีกหน้า“รายการนี้”วันที่ตรงกับช่วงฮองเฮาประชวรหนัก มีเงินสองร้อยตำลึง เครื่องหมายดอกเหมยครึ่งดอก และคำว่า “ส่งผ่านแล้ว”“ใครสั่ง”“คนจากตำหนักซินอี๋เจ้าค่ะ”“ชื่อ”เสวี่ยฉิงคิด “วันนั้นเป็นสาวใช้ชื่อเยว่หลัน”เฉินหยางถาม “ยังอยู่ในตำหนักหรือไม่”“ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ”“เจ้าจำหน้าได้?”“ได้” อันฉีพยักหน้า “แล้วเยว่หลันพูดว่าอย่างไร”เสวี่ยฉิงตอบ
“เจ้าจดหลังจากได้เงินทุกครั้ง หรือมานั่งเขียนย้อนหลังทีเดียว”“เขียนภายในวันนั้นหรือวันถัดไป”“เคยแก้หรือไม่”“ถ้าได้เงินเพิ่มจะเขียนต่อด้านข้าง”“เคยฉีกหน้า?”เสวี่ยฉิงเงียบไป “เคยหนึ่งครั้ง”“เรื่องอะไร”“งานที่เกี่ยวกับพระสนมซึ่งเสียชีวิตเมื่อหลายเดือนก่อน”ทุกคนชะงัก “พระสนมคนไหน”เสวี่ยฉิงไม่ตอบทันที เหยียนเฟิงถามเสียงต่ำ “ชื่อ”นางกลืนน้ำลาย “พระสนมหลินเจ้าค่ะ”อันฉีขมวดคิ้ว พระสนมหลินเสียชีวิตจากอาการป่วยเฉียบพลันก่อนอันฉีเข้าวังระยะนี้ไม่นาน ตอนนั้นทุกคนเชื่อว่าเป็นโรคเก่า“ทำไมฉีก”“เพราะกลัว”“มีใครสั่ง?”“ไม่มี”“เจ้าทำเอง”“เจ้าค่ะ”“หน้าที่ฉีกอยู่ไหน”“เผาแล้ว”อันฉีถาม “จำรายการได้ไหม”เสวี่ยฉิงหน้าซีด “จำได้บางส่วน”“เขียนใหม่”“เจ้าค่ะ”กระดาษถูกเลื่อนให้นาง เสวี่ยฉิงค่อย ๆ เขียนวันที่ จำนวนเงิน และสัญลักษณ์เท่าที่จำได้ อันฉีมอง“ปีกนก”“ใช่เจ้าค่ะ”สัญลักษณ์จวนเสนาบดีอีกครั้ง เหยียนเฟิงถาม “เงินเท่าไร”“สามร้อยตำลึง”“มากกว่างานทั่วไป”“เพคะ”“เจ้าทำอะไร”เสวี่ยฉิงหลับตา “ช่วยเปลี่ยนยาต้มหนึ่งชุด”อันฉีมองนางนิ่ง “พระสนมหลินเสียชีวิตหลังจากนั้นกี่วัน”“สามวัน”ห้องเงี
ไม่นานเสวี่ยฉิงก็ถูกพาเข้ามา นางยังคงแต่งกายในชุดสาวใช้เหมือนเดิม ไม่มีโซ่ ไม่มีทหารคุมให้คนภายนอกเห็น แต่เพียงเดินเข้าห้องแล้วเห็นสมุดบนโต๊ะ สีหน้าก็เปลี่ยนทันที อันฉีเห็นชัด“ดูเหมือนเจ้าจะจำได้”เสวี่ยฉิงกำมือ “เจ้าค่ะ”เหยียนเฟิงถาม “ของเจ้า?”“เจ้าค่ะ”“เขียนเอง?”“เจ้าค่ะ”คำตอบเร็วเกินคาด อันฉีเลิกคิ้ว “คราวนี้ไม่ปฏิเสธ?”เสวี่ยฉิงหัวเราะขม “ของอยู่ในห้องข้า ลายมือก็ของข้า ต่อให้ปฏิเสธก็คงไร้ประโยชน์”“ดีที่รู้” อันฉีเปิดหน้าแรก “เริ่มเมื่อไร”“ประมาณหนึ่งปีก่อน”“ทำไมถึงเริ่มจด”เสวี่ยฉิงเงียบครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “เพราะครั้งหนึ่งข้าได้เงินไม่ครบ”เหยียนเฟิงถาม “ใครจ่ายไม่ครบ”“คนกลาง”“ใคร”“ขันทีคนหนึ่งชื่อหม่าอัน”เฉินหยางจดทันที “ยังอยู่ในวัง?”“ตายแล้วเจ้าค่ะ”“เมื่อไร”“ประมาณแปดเดือนก่อน”“สาเหตุ?”เสวี่ยฉิงมองพื้น “บอกว่าตกน้ำ”อันฉีกับเหยียนเฟิงสบตากัน “เจ้าคิดว่าไม่ได้ตกเอง?”อันฉีถาม เสวี่ยฉิงไม่ตอบตรง
“ต้องรู้ว่าสัญลักษณ์ไหนแทนใคร” นางตอบ “ถ้าดอกเหมยมาจากซินอี๋ แล้วปีกนกมาจากจวนเสนาบดี หรือกลับกัน เราต้องพิสูจน์”ฮองเฮาตรัส “แต่ตอนนี้อย่างน้อยเรารู้แล้วว่า เงินเหล่านี้ไม่ใช่เงินสะสม”“เป็นเงินตอบแทนการทำงาน”“เพคะ” อันฉีตอบ “และของจากร้านจินอวี้จะช่วยยืนยันเส้นทางได้อีกชั้น”เสวี่ยฉิงเงยหน้า “ถ้าพวกท่านไปถามร้านตอนนี้ คนของจวนเสนาบดีอาจรู้”เหยียนเฟิงมอง “เจ้ารู้?”“ร้านนั้นมีคนส่งข่าวให้พวกเขา”เฉินหยางถาม“ใคร”“ผู้จัดการร้านคนหนึ่งชื่อเหลียงเซิน”“เขารู้จักคนของจวนซินมานาน”“ถ้ามีใครถามเรื่องของที่จางเต๋อเคยซื้อ เขาจะส่งข่าวทันที”อันฉีพยักหน้า “ดีที่บอก”เหยียนเฟิงหันไปหาเฉินหยาง “เปลี่ยนแผน”“อย่าถามร้านตรง ๆ”“ไปเอาบัญชีจากทางภาษี”“ขอรับ”“ตรวจว่าร้านแจ้งสินค้าสั่งทำไว้หรือไม่”“ถ้ามีหมายเลข เราไม่ต้องให้ร้านรู้”“ขอรับ”อันฉีมองเสวี่ยฉิง“เห็นหรือยัง”“เจ้ายิ่งพูด เรายิ่งรักษาหลักฐานได้”เสวี่ยฉิงก้มหน้า “ข้







