LOGINShare
3 หนูจะเชื่อฟังเฮีย
publish date:
2026-07-01 03:16:01ช่วงบ่าย หลังจบคลาสเรียน
สามสาวเพื่อนรักเดินลงจากตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์พร้อมกัน บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยยังคงคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่ทยอยเดินออกจากห้องเรียน เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงรถที่แล่นผ่านสลับกันไปมา ทำให้ช่วงเวลาเลิกคลาสเต็มไปด้วยชีวิตชีวา “พวกแก วันนี้ไปเดินห้างกันป่ะ หาอะไรอร่อยๆกิน แล้วค่อยกลับคอนโด” มินนี่เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงสดใส พลางหันมายิ้มให้เพื่อนทั้งสองอย่างร่าเริง “เออ ไปดิ กลับห้องไปก็เหงา ไปเดินเล่นคลายเครียดกันก่อน แล้วค่อยกลับเย็นๆ” ไผอิงตอบรับทันทีอย่างไม่ต้องคิด ลูกพีชยิ้มแหย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา “พวกแกไปกันเลยนะ วันนี้ฉันต้องรีบกลับคอนโด” “ทำไมล่ะ” “ก็ต้องเอาเสื้อของรุ่นพี่ไปซักไง พรุ่งนี้จะได้รีบเอาไปคืน แล้วอีกอย่าง… เดี๋ยวเฮียภีมก็โทรมาตามอีก” แค่เอ่ยชื่อพี่ชาย ลูกพีชก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะภีมกำชับเอาไว้หนักหนา ว่าเรียนเสร็จเมื่อไหร่ให้รีบกลับคอนโดทันที ห้ามแวะเที่ยว ห้ามเถลไถล และห้ามกลับค่ำโดยเด็ดขาดถ้าไม่เกี่ยวกับการเรียน “โธ่… ไปแป๊บเดียวเอง แกก็ไม่ต้องบอกพี่ชายแกสิ” ไผอิงทำเสียงอ้อน หวังจะเปลี่ยนใจเพื่อนรักให้ได้ “ไม่ได้หรอก ต่อให้ไม่บอก เดี๋ยวเฮียก็โทรมาเช็กอยู่ดี” ลูกพีชตอบพร้อมยักไหล่อย่างจนปัญญา ขี้เกียจฟังพี่ชายบ่นด้วยแหละ “โอเคๆ ตามใจแกก็ได้” มินนี่ถอนหายใจอย่างเสียดาย “งั้นไว้วันหลังนะ พวกเราค่อยไปเดินห้างด้วยกัน” “ตกลง” ทั้งสามยิ้มให้กัน ก่อนจะแยกย้ายกลับคอนโดของตัวเอง มินนี่กับไผอิงเดินตรงไปยังลานจอดรถ เพราะทั้งคู่ขับรถมาเรียน ส่วนลูกพีชเดินออกมาหน้ามหาวิทยาลัย ก่อนจะหยุดอยู่บริเวณจุดรับส่งผู้โดยสาร เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันเรียกรถตามปกติ แม้จะสอบใบขับขี่ผ่านมาตั้งนานแล้ว แต่เธอกลับแทบไม่เคยจับพวงมาลัยเลยสักครั้ง ไม่ใช่เพราะไม่มีรถขับ หากแต่เป็นเพราะขับไม่ค่อยคล่อง ทุกครั้งที่ต้องเดินทางคนเดียว เธอจึงเลือกเรียกรถผ่านแอปพลิเคชันแทน ภีมเคยพยายามสอนขับรถให้น้องสาวอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ เพราะลูกพีชมักตื่นเต้นจนมือไม้เกร็งทุกครั้งที่ได้นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ไม่นานนัก หน้าจอโทรศัพท์ก็แจ้งว่าคนขับกำลังมุ่งหน้ามารับ ลูกพีชเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนจะยืนรออยู่ที่ป้ายรับส่งอย่างใจเย็น คอนโดเวลาต่อมา กลับมาถึงคอนโดได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือก็สั่นครืดขึ้นบนโต๊ะราวกับเจ้าของสายจับเวลาเอาไว้พอดี ครืด… ครืด… ชื่อ เฮียภีม ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ลูกพีชหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะกดรับสายทันที “ค่ะ เฮีย” ( วันนี้เรียนถึงกี่โมง) “เรียนถึงบ่ายสองค่ะ” (แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน กลับถึงคอนโดหรือยัง) “ถึงเรียบร้อยแล้วค่ะ… คุณพี่ชายขี้บ่นขา” เธอตอบเสียงหวานปนแซว ทำเอาปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นอีกครั้ง (ถึงแล้วก็ดี อยู่คนเดียวต้องระวังตัวมากๆ แล้วก็อย่าไว้ใจใครง่ายๆ โดยเฉพาะพวกผู้ชายคณะวิศวะ อย่าไปสนิทกับใครเด็ดขาด) ลูกพีชหัวเราะเบาๆ “รับทราบค่ะ เฮียบอกรอบที่ร้อยแล้วนะคะ” ภีมถอนหายใจผ่านปลายสาย (ก็เฮียเป็นห่วง มีน้องสาวอยู่แค่คนเดียว ทุกอย่างที่เฮียพูดก็เพราะหวังดีกับเราทั้งนั้น) น้ำเสียงจริงจังของพี่ชาย ทำให้ลูกพีชยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น “หนูรู้ค่ะ แล้วก็จะเชื่อฟังเฮีย งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ” (อืม ดูแลตัวเองดีๆ) “ค่ะ” เมื่อวางสายเรียบร้อย ความเงียบก็กลับเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง ลูกพีชเดินไปหยิบเสื้อช็อปสีแดงของรุ่นพี่ที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาดู พลางใช้ปลายนิ้วลูบผ้าเบาๆ เธออดอมยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้า ก่อนรอยยิ้มนั้นจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีหน้าครุ่นคิด บางครั้งเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน… ทำไมภีมถึงได้หวงเธอขนาดนี้ ถึงขั้นเหมารวมว่าผู้ชายคณะวิศวะทุกคนเป็นคนไม่น่าไว้ใจ ทั้งที่ในความเป็นจริง คนเราก็มีทั้งคนดีและคนไม่ดีปะปนกันไป ไม่ใช่ว่าจะเลวเหมือนกันหมดทุกคนซักหน่อย โชคดีที่ตอนนี้ภีมกำลังฝึกงานอยู่ที่บริษัท ไม่อย่างนั้น พี่ชายของเธอคงตามประกบน้องสาวตั้งแต่เช้าจรดเย็น และคงมองผู้ชายทุกคนที่เดินเข้าใกล้เธอเป็นศัตรูไปซะหมด ความจริง… ตั้งแต่วันที่รู้ว่าเธอสอบติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภีมก็คัดค้านหัวชนฝา เขาพยายามหว่านล้อมสารพัดเหตุผล อยากให้เธอเปลี่ยนไปเรียนคณะบริหารด้วยกัน จะได้อยู่ในสายตา และง่ายต่อการดูแล แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ เพราะลูกพีชยืนยันหนักแน่นว่า… นี่คือคณะที่เธอเลือกด้วยตัวเอง อยากเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์ เพราะในอนาคตอยากกลับไปพัฒนาระบบบริษัทโลจิสติกส์ของครอบครัวให้ดีขึ้นกว่าเดิม ส่วนพี่ชายเรียนบริหาร ก็บริหารจัดการไป แบ่งหน้าที่กันดีที่สุดแล้ว
Latest chapter
พลาดรักวิศวะเลว 24 เฮดว้าก
ทั้งที่ในใจอยากรู้แทบแย่ ว่าตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังทำหน้าแบบไหน แต่ความทรงจำตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกัน รวมถึงเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาในช่วงสองวันที่ผ่านมา ก็ทำให้หญิงสาวตัดสินใจได้ทันทีว่า ‘ไม่มองดีที่สุด’ อย่างน้อยถ้าเธอไม่สบตา ไม่แสดงท่าที และทำตัวกลมกลืนไปกับนักศึกษาปีหนึ่งอีกเป็นร้อยคน ปืนใหญ่อาจจะไม่ได้สนใจเธอเป็นพิเศษก็ได้ ลูกพีชจึงก้มหน้ามองแผ่นหลังเพื่อนอย่างตั้งใจ ทั้งที่แผ่นหลังบางของคนตรงหน้าก็ไม่มีอะไรให้มอง และไม่มีอะไรน่าสนใจด้วยซ้ำ ไม่นานนัก เสียงจากด้านหน้าลานก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ต่อจากนี้จะเป็นช่วงชี้แจงเรื่องระเบียบและกติกาของกิจกรรมนะครับ ก่อนอื่นพี่ขอแนะนำรุ่นพี่ที่จะเข้ามาดูแลน้องๆในส่วนนี้ก่อนนะครับ” รุ่นพี่ปีสองพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง ต่างจากตอนทำกิจกรรมละลายพฤติกรรมก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัด เสียงพูดคุยเบาๆรอบตัวจึงค่อยๆเงียบลงทันที นักศึกษาปีหนึ่งทุกคนหันความสนใจไปยังรุ่นพี่สี่คนที่ยืนเรียงกันอยู่ด้านหน้า คนแรกก้าวออกมาเล็กน้อย ร่างสูงยืนตัวตรง ก่อนจะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงดังฟังชัด “สวัสดีครับ พี่ชื่อพีเจย์นะครับ วิศวกรรมโยธา ปีสาม เป็นพ
พลาดรักวิศวะเลว 23ทำไมต้องเป็นเขา
“น้องๆครับ ตั้งแต่ช่วงนี้เป็นต้นไป ขอความร่วมมือทุกคนนั่งให้เรียบร้อยและตั้งใจฟังกันหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะมีรุ่นพี่อีกกลุ่มเข้ามาชี้แจงเรื่องระเบียบและกติกาของกิจกรรมรับน้อง” ทันทีที่เสียงของรุ่นพี่ปีสองดังขึ้นผ่านโทรโข่ง บรรยากาศบริเวณลานกิจกรรมที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะก็ค่อยๆเงียบลงทีละน้อย รุ่นน้องปีหนึ่งพากันนั่งฟังอย่างตั้งใจ หลายคนรีบขยับป้ายชื่อที่ห้อยอยู่ตรงหน้าอกให้หันออกด้านหน้า บางคนจัดเสื้อนักศึกษาให้เข้าที่ ส่วนคนที่นั่งคุยกันอยู่ก่อนหน้านี้ก็รีบหันกลับไปด้านหน้าและนั่งให้เป็นระเบียบกว่าเดิม ความสนุกสนานจากกิจกรรมละลายพฤติกรรมเมื่อครู่เหมือนถูกลดระดับลงไปโดยอัตโนมัติ เพราะเพียงได้ยินคำว่าเรื่องระเบียบ หลายคนก็เริ่มนั่งหลังตรงขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดหมาย ลูกพีชเองกลับยังไม่ได้สนใจอะไรมากนัก หญิงสาวก้มหน้าจัดชายกระโปรงนักศึกษาของตัวเองให้เรียบร้อย จนกระทั่ง กึก กึก ข้อศอกของเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ สะกิดเข้าที่ต้นแขนของเธอถี่ๆ “แก… แก หันไปดูทางนั้นเร็ว” ลูกพีชหยุดมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนสะกิดด้วยสีหน้าติดรำคาญเล็กน้อย “อะไรของแกอีกน่ะ ไผ่อ
พลาดรักวิศวะเลว 22ตัวท็อป
“เอาละครับน้องๆ เกมต่อไปง่ายมาก พี่จะให้เวลาสามนาที ทุกคนต้องหาคนที่เกิดเดือนเดียวกับตัวเองให้เจอ ใครหาไม่เจอภายในเวลาที่กำหนด…” รุ่นพี่ผู้ชายที่ถือโทรโข่งเว้นจังหวะอย่างจงใจ เหมือนรู้ดีว่าทุกคนกำลังรอฟังบทลงโทษ นักศึกษาปีหนึ่งพากันเงียบลงแทบพร้อมกัน “ต้องออกมาเต้นไก่ย่างอยู่หน้าคณะครับ” เสียงโห่ดังขึ้นพร้อมกันแทบทั้งลาน “โห่ พี่! มันเกี่ยวอะไรกับเดือนเกิดก่อน!” รุ่นพี่หัวเราะ “ไม่เกี่ยวครับ พี่แค่อยากดูคนเต้นเฉยๆ ใครหาเพื่อนไม่ทันก็ถือว่าเสียสละสร้างสีสันให้คณะแล้วกัน” เสียงหัวเราะดังลั่น ลูกพีชเองก็หัวเราะจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก มินนี่หันมากระซิบ “ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะ ถ้าฉันหาไม่เจอ แกต้องออกไปเต้นเป็นเพื่อนฉันด้วย อย่างน้อยให้ฉันมีเพื่อนขายหน้าด้วยกัน” ลูกพีชหันไปมองเพื่อนพร้อมคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ “เกี่ยวอะไรกับฉันก่อน ฉันไม่ได้เกิดเดือนเดียวกับแกสักหน่อย แล้วฉันก็ยังรักศักดิ์ศรีตัวเองมากพอที่จะไม่ออกไปเต้นไก่ย่างหน้าคณะด้วย” “นี่เพื่อนกันจริงไหม” “เป็นเพื่อนกันค่ะ แต่ความรักที่ฉันมีให้แกยังไม่มากพอจะพาฉันไปขายหน้าด้วยกันขนาดนั้น” “ใจร้ายมากนะลูกพีช”มิ
พลาดรักวิศวะเลว 21 รวมรับน้อง
ช่วงบ่ายของวันต่อมา ทันทีที่คลาสเรียนช่วงบ่ายจบลง บรรยากาศบริเวณหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ก็เริ่มคึกคักขึ้นทันที นักศึกษาปีหนึ่งจากหลายสาขาทยอยเดินออกจากอาคารเรียน แล้วมุ่งหน้าไปยังลานกิจกรรมขนาดใหญ่หน้าคณะตามกำหนดการรับน้องวันแรกที่รุ่นพี่แจ้งเอาไว้ก่อนหน้านี้ บางคนยังสะพายกระเป๋าอยู่บนไหล่ บางคนถือแก้วน้ำหรือชีตเรียนติดมือมา บางกลุ่มเดินจับกลุ่มคุยกันเสียงดังด้วยความตื่นเต้น ขณะที่อีกหลายคนยังมีสีหน้าดูเก้ๆกังๆ เพราะเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นานและยังจำหน้าเพื่อนร่วมสาขาแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ เสียงเรียกของรุ่นพี่ปีสองดังสลับกันไปทั่วทั้งลาน “น้องเครื่องกลมาทางนี้เลยนะครับ ใครยังไม่รู้ว่าตัวเองต้องนั่งตรงไหน ให้มองหาป้ายชื่อสาขาไว้ก่อนนะครับ อย่าเพิ่งเดินตามเพื่อนไปเรื่อย เดี๋ยวสุดท้ายได้ไปนั่งผิดสาขาแล้วจะหาว่าพี่ไม่เตือน” “น้องไฟฟ้าอยู่ฝั่งซ้ายค่ะ ใครยังไม่ได้ป้ายชื่อแวะมารับกับพี่ตรงนี้ก่อนนะคะ เขียนชื่อเล่นให้ตัวใหญ่ๆหน่อย พวกพี่จะได้เรียกถูกเวลาเล่นกิจกรรม” “โยธาอยู่ทางนี้ครับ น้องผู้ชายเสื้อขาวตรงนั้นครับ ใช่ครับ คนที่กำลังยืนทำหน้างงอยู่ ไม่ต้องหันไปมองคนอื่นแล้วครับ พี่เรี
พลาดรักวิศวะเลว 20ฝันดีนะครับ
หญิงสาวยืนจ้องมันนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะยกมือขึ้นตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติ “แล้วเธอจะกลัวอะไรนักหนาล่ะลูกพีช เธอไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย เขาส่งมา เธอก็แค่เปิดอ่าน แค่นั้นเอง” เมื่อให้กำลังใจตัวเองเรียบร้อย ร่างเล็กก็ปีนกลับขึ้นไปบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วปลดล็อกหน้าจอ นิ้วเรียวค้างอยู่เหนือไอคอน LINE อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดเข้าไป และทันทีที่เห็นข้อความสองบรรทัดที่อีกฝ่ายส่งมา ลูกพีชก็นิ่งค้างไปทั้งตัว ปืนใหญ่ : นอนรึยัง ปืนใหญ่ : ฝันดีนะครับ “…” และที่เธอคิดเอาไว้ มันก็ผิดพลาดไปทั้งหมด เพราะข้อความที่พี่ปืนส่งมา เป็นข้อความบอกว่าฝันดี เพียงเท่านั้นจริงๆ แต่แค่ประโยคสั้นๆ กลับทำเอาคนอ่านถึงกับทำตัวไม่ถูก ลูกพีชนั่งนิ่งอยู่บนเตียง ดวงตายังคงจับจ้องข้อความบนหน้าจอซ้ำไปซ้ำมา ทั้งที่อ่านจบไปตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว มือเล็กยกขึ้นแตะหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นแรงมาก แรงจนเธอเริ่มหงุดหงิดกับตัวเอง “พี่จะทำแบบนี้ไปทำไม…” เสียงพึมพำเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ “เล่นกับความรู้สึกฉันมากเกินไปแล้วนะ… ฮึ่ย!” ลูกพีชทิ้งตัวพิงหัวเตียง ก่อนจะ
พลาดรักวิศวะเลว 19หรือว่าอยากได้เงินคืน
หญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดซีรีส์เรื่องที่ดูค้างเอาไว้ แล้วนอนดูอย่างเพลิดเพลิน เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จากหนึ่งตอนกลายเป็นอีกตอน จนกระทั่งความง่วงเริ่มเอาชนะความอยากดูต่อ “หาว…” ลูกพีชยกมือปิดปาก ดวงตากลมปรือจนแทบจะลืมไม่ขึ้น “ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้ค่อยดูต่อก็ได้”เธอพึมพำกับตัวเอง มือเล็กเลื่อนไปปิดหน้าจอ ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะข้างเตียง เตรียมตัวนอนอย่างจริงจัง แป๊ก! เสียงสวิตช์โคมไฟหัวเตียงดังเบาๆ ก่อนที่ภายในห้องจะเหลือเพียงแสงสลัวจากด้านนอก ลูกพีชขยับตัวหาท่านอนสบาย ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมจนถึงหน้าอก แล้วหลับตาลง ทว่าผ่านไปยังไม่ทันถึงนาที ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจาก LINE ก็ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เปลือกตาที่กำลังจะปิดสนิทเปิดขึ้นอีกครั้งทันที “หืม… ใครกันนะ หรือว่าจะเป็นเฮียภีม” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาดู เพราะคิดว่าพี่ชายอาจจะส่งข้อความมาบอกอะไร แต่ทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น หัวใจของลูกพีชกลับเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ บนหน้าจอปรากฏการแจ้งเตือนจากแอปสีเขียว พร้อมชื่อของคนที่เธอไม่คิดว่าจะส่งข้อความมาหาในเวลา
You May Also Like
ยั่ว
มังกรเล่นน้ำ203.9K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก407.7K viewsรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด321.3K viewsBad Engineer เด็กเทรย์ซิส
มดตัวจี๊ด148.3K viewsฮอตเนิร์ดคนนั้นของเจ๊
นรกสร้าง72 viewsเพลิงพ่ายพิศวาส
ศรีปุรัม มณีปุรัม39 viewsฉันตื่นขึ้นมาเป็น แวมไพร์สาว200ปี
จิตจักร์89 viewsคุณนายกับสามลุงชาวเล
กาสะลอง185 views
