MasukShare
3 หนูจะเชื่อฟังเฮีย
Tanggal publikasi:
2026-07-01 03:16:01ช่วงบ่าย หลังจบคลาสเรียน
สามสาวเพื่อนรักเดินลงจากตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์พร้อมกัน บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยยังคงคึกคักไปด้วยนักศึกษาที่ทยอยเดินออกจากห้องเรียน เสียงหัวเราะ เสียงพูดคุย และเสียงรถที่แล่นผ่านสลับกันไปมา ทำให้ช่วงเวลาเลิกคลาสเต็มไปด้วยชีวิตชีวา “พวกแก วันนี้ไปเดินห้างกันป่ะ หาอะไรอร่อยๆกิน แล้วค่อยกลับคอนโด” มินนี่เอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงสดใส พลางหันมายิ้มให้เพื่อนทั้งสองอย่างร่าเริง “เออ ไปดิ กลับห้องไปก็เหงา ไปเดินเล่นคลายเครียดกันก่อน แล้วค่อยกลับเย็นๆ” ไผอิงตอบรับทันทีอย่างไม่ต้องคิด ลูกพีชยิ้มแหย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา “พวกแกไปกันเลยนะ วันนี้ฉันต้องรีบกลับคอนโด” “ทำไมล่ะ” “ก็ต้องเอาเสื้อของรุ่นพี่ไปซักไง พรุ่งนี้จะได้รีบเอาไปคืน แล้วอีกอย่าง… เดี๋ยวเฮียภีมก็โทรมาตามอีก” แค่เอ่ยชื่อพี่ชาย ลูกพีชก็ได้แต่ถอนหายใจ เพราะภีมกำชับเอาไว้หนักหนา ว่าเรียนเสร็จเมื่อไหร่ให้รีบกลับคอนโดทันที ห้ามแวะเที่ยว ห้ามเถลไถล และห้ามกลับค่ำโดยเด็ดขาดถ้าไม่เกี่ยวกับการเรียน “โธ่… ไปแป๊บเดียวเอง แกก็ไม่ต้องบอกพี่ชายแกสิ” ไผอิงทำเสียงอ้อน หวังจะเปลี่ยนใจเพื่อนรักให้ได้ “ไม่ได้หรอก ต่อให้ไม่บอก เดี๋ยวเฮียก็โทรมาเช็กอยู่ดี” ลูกพีชตอบพร้อมยักไหล่อย่างจนปัญญา ขี้เกียจฟังพี่ชายบ่นด้วยแหละ “โอเคๆ ตามใจแกก็ได้” มินนี่ถอนหายใจอย่างเสียดาย “งั้นไว้วันหลังนะ พวกเราค่อยไปเดินห้างด้วยกัน” “ตกลง” ทั้งสามยิ้มให้กัน ก่อนจะแยกย้ายกลับคอนโดของตัวเอง มินนี่กับไผอิงเดินตรงไปยังลานจอดรถ เพราะทั้งคู่ขับรถมาเรียน ส่วนลูกพีชเดินออกมาหน้ามหาวิทยาลัย ก่อนจะหยุดอยู่บริเวณจุดรับส่งผู้โดยสาร เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันเรียกรถตามปกติ แม้จะสอบใบขับขี่ผ่านมาตั้งนานแล้ว แต่เธอกลับแทบไม่เคยจับพวงมาลัยเลยสักครั้ง ไม่ใช่เพราะไม่มีรถขับ หากแต่เป็นเพราะขับไม่ค่อยคล่อง ทุกครั้งที่ต้องเดินทางคนเดียว เธอจึงเลือกเรียกรถผ่านแอปพลิเคชันแทน ภีมเคยพยายามสอนขับรถให้น้องสาวอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ เพราะลูกพีชมักตื่นเต้นจนมือไม้เกร็งทุกครั้งที่ได้นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ไม่นานนัก หน้าจอโทรศัพท์ก็แจ้งว่าคนขับกำลังมุ่งหน้ามารับ ลูกพีชเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนจะยืนรออยู่ที่ป้ายรับส่งอย่างใจเย็น คอนโดเวลาต่อมา กลับมาถึงคอนโดได้ไม่นาน โทรศัพท์มือถือก็สั่นครืดขึ้นบนโต๊ะราวกับเจ้าของสายจับเวลาเอาไว้พอดี ครืด… ครืด… ชื่อ เฮียภีม ปรากฏอยู่บนหน้าจอ ลูกพีชหลุดยิ้มออกมา ก่อนจะกดรับสายทันที “ค่ะ เฮีย” ( วันนี้เรียนถึงกี่โมง) “เรียนถึงบ่ายสองค่ะ” (แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน กลับถึงคอนโดหรือยัง) “ถึงเรียบร้อยแล้วค่ะ… คุณพี่ชายขี้บ่นขา” เธอตอบเสียงหวานปนแซว ทำเอาปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มจะดังขึ้นอีกครั้ง (ถึงแล้วก็ดี อยู่คนเดียวต้องระวังตัวมากๆ แล้วก็อย่าไว้ใจใครง่ายๆ โดยเฉพาะพวกผู้ชายคณะวิศวะ อย่าไปสนิทกับใครเด็ดขาด) ลูกพีชหัวเราะเบาๆ “รับทราบค่ะ เฮียบอกรอบที่ร้อยแล้วนะคะ” ภีมถอนหายใจผ่านปลายสาย (ก็เฮียเป็นห่วง มีน้องสาวอยู่แค่คนเดียว ทุกอย่างที่เฮียพูดก็เพราะหวังดีกับเราทั้งนั้น) น้ำเสียงจริงจังของพี่ชาย ทำให้ลูกพีชยิ้มออกมาอย่างอบอุ่น “หนูรู้ค่ะ แล้วก็จะเชื่อฟังเฮีย งั้นแค่นี้ก่อนนะคะ” (อืม ดูแลตัวเองดีๆ) “ค่ะ” เมื่อวางสายเรียบร้อย ความเงียบก็กลับเข้าปกคลุมห้องพักอีกครั้ง ลูกพีชเดินไปหยิบเสื้อช็อปสีแดงของรุ่นพี่ที่วางอยู่บนโซฟาขึ้นมาดู พลางใช้ปลายนิ้วลูบผ้าเบาๆ เธออดอมยิ้มไม่ได้เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเช้า ก่อนรอยยิ้มนั้นจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีหน้าครุ่นคิด บางครั้งเธอก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน… ทำไมภีมถึงได้หวงเธอขนาดนี้ ถึงขั้นเหมารวมว่าผู้ชายคณะวิศวะทุกคนเป็นคนไม่น่าไว้ใจ ทั้งที่ในความเป็นจริง คนเราก็มีทั้งคนดีและคนไม่ดีปะปนกันไป ไม่ใช่ว่าจะเลวเหมือนกันหมดทุกคนซักหน่อย โชคดีที่ตอนนี้ภีมกำลังฝึกงานอยู่ที่บริษัท ไม่อย่างนั้น พี่ชายของเธอคงตามประกบน้องสาวตั้งแต่เช้าจรดเย็น และคงมองผู้ชายทุกคนที่เดินเข้าใกล้เธอเป็นศัตรูไปซะหมด ความจริง… ตั้งแต่วันที่รู้ว่าเธอสอบติดคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภีมก็คัดค้านหัวชนฝา เขาพยายามหว่านล้อมสารพัดเหตุผล อยากให้เธอเปลี่ยนไปเรียนคณะบริหารด้วยกัน จะได้อยู่ในสายตา และง่ายต่อการดูแล แต่สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ เพราะลูกพีชยืนยันหนักแน่นว่า… นี่คือคณะที่เธอเลือกด้วยตัวเอง อยากเรียนวิศวะคอมพิวเตอร์ เพราะในอนาคตอยากกลับไปพัฒนาระบบบริษัทโลจิสติกส์ของครอบครัวให้ดีขึ้นกว่าเดิม ส่วนพี่ชายเรียนบริหาร ก็บริหารจัดการไป แบ่งหน้าที่กันดีที่สุดแล้ว
Bab terbaru
พลาดรักวิศวะเลว 9 เสียอาการ
ลูกพีชค่อยๆ หันกลับไปมองด้านหลังอย่างช้าๆ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย คนที่ยืนต่อแถวอยู่ห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว คือรุ่นพี่ปืนใหญ่ ชายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างสบายๆ เสื้อช็อปวิศวะสีแดงพาดอยู่บนไหล่ ส่วนเสื้อยืดสีดำด้านในยิ่งขับให้รูปร่างสูงใหญ่ดูโดดเด่นกว่าเดิม ใบหน้าหล่อคมยังคงเรียบนิ่ง แต่ดวงตาคมกลับมองมาที่เธอพอดี “ระ… รุ่นพี่” ลูกพีชเอ่ยทักตามมารยาท ปืนใหญ่ยกยิ้มมุมปากบางๆ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวน “อะไรกันครับ พอเห็นพี่แล้ว ทำไมทำหน้าตกใจ พี่น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ” “เปล่าค่ะ… หนูแค่ไม่คิดว่าจะเป็นรุ่นพี่” เธอตอบเสียงเบา ก่อนรีบหันกลับไปมองด้านหน้าทันที โดยไม่ทันได้เห็นว่าคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ กำลังยิ้มกว้างพอใจแค่ไหน ที่ได้เห็นเธอเสียอาการมากขนาดนี้ แถวค่อยๆขยับไปข้างหน้าทีละนิด และทุกครั้งที่เธอก้าวเดิน รุ่นพี่ปืนใหญ่ก็ขยับตามมาติดๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงนิดเดียว มันใกล้ซะจนลูกพีชสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นหอมสะอาดอ่อนๆ ที่คุ้นเคยลอยมาแตะปลายจมูกเป็นระยะ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอได้แต่จ้อ
พลาดรักวิศวะเลว 8 แก๊งลูกรักพระเจ้า
“พวกแกกินอะไรดี” พอเดินมาถึงโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลูกพีชก็หยุดเดิน มองไปรอบๆ ก่อนจะหันกลับไปถามเพื่อนทั้งสอง “คิดไม่ออกเลยอะ ราดหน้า ก๋วยเตี๋ยว ข้าวราดแกง มันน่ากินไปหมดเลย“ มินนี่ทำหน้าลำบากใจ เพราะร้านอาหารในโรงอาหารมีให้เลือกละลานตา จนตัดสินใจไม่ถูก “กินข้าวราดแกงป่ะ” ลูกพีชเสนอขึ้น “ราดหน้าก็น่ากินนะ” ไผ่อิงหันไปมองร้านราดหน้าที่กำลังผัดเส้น ส่งกลิ่นหอมฟุ้งจนเธอกลืนน้ำลายเบาๆ ทั้งสามคนยืนถกกันอยู่หน้าทางเข้าโรงอาหาร ไม่มีใครตัดสินใจได้เสียที แต่จู่ๆ เสียงฮือฮาจากนักศึกษารอบๆ ก็ดังขึ้น “กรี๊ด! วันนี้แก๊งลูกรักพระเจ้ามากินข้าวที่โรงอาหารด้วย!” “จริงด้วย นานๆทีจะได้เห็น เป็นบุญตาสุดๆ” “โอ๊ย… หล่อเกินไปแล้ว อย่างกับพระเอกในซีรีส์!” “พี่ปืนเดินนำเหมือนเดิมเลย แก๊งนี้หล่อทุกคนจริงๆ” ลูกพีชขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนจะหันไปตามต้นเสียงด้วยความสงสัย สิ่งที่เธอเห็นคือแก๊งหนุ่มหล่อสี่คน กำลังเดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมกัน แต่ละคนหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างสมส่วน ใบหน้าคมคาย ทรงผมเซ็ตอย่างเป็นธรรมชาติ สวมเสื้อช็อปวิศวกรรมศาสตร์สีแดง บางคนพาดไว้บนไหล่ แม้จะแต่งตัวเรียบ
พลาดรักวิศวะเลว 7เมื่อกี้ชนแรงไหม
“ค…ค่ะ หนูนึกว่าไม่มีใครอยู่” “พี่เรียกแล้วนะ” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู “แต่น้องมัวแต่ยืนเหม่อ เลยไม่ได้ยิน” ลูกพีชหน้าแดงจัดทันที “ข…ขอโทษค่ะ” ปืนใหญ่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากเอวบาง เขากอดเธอไว้อย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงมาเล็กน้อย “เมื่อกี้ชนแรงไหม” ลูกพีชส่ายหน้าเบาๆ “ไม่…ไม่เป็นไรค่ะ” “แน่ใจนะ แต่หน้าผากน้องแดง พี่ขอดูหน่อยสิ” มือหนาเลื่อนมาแตะหน้าผากเธออย่างเบามือ ก่อนจะวนลูบแผ่วเบา ลูกพีชเผลอมองหน้ารุ่นพี่อย่างลืมตัว ใบหน้าหล่อเหลาบวกกับความอ่อนโยนที่เขามอบให้ ทำเอาเธอถึงกับหายใจติดขัด เธอเผลอมองริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังขยับพูดกับเธอ แล้วต้องเม้มปากเบาๆ เพราะแอบขัดเขินกับริมฝีปากนั่น “คราวหลังระวังหน่อยนะ ผิวขาวๆ เวลาโดนอะไรนิดหน่อยก็จะแดงง่ายแบบนี้” “ค่ะ” เขายอมคลายอ้อมแขนออกอย่างช้าๆ ลูกพีชรีบถอยห่างออกมาทันทีด้วยความเขินจนแก้มแดงระเรื่อ “เอ่อ…หนูเอาเสื้อช็อปมาคืนค่ะ” เธอยื่นถุงกระดาษที่ถือมาให้เขาทันที ราวกับต้องการหาอะไรทำเพื่อกลบเกลื่อนอาการประหม่า ปืนใหญ่รับถุงนั้นมา แต่ไม่ได้รีบเปิดดู สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าหวานที่แดงซ่านไปจน
พลาดรักวิศวะเลว 6 ระวังครับ
“รุ่นพี่ไม่รับสายเหรอลูกพีช” ไผ่อิงที่ยืนรอเป็นเพื่อน ถามขึ้นพลางมองนาฬิกา เพราะนี่ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว “อืม โทรหลายรอบแล้ว” เธอตอบเพื่อนพร้อมเก็บมือถือใส่กระเป๋า “งั้นไปเรียนก่อนเถอะ ถ้ารุ่นพี่โทรกลับ ค่อยเอามาคืนดีไหม” พอไผ่อิงพูดแบบนั้น เธอก็พยักหน้าเห็นด้วย “งั้นไปเรียนกัน” ลูกพีช ไผ่อิง และมินนี่ ยืนรอลิฟต์เพื่อขึ้นตึกไปยังห้องเรียน ติ้ง! พอลิฟต์มาถึง มือถือของลูกพีชก็มีเสียงเรียกเข้าพอดี ครืด~ ครืด~ “ใครโทรมาลูกพีช” มินนี่เอ่ยถาม ”รุ่นพี่น่ะ” ลูกพีชตอบเพื่อน พร้อมรีบรับสายทันที (ฮัลโหลครับ) เสียงทุ้มหล่อของรุ่นพี่ดังมาตามสาย “เอ่อ รุ่นพี่คะ หนูจะเอาเสื้อไปคืน แต่โทรหารุ่นพี่ไม่รับสายเลยค่ะ” (อ้อ น้องลูกพีชนั่นเอง โทษทีครับ พี่เพิ่งประชุมชมรมเสร็จ น้องสะดวกเอามาคืนพี่ที่ห้องชมรมหรือเปล่า) “เอ่อ…” ลูกพีชลังเลเล็กน้อย เพราะตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้ว (ทำไมครับ หรือว่าไม่สะดวก) ”เปล่าค่ะ สะดวกค่ะ” (พี่อยู่ชมรมรถแข่ง Formula Student หลังตึกคณะเรานี่เอง) “ได้ค่ะ หนูจะไปเดี๋ยวนี้” หลังวางสาย ลูกพีชหันกลับมาหาเพื่อน “พวกแกขึ้นห้องเรียนไปก่อน
พลาดรักวิศวะเลว 5 จะได้จบๆไป
“หอมจะรีบหาย… แล้วจะกลับไปเรียนให้จบ” น้ำเสียงของแป้งหอมแม้จะยังแผ่วเบา แต่กลับหนักแน่นกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา “ตอนนี้หอมรู้แล้ว… ว่าผู้ชายคนนั้นมันเฮงซวยแค่ไหน” ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นเป็นครั้งแรกในรอบสองเดือน ปืนใหญ่ก็ยกยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ อย่างน้อย… น้องสาวของเขาก็เริ่มก้าวออกมาจากอดีตได้แล้ว “เก่งมาก” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่ม ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องสาวอย่างทนุถนอม “รีบหายนะ เดี๋ยวจะได้ดูอะไรสนุกๆ ปืนจะเอาคืนไอ้คนที่มันทำหอมให้สาสม” แป้งหอมยิ้มบาง พลางพยักหน้ารับ “อื้ม…” จังหวะนั้นเอง ผู้เป็นแม่ก็เดินถือจานผลไม้ที่ปอกไว้เรียบร้อยเข้ามาข้างเตียง “ผลไม้มาแล้วลูก” “เดี๋ยวผมป้อนเองครับแม่” ปืนใหญ่รับจานมาถือไว้ ก่อนใช้ส้อมจิ้มแอปเปิลชิ้นพอดีคำยื่นไปตรงหน้าน้องสาว แป้งหอมอ้าปากรับอย่างว่าง่าย เคี้ยวช้าๆก่อนยิ้มออกมา “เป็นไง อร่อยไหม” “อื้อ… อร่อย” เธอมองพี่ชาย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน “ป้อนอีก” คำพูดสั้นๆ ทำให้ทั้งปืนใหญ่และผู้เป็นแม่ยิ้มตามกันโดยไม่รู้ตัว ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา แป้งหอมแทบไม่ยอมพูด ไม่ยอมกิน และไม่สนใจสิ่งรอบตัว แต่วันนี้… เธอเริ
พลาดรักวิศวะเลว 4ผู้ชายอะไรตัวหอมจัง
เธอเลิกสนใจเรื่องของพี่ชาย แล้วก้มมองเสื้อช็อปในมืออีกครั้ง ก่อนจะยกขึ้นมาแนบปลายจมูกอย่างห้ามใจไม่อยู่ กลิ่นหอมที่ติดอยู่บนเนื้อผ้ายังเหมือนเดิม หอมสะอาดและมีเสน่ห์สุดๆไปเลยละ ลูกพีชเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “ผู้ชายอะไร… ตัวหอมจัง” เพียงแค่ได้กลิ่นของเจ้าของเสื้อตัวนี้ หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาดื้อๆ ภาพใบหน้าหล่อคม ดวงตาคมเข้ม และรอยยิ้มบางๆ ของรุ่นพี่คนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง เธอรีบสะบัดหัวเบาๆ “บ้าเอ๊ย… ฟุ้งซ่านแล้วลูกพีช” เธอรีบตัดบทความคิดของตัวเอง ก่อนจะหอบเสื้อช็อปเดินเข้าห้องน้ำ ตั้งใจซักมันด้วยมือตั้งแต่ต้นจนจบอย่างทะนุถนอม ทุกขั้นตอนทำอย่างละเอียด ไม่ต่างจากกำลังดูแลของสำคัญ หลังซักสะอาดเรียบร้อย เธอนำเสื้อไปแช่น้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นหอมอ่อนๆ ก่อนนำไปอบจนแห้งสนิท แล้วค่อยๆรีดทีละส่วนด้วยความตั้งใจ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย เสื้อช็อปสีแดงก็กลับมาดูใหม่เอี่ยม รอยยับไม่มีให้เห็นแม้แต่น้อย ลูกพีชยกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนนำไปแขวนไว้บนไม้แขวนเสื้ออย่างเป็นระเบียบ “พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืนเจ้าของ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะปิดไฟในห้องและเตรียมตัวพักผ่อน ~ปืนใหญ่~
Anda juga akan menyukai
ยั่วรักท่านประธาน
ชะนีติดมันส์66.2K Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat93.9K Dibacaภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์281.9K Dibacaหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย316.6K Dibacaเมื่อรักกลายเป็นคำตัดสิน
สายธารลับ56 Dibacaรักลับๆ ฉบับสาวเงอะงะ
นินาเนะ36 Dibacaคืนรัญจวน
เย้ายวน67 Dibacaเล่ห์ร้ายพรางใจประธานทมิฬ
รตน.แก้วพลอยใส46 Dibaca
