2ง่ายกว่าที่คิด

“ไม่เป็นไรหรอก แค่ชานมเอง ซักก็ออก”

น้ำเสียงทุ้มนุ่มของเขาไม่ได้มีแววตำหนิแม้แต่น้อย ทำให้ลูกพีชที่กำลังลนลานค่อยๆ ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

“ลูกพีช แกก็เอาเสื้อไปซักให้รุ่นพี่สิ”

ไผ่อิงที่ยืนอึ้งอยู่รีบกระซิบเตือนเพื่อนทันที

“จริงด้วย”

มินนี่พยักหน้าเห็นด้วยอย่างรวดเร็ว

“ยังไงก็เป็นความผิดของพวกเราอยู่แล้ว”

ลูกพีชเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้า ก่อนจะรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้น

“เอ่อ… ถ้าอย่างนั้น หนูขอเอาเสื้อไปซักให้ได้ไหมคะ”

ปืนใหญ่มองใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแสร้งทำเป็นลังเล

“จะเอาแบบนั้นเหรอ ความจริงพี่ซักเองก็ได้นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าให้หนูรับผิดชอบ”

“ใช่ค่ะ เพื่อนพวกเราซุ่มซ่ามเอง” มินนี่รีบพูดเสริม

ปืนใหญ่เหลือบมองเด็กสาวที่กำลังเม้มริมฝีปากอย่างประหม่า ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น

‘เด็กคนนี้… ดูท่าแล้ว…น่าจะหลอกง่ายกว่าที่คิด‘

เขาแอบหัวเราะในใจ

ดูท่า… แผนย่ำยีหัวใจของไอ้ภีมคงไม่ยากอย่างที่คิด

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ”

พูดจบ เขาก็ค่อยๆ ถอดเสื้อช็อปสีแดงของคณะออกอย่างไม่รีบร้อน ก่อนยื่นส่งให้เธอ

ลูกพีชรีบยื่นมือไปรับไว้ในอ้อมแขนด้วยความเกรงใจ

“งั้น… เอาเบอร์พี่ไว้ด้วยแล้วกัน”

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

“เผื่อถึงวันนัดแล้วหากันไม่เจอ”

“ได้ค่ะ”

ลูกพีชรีบหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา กดบันทึกหมายเลขทีละตัวตามที่รุ่นพี่บอกอย่างไม่ลังเล

“เรียบร้อยแล้วค่ะ พรุ่งนี้หนูจะเอาเสื้อมาคืน”

เธอยิ้มบางๆ ก่อนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเหมือนเดิม

“โอเคครับ… น้องชื่ออะไรนะ พี่ลืม”

เขาถามราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้

“ชื่อลูกพีชค่ะ”

“ครับ… น้องลูกพีช”

เขาเรียกชื่อเธอช้าๆ ราวกับจดจำเอาไว้

“พี่ชื่อปืน โยธาปีสาม ถ้าจะเอาเสื้อมาคืนก็โทรหาพี่ก่อนแล้วกัน”

“ค่ะ”

ลูกพีชพยักหน้ารับ

เมื่อพูดจบ ปืนใหญ่ก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้เด็กสาวทั้งสามคนยืนมองแผ่นหลังกว้างของเขาจนลับสายตา

“โอ๊ย! พวกแก… รุ่นพี่หล่อมากเลย!”

มินนี่ถึงกับยกมือกุมแก้ม พลางร้องออกมาอย่างเขินๆ

“จริง! สายตาที่มองเมื่อกี้ทำฉันแทบละลาย”

ไผ่อิงพยักหน้าเห็นด้วยไม่หยุด

ทั้งสองคนยืนบิดตัวไปมา ก่อนจะพากันชมรุ่นพี่ไม่ขาดปาก

ลูกพีชได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“พอเลยพวกแก ไปเรียนกันได้แล้ว”

แม้ปากจะพูดแบบนั้น…

แต่ในใจเธอกลับเถียงตัวเองไม่ได้เลยว่า รุ่นพี่คนนั้นหล่อมากจริงๆ

~ปืนใหญ่~

“เชี่ยปืน… มึงสุดยอดเลยว่ะ”

ทันทีที่ปืนใหญ่เดินกลับมาถึงกลุ่ม พีเจย์ก็รีบเดินเข้ามาตบไหล่เพื่อนพร้อมหัวเราะชอบใจ

“เหอะ… ที่จริงไอ้ปืนใหญ่มันแทบไม่ต้องทำอะไร ผู้หญิงก็กรี๊ดมันอยู่แล้ว”

ไทเกอร์หัวเราะก่อนจะพูดต่ออย่างรู้ทัน

“นี่แค่โอบเอวน้องไปนิดเดียว ยังเขินจนทำอะไรไม่ถูก ถ้าน้องสาวไอ้ภีมไม่หวั่นไหวก็ให้มันรู้ไป”

ปืนใหญ่หัวเราะในลำคอ มุมปากยกขึ้นอย่างพึงพอใจ

“เด็กนั่นอ่อนต่อโลกกว่าที่คิด”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“แค่โดนแตะตัวนิดเดียวก็หน้าแดงจนเก็บอาการไม่อยู่แล้ว”

วาโยที่ยืนฟังเงียบๆมาตลอดถอนหายใจเบาๆก่อนเอ่ยขึ้น

“แต่ที่จริง… น้องเขาไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยนะเว้ย มึงคิดดีแล้วใช่ไหมไอ้ปืน”

รอยยิ้มบนใบหน้าของปืนใหญ่ค่อยๆจางหาย ดวงตาคมเปลี่ยนเป็นเย็นชาในพริบตา

“แน่นอน”

เขาตอบโดยแทบไม่ต้องคิด

“น้องกูเจ็บ… กูก็เจ็บ”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่นขึ้นทุกคำ

“แล้วไม่มีอะไรสาสมไปกว่าการทำให้ไอ้ภีมได้รู้ว่า… ความรู้สึกของคนที่ถูกเหยียบย่ำมันเป็นยังไง”

เพื่อนทั้งกลุ่มต่างเงียบลง

เพราะทุกคนรู้ดีว่าปืนใหญ่ไม่ได้พูดเล่น

แป้งหอม… น้องสาวฝาแฝดของเขา เรียนอยู่คณะบริหาร และบังเอิญเรียนคณะเดียวกับภีม

ไอ้เสือผู้หญิงตัวพ่อที่เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า

เขาเคยเตือนน้องสาวครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่แป้งหอมกลับยิ้ม แล้วตอบเพียงประโยคเดิมทุกครั้ง

“พี่ไม่ต้องมายุ่งหรอก หอมโตแล้ว”

เธอเชื่อว่าความรักของตัวเองจะเปลี่ยนผู้ชายเจ้าชู้ให้หยุดที่เธอได้ และสุดท้ายแป้งหอมก็ถูกเขี่ยทิ้งอยู่ดี