LOGINShare
8
publish date:
2026-06-30 14:43:28เทิดวิชวางถ้วยกาแฟลง เขาพยักหน้าบอกให้เด็กรับใช้ที่ยืนรีรออยู่มาเก็บสำรับอาหาร ตาคมกริบหลังกรอบแว่นสีทองมองกวาดไปรอบๆ บริเวณ เพื่อมองหา ใครบางคน...
ดูเหมือนเด็กนั่นจะหลบหน้าเขา...
เทิดวิชคิดว่าอย่างนั้น ตั้งแต่ที่ก้าวมาเหยียบเมืองไทย เขายังไม่เจอหน้ากับเมียเด็กของบิดาบุญธรรม วันนี้ก็วันที่สองแล้ว เมื่อเขามาถึงทองสร้อยก็รีบตรงมาหาเขาแล้วแอบซุบซิบบอกกล่าวเกี่ยวกับเรื่องของภาพิไลมากมาย ดูเหมือนว่าอดีตพี่เลี้ยงของเขาจะไม่ชอบหล่อนเอามาก แตกต่างจากคนทำงานบ้านคนอื่นๆ แม้กระทั่งนายชนะคนขับรถเก่าแก่ ยามเขาแกล้งเอ่ยลอยๆ ถึงหล่อน นายชนะก็สรรเสริญหล่อนให้เขาฟังอย่างมากมาย
เขาอยากจะลองรู้จักหล่อนด้วยตนเอง อยากจะรู้ว่าใครพูดเท็จกันแน่ แต่จะอย่างไรแล้ว การที่เด็กสาวอายุเพียงสิบหก ที่มีบิดาเป็นอดีตลูกหนี้ของพีระ มันก็ไม่ทำให้เขาไว้ใจได้เลยจริงๆ บิดาของหล่อนอาจจะเสี้ยมสอนกันได้ ว่าให้สูบเงินจากพีระ จะว่าเขามองโลกในแง่ร้ายก็ตามนั้น ไม่มีเด็กสิบหกที่ไหน ยินดีปรีดากับการแต่งงานกับคนแก่คราวพ่อหรอก ถ้าไม่หวังผลอะไร
เทิดวิชแกร่วรออยู่ด้านล่าง แกล้งโอ้เอ้อยู่ตรงบริเวณห้องโถง ที่อยู่ติดกับบันไดชั้นสอง แต่เขาก็ไม่เจอหล่อนสักที เอาเถอะ อยู่บ้านเดียวกัน จะหลบกันไปได้นานสักเท่าไหร่
เขาเลิกเกมเล่นซ่อนหา ที่หาคนที่ต้องการไม่เจอสักที วางมันลงชั่วคราวแล้วติดต่อกับเลขานุการของเขาที่อยู่ต่างประเทศ ถึงจะมาหาบิดา มาพักผ่อน แต่เทิดวิชก็ไม่เคยทิ้งงานได้เกินสองวัน เขาหิ้วโน้ตบุ๊คเข้าไปในห้องสมุด เลือกที่นั่นเพราะเป็นที่สงบ เขาเปิดคอมพิวเตอร์ มองนาฬิกาบนหน้าจอสมาร์ทโฟนแล้วย่นจมูกน้อยๆ อาจจะไม่ใช่เวลาเหมาะที่จะติดตามถามงาน เอาเถอะ...กลับไปนี่เขาจะให้ค่าล่วงเวลางานกับอแมนดา
“โอเค เรียบร้อย ตามนี้ แล้วยังไงก็ส่งเมลเอกสารมาให้ผมก็แล้วกัน อ้อ...ส่วนประชุมศุกร์นี้ ผมจะนัดประชุมทางวีดีโอคอนเฟอเรนซ์ก็แล้วกัน สะดวกนัดเอาเวลาทางนั้น ผมพร้อมเสมอ”
“ค่ะบอส”
“พักนี้บางทีผมอาจจะรบกวนคุณนอกเวลาบ้าง แต่ลงเวลาไว้ แล้วก็ไปเบิกได้เลยนะอแมนดา”
“อุ๊ย...ไม่เป็นไรค่ะบอส”
“ไม่ได้ ผมใช้งานคุณนอกเวลาก็ต้องจ่าย แค่นี้น่ะครับ ขอบคุณมาก”
“ค่ะ”
ปิดการติดต่อไปกับเลขานุการคู่ใจแล้ว เขาก็เลื่อนมือดูข่าวสารไปเรื่อยๆ เสียงข้อความเข้าทำให้เขาเปิดออกดู แล้วยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นว่าเป็นข้อความของพีระ
พ่อคงจะกลับช้าหน่อยนะวิช
มีอะไรหรือเปล่าครับทางนั้น เห็นมีข่าวว่าประท้วงหรือครับ?
อืม...ผู้จัดการที่นี่ก่อเรื่อง พ่อมาพอดีเวลาจริงๆ ต้องสะสางกันยาวเลยล่ะ
จะให้ผมไปช่วยไหมครับพ่อ?
ไม่ต้องหรอก แกมาพักผ่อน ก็พักไปเออ...เจอกับหนูภาหรือยัง
ยังครับ สงสัยเด็กนั่นจะไปเรียน
ฝากน้องด้วยล่ะ น้องเป็นเด็กดี
ครับ
“เด็กดี”
เขาเบ้ปาก เด็กดีที่ไหนจะทำตัวแบบนี้กันล่ะ สงสัยบิดาจะรักจะหลงหล่อนมากสินะ ยิ่งคิดก็ยิ่งนึกอยากจะเห็นหน้าภาพิไลขึ้นมาจริงๆ บางทีเย็นนี้...
“พี่หมีจ๋า...หนูภาดีใจเหลือเกินที่คุณพีระไม่อยู่” เสียงหวานดังแผ่วขึ้นมาในมุมหนึ่งของห้องสมุด เทิดวิชถึงกับขมวดคิ้ว มีใครอยู่ที่นี่กัน?
เขาค่อยเดินด้วยฝีเท้าเบา ไปยังที่มาของเสียง เจ้าของเสียงเหมือนกำลังคุยกับบางอย่าง ระบายความในใจที่อัดอั้น เพราะเสียงของเธอเศร้าเหลือเกิน
“หนูภาทรมานเหลือเกิน แต่หนูภาก็ต้องอดทนเพื่อคุณพ่อ คุณพีระสัญญาว่า...จะไม่ทำรุนแรงกับหนูภาอีก แต่หนูภากลัวเหลือเกินจ้ะพี่หมี...”
ใจของคนฟังวูบโหวง...นี่หล่อนหมายความว่าอะไรกันนะ บิดาของเขา...ทำอะไรกับหล่อนกัน
เขาเดินไปหยุดอยู่ตรงหลังเจ้าของเสียงนั้น แต่ดูเหมือนว่าเจ้าหล่อนยังไม่รู้ตัว...อ้อ...หล่อนเสียบหูฟัง เลยไม่ได้ยินเสียงของเขา ตอนนี้เธอกำลังกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ เหมือนจะใช้มันเป็นที่ปรับทุกข์ เขายืนกอดอก นิ่งฟังสิ่งที่หล่อนระบาย
“หนูภาจะต้องอดทนนะ เพื่อคุณพ่อ หนูภาอยากให้คุณพีระไปนานๆ เหลือเกิน หนูภาจะได้ไม่ต้องรองรับอารมณ์เขา ทำไมผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ ถึงได้น่ากลัวแบบนี้กันนะ มันเจ็บ...มันไม่มีความสุขเลย หนูภากลัว ยังไม่หายกลัวเลยจ้ะพี่หมี นี่ลูกชายของคุณพีระมาที่บ้านนี้ หนูภาก็กลัวเขา กลัวว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ แล้วก็ไล่หนูภาออกไป หนูภาจะทำยังไงดีนะพี่หมี”
“อะแฮ่ม” เขากระแอมขึ้นเสียงดัง คนที่กำลังระบายอารมณ์อยู่ถึงกับสะดุ้งโหยง แล้วหันขวับมองมาทางเขาอย่างตกใจ วงหน้างามแอร่มที่เทิดวิชได้เห็น มันทำให้เขาแทบจะลืมหายใจไปเสียชั่วคราว
วงหน้าเรียว เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา นัยน์ตากลมโตใสกระจ่าง ล้อมกรอบด้วยขนตาดกหนา ราวกับจะตรึงเขาไว้กับที่ จมูกของหล่อนแดงเรื่อ ปากอิ่มรูปกระจับเผยอค้าง
สวยเหลือเกิน...
ใส...และไร้เดียงสาราวกับกุหลาบแรกคลี่ผลิ
น่าสงสาร...
เทิดวิชถูกกระแทกด้วยความรู้สึกเหล่านี้ เมื่อมองสบตาหล่อน ทุกคำที่หล่อนเอ่ยรำพันกับเจ้าหมีตัวโตนั่น มันตอกหมุดตรึงเข้าไปในใจเขา ว่าแท้จริงแล้ว...ใครกันแน่ที่น่าเป็นห่วง
ไม่ใช่บิดาของเขาแน่นอน
“สวัสดี ฉันชื่อวิช” เขาเอ่ยทักทายหล่อนเสียงทุ้ม พร้อมกับยื่นส่งผ้าเช็ดหน้าในมือให้กับสาวน้อย ที่ยื่นมือมารับไว้อย่างขลาดๆ เธอทำตาโตมองเขา นัยน์ตานั้นทำให้เขาหัวใจเต้นแรง
“หนูภา เอ่อ หนูภาค่ะ”
เธอเอ่ยตอบรับคำทักทายของเขาด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ขลาดอาย เทิดวิชมองหล่อด้วยสายตาอ่อนโยน ความตั้งใจเดิมมลายหายไปจนสิ้น หัวใจของเขาอ่อนยวบ
และอ่อนไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เวลาสี่วันที่ตั้งใจจะไปในตอนแรกของพีระ ล่วงเลยไปเพราะเกิดปัญหาที่โรงงานที่เมืองนอก ทำให้เขาต้องอยู่เพื่อจัดการทุกสิ่ง กินเวลาไปเป็นเกือบสองอาทิตย์
สองอาทิตย์นั้นทำให้เทิดวิชกับภาพิไลสนิทสนมกันมาก ทองสร้อยที่ตั้งใจจะฟ้องให้เทิดวิชมาจัดการภาพิไล ถึงกับค้อนจนตากลับ แล้วพานไม่พูดคุยกับเขาเพราะว่าแทนที่เขาจะมาไล่แม่เมียเด็กของพีระ กลับกลายมาเป็นสนิทสนมกันจน...จนดูแล้วไม่เหมาะสมสักเท่าไหร่
“เดี๋ยวอีกสามวันพี่จะกลับนะคะ แต่อาจจะยังไม่ได้เข้าบ้าน...เพราะต้องมีประชุมต่อที่หัวหิน อาจจะเลยไปที่นั่นก่อน”
“แหม...นานจัง” ภาพิไลทำเสียงอ้อน “น้องภาคิดถึงนะคะ...”
“พี่ก็คิดถึงน้องภาเหมือนกัน แต่งานก็ต้องเป็นงาน น้องภาเข้าใจนะคะ”
“เข้าใจค่ะ”
ภาพิไลยิ้มหวานส่งให้กับสามี ที่หล่อนเปิดวีดีโอคอลคุยกับเขาอยู่ เธอจงใจปลดกระดุมลงเปิดอ้าเผื่อเผยให้เห็นผิวบริเวณทรวงงามวับแวม ตาของพีระมองตกบริเวณผิวส่วนนั้น พลางกลืนน้ำลาย ภาพิไลย่นจมูกน้อยๆ แล้วเอ่ยต่อเสียงหวานพร่ายั่วยวน
“กลับมาไวๆ นะคะ พี่ระ น้องภาอยากให้พี่ระ...อาบน้ำให้อีก”
“หึๆ ได้สิจ๊ะ แค่นี้ก่อนนะ พี่ต้องไปคุยงานต่อล่ะ อีกอาทิตย์หนึ่งเจอกัน”
“ค่ะ”
เธอส่งจูบไปทางหน้าจอ แล้วเมื่อปิดการติดต่อกับพีระ เธอก็ถอนหายใจเฮือก ก่อนจะยิ้มอย่างซุกซน เมื่อนึกถึงผู้ชายอีกคนที่เธอกำลังถักทอใยดักเขาด้วยเสน่ห์และความไร้เดียงสา
เขาหล่อเหลา หนุ่มแน่น ร่างกายสูงใหญ่...บางส่วน...จากสายตาของเธอที่เคยแอบมอง น่าจะ...ทำให้เธอมีความสุขได้มากกว่าของพีระ ถ้าจะให้เธอเลือกระหว่างพีระและเทิดวิช แน่นอนว่าเธออยากได้เทิดวิชมากกว่าพีระ ที่แก่กว่า
แค่อยากได้...เธอไม่ได้รู้สึกลึกซึ้งอย่างอื่นกับเขา...ภาพิไลหัวเราะน้อยๆ กับตนเอง เธออาจจะเก็บกลั้นกิเลสนี้ไว้ก่อน ขืนเผยตัวออกไปให้เขาจับได้ เธออาจจะดักบ่วงเขาไม่สำเร็จ ผู้ชายคนนี้ฉลาดและระวังตัว แถมยังเป็นคนดี...เธอเกลียดคนดี...คนดีที่อดกลั้นตัณหาความอยาก
เธอสนุกมากกับการตกเหยื่อเพื่อล่าเขา
เทิดวิชเป็นของยากสำหรับเธอ
และเธอต้องการใช้เขาเพื่อการบางอย่างอีกด้วย
สาวน้อยยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ อีกไม่กี่วันสามีของเธอก็จะกลับมา เธอจะทำสิ่งนี้ไม่สะดวกเท่าไหร่ ภาพิไลหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อติดต่อหาใครบางคน
ทางนั้นกดรับสายเธออย่างรวดเร็ว ภาพิไลกรอกเสียงบอกความต้องการลงไป และเขาก็ตอบรับเธออย่างไม่ลังเล
ร่างงามลุกขึ้นจากเตียงที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ แล้วลุกขึ้นไปจัดเตรียมข้าวของ เธอมีงานจะต้องทำ อืม...เป็นอันว่าเธอจะบอกทุกคนว่าเธอไปเข้าแคมป์วิทยาศาสตร์ก็แล้วกัน ก็เธอจะไปทดลองทำอะไรบางอย่างทางวิทยาศาสตร์จริงๆ นี่นา
Latest chapter
หลงเดียงสา 14
จนวันนี้เทิดวิชก็ยังไม่กลับบ้าน พีระเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักเพราะเทิดวิชบอกมาทางข้อความสั้นๆ ว่าเขามีธุระที่ต่างจังหวัด ขอลางานไปพักสมองสักสองสามวัน เขากำลังเมามัวกับเมียเด็กของตน เพราะถือว่าเป็นเวลาพักเช่นกัน ผัวแก่เมียสาว แทบไม่ออกจากห้อง เล่นเอาพวกคนรับใช้พากันแอบซุบซิบอย่างอดไม่ได้“หูย...ไม่รู้ว่าคุณพีระเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน” “มีเมียเด็ก สวย ขนาดนั้น เป็นฉันก็ไม่ออกมาง่ายหรอก นี่ยังดีนะที่คุณท่านยังไปทำงานทำการบ้าง” คนที่ทะลึ่งหน่อยว่า“ป่านนี้แหกไปหมดแล้วมั้ง” นางทองสร้อยพูดโพล่งขึ้นมาอย่างนึกหมั่นไส้ พลางเบ้ปาก ทุกคนชื่นชอบภาพิไล บางคนสงสาร แต่คงจะมีแต่นางนี่แหละที่หมั่นไส้“สงสารคุณหนูภามากกว่า” เสียงทุ้มเสียงหนึ่งเอ่ยขัดขึ้น นายชนะคนขับรถนั่นเอง ทุกคนหันขวับไปมองเขาแทบจะเป็นตาเดียว นายชนะกระแอมแล้วพูดต่อเสียงขรึมๆ“คิดถึงสิ ว่าถ้าเป็นพวกเอ็งน่ะ มีผัวแก่แบบคุณพีระ จะมีความสุขไหม? อายุยังนิดเดียว เรียนก็เก่ง มารยาทก็ดี ต้องมาจำใจทำอะไรแบบนี้ คงไม่สนุก ไม่เสียวอะไรหรอก”คำพูดนั้นทำให้วงนินทาถึงกับแตก แยกย้ายกันไปคนล่ะทางสองทาง นางทองสร้อยกอดอก พลางมองหน้าชนะ นางเอ่ยขึ้นม
หลงเดียงสา 13
เทิดวิชมองภาพิไลที่ตอนนี้ถูกโอบโดยพีระ หัวใจของเขาร้อนผ่าวกับไฟจี้ จนไม่อาจจะทนมองสิ่งนั้นได้นานนัก เขาขอตัวจากโต๊ะอาหาร โดยอ้างว่าเขาปวดหัว พีระบอกสั่งให้เขาหายากิน ก่อนจะสนใจกับเมียเด็กในอ้อมแขนของตนต่อ นั่นก็เมียเขา...เหมือนกันหัวใจของเขาปวดหนึบนัก เมื่อรู้ว่าคืนนี้ ภาพิไลจะต้อง...อยู่ร่วมเตียงกับพีระ เธอบอกเขามากมายอย่างเปิดใจ หลังจากที่เธอและเขาได้ตกเป็นของกันและกันแล้ว ว่าบิดาทำอะไรลงไปกับเธอบ้างมันยิ่งทำให้เขาทั้งสงสาร ทั้งหึงหวง และโกรธบิดาบุญธรรมมากขึ้นไปอีก สมองของเขาตอนนี้ กำลังคิดหาวิธีที่จะทำให้ภาพิไลรอดพ้นเสียจากบิดา คิด คิด และคิด ว่าเขาจะทำอย่างไรได้บ้าง นับวันเขายิ่งรัก ยิ่งหลงเธอ และอยากได้เธอ ทั้งที่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะพรากแย่งของรักของใคร แถมของรักนั้นยังเป็นของผู้มีพระคุณของตนเสียด้วยแต่ทว่า...ความรัก ความหลง มันทำให้สิ่งใดๆ ที่เทิดวิชเคยยึดถือไว้ มันถูกกระชากพรากไปเสียจากสมองของเขาชั่วคราว ไม่รู้ถูกผิด ดีชั่ว รู้เพียงว่าเขาจะทำอย่างไร ถึงจะได้เธอมาเป็นของตนเขาล้มตัวลงนอน แล้วยกมือขึ้นก่ายหน้าผาก ห้องของเขาและบิดาอยู่ติดกัน มีประตูเปิดปิดถึงกันแต่ตอน
หลงเดียงสา 12
โตเกียวดิสนีย์แลนด์...ภาพิไลมองทุกอย่างด้วยความตื่นตาตื่นใจ จะอย่างไรส่วนหนึ่งของเธอก็ยังมีความเป็นเด็กหลงเหลืออยู่ เธอจูงมือกับเทิดวิช วิ่งไปตรงนั้นตรงนี้อย่างมีความสุข สาวน้อยหัวเราะด้วยน้ำเสียงสดใส จนคนข้างๆ มองรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้น แล้วมีความสุขไปด้วยกับเธอยิ่งเธอสร้าง...ให้เขาเข้าใจว่าเธอนั้นน่าสงสาร รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของภาพิไล มันกระแทกใจเทิดวิช และทำให้เขาปลาบปลื้มอย่างมาก ที่ทำให้เธอมีความสุขได้“เราไปขึ้นอันนั้นไหมคะ” สาวน้อยชี้มือไปยังโซนเครื่องเล่นที่ค่อนข้างจะเรียกเลือดลมจากหัวใจ เทิดวิชมองพวกเครื่องเล่นพลางย่นจมูกน้อยๆ เขากลัวความสูง...มาก...“เอ่อ...คือว่าพี่”“ไปได้ไหมคะ นะคะ” เห็นตาแป๋วๆ ของเธอเข้า ใจของเขาก็ละลายวูบ ทิ้งความหวาดกลัวทั้งหมดไปยอมตามเธอไปแต่โดยดีและแล้ว ทำใจกล้า ไม่กลัวแท้ๆ แต่ความกลัวไม่ได้เอาชนะกันได้ง่ายๆ ลงมาจากเครื่องเล่นอันแรก เทิดวิชก็ถูกหิ้วปีกประคองโดยสาวน้อย ที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเขา แล้วต่อว่าตัวเองที่พาเขาไปเล่นเครื่องเล่นที่หวาดเสียวโดยไม่ถามไถ่ก่อนว่าเขาชอบไหม พร้อมที่จะเล่นมันกับเธอไหม“กลับกันก็ได้นะคะ พี่วิชดีขึ้นหรือยั
หลงเดียงสา 11
“อันนี้น้องภาทำเองหรือคะ?” เสียงทุ้มเอ่ยถาม พลางลองตักสลัดที่ตกแต่งอย่างน่ากินตรงหน้าขึ้นมาลองรับประทานดู “ค่ะ อร่อยไหมคะ” เธอมองเขาตาแป๋ว แล้วจ้องเขานิ่งเหมือนรอคำตอบ พีระยกนิ้วโป้งให้ แล้วตักอีกคำใหญ่เพื่อรับประทานเพื่อเอาใจคนทำ“เยี่ยมไปเลย ปรกติพี่จะไม่กินสลัดนะ แต่สงสัยเป็นเพราะน้องภาทำ มันเลยอร่อยมากๆ”“ถ้าอย่างนั้นน้องภาจะทำให้กินบ่อยๆ นะคะ” เธอดูปลื้มกับคำชมนั้นมาก หนุ่มใหญ่หัวเราะ แล้วพยักหน้า ถึงเขาจะไม่ค่อยชอบกินผักนัก แต่ถ้าเมียรักทำให้แล้ว เขาก็ยอมกินจนหมด“ได้ค่ะ กินผักดีต่อสุขภาพด้วย”“น้องภาเลือกแต่ผักที่มีประโยชน์ทั้งนั้นเลยค่ะ” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ตักป้อนเขาไป แล้วบรรยายไปว่ามีผักอะไรบ้างที่เอามาทำสลัดให้เขากินหนนี้ พีระฟังเสียงใสๆ เจื้อยแจ้วนั่นอย่างมีความสุขเขาราวกับได้ยาอมฤตจริงๆ เมื่อมีเธอเข้ามาในชีวิตอิ่มอาหารแล้ว เขาก็ประคองพาเมียเด็กของเขาไปนั่งพักผ่อนในห้องนั่งเล่น ช่วงนี้งานรุมเร้าจนเขาไม่ค่อยได้อยู่บ้านสักเท่าไหร่ แถมยังจะต้องบินไปเมืองนอกอีกในไม่กี่วันนี้ เพื่อจัดการเรื่องปัญหาของโรงงานทางโน้น เขาปล่อยไม่ได้เพราะมีปัญหาเรื่องการทุจริต ขืนปล่อยไว้มี
หลงเดียงสา 10
กว่าภาพยนตร์จะจบก็เกือบเที่ยงคืน เทิดวิชพาสาวน้อยไปแวะหาอะไรรับประทานก่อนกลับบ้าน ภาพิไลยังคงเอ่ยชวนคุยถึงเนื้อหาของภาพยนตร์อย่างติดอกติดใจ เขายิ้มนิดๆ กับความช่างคุยนั่น ยามนี้เธอเหมือนเด็กๆ จริงๆ เพราะคุยแล้วคุยอีกแจ๋วๆ ชวนน่าเอ็นดู “ชอบมากๆ หรือครับ”“ค่ะ น้องภาชอบจริงๆ อยากดูตั้งแต่ที่เห็นทีเซอร์ ไม่ผิดหวังเลย” เธอหันมายิ้มจนตาหยีส่งให้กับเขา รอยยิ้มนั้นประทับใจคนมองเป็นอย่างมากนั่น...หล่อนเป็นภรรยาของพีระสำนึกถูกผิดเตือนขึ้นมา แม้จะนึกถูกใจหล่อนมากกว่าใคร แต่...เขาก็ต้องรู้จักที่เหมาะที่ควร เทิดวิชไม่เคยคิดจะแย่งของๆ ใคร หล่อนน่ารัก และน่าสงสาร น่าเวทนาเหลือเกินความรู้สึกวูบขึ้นมาอีก เมื่อเผลอมองหล่อนที่ตอนนี้กำลังนั่งเอนพิงเบาะ หลับตาพริ้ม ดูเหมือนจะงีบหลับไปแล้ว ทั้งที่ยังมีรอยยิ้มติดอยู่ที่มุมปากไม่รู้ว่าพ่อของเขา...เขาไม่รู้มาก่อนว่าพีระจะเป็นพวกเซ็กส์วิตถาร นั่นก็ยิ่งทำให้เทิดวิช นึกสงสารหล่อนมากยิ่งขึ้น อายุก็เพียงเท่านี้ ประสบการณ์เลวร้ายทางเพศที่ได้รับจากพีระ มันจะฝังใจเธอไปนานแค่ไหนนะ เธอทั้งหวาดกลัว และดูเหมือนไม่อยากจะเอ่ยถึงพ่อของเขาด้วยซ้ำ เธอคงจะกลัวม
หลงเดียงสา 9
“แฟนพี่เค้าไม่ได้ใช้ห้องนี้มาตั้งแต่ท้อง พนักงานคนอื่นจะใช้ห้องโน้น มิ้นเค้าไม่ชอบใช้เครื่องมือร่วมกับใคร ก็เลยทำห้องไว้เป็นพิเศษน่ะ”ภาพิไลมองไปรอบๆ ห้องแลปที่ทันสมัยอย่างพึงใจ วิษณุมองเจ้าหล่อนก่อนจะเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย“น้องภาจะทำโครงงานนี้คนเดียวหรือคะ มีเพื่อนมาทำด้วยหรือเปล่า”“ทำคนเดียวค่ะ เป็นโครงการส่งเข้าประกวด น้องภาจะทำเกี่ยวกับเรื่องยา แล้วก็พวกสมุนไพร” ภาพิไลหรี่ตา เธอเปิดดูตู้เย็นขนาดเล็ก เพื่อสำรวจว่ามีอะไรบ้าง “น้องภาใช้งานเป็นนะคะ” วิษณุเอ่ยถามย้ำอีกหน เครื่องมือเครื่องไม้ในนี้แพงมาก ภรรยาของเขามักจะใช้ทดลองทำเครื่องสำอางและครีมใหม่ๆ มีขวดเก็บพวกสารเคมีที่ใช้ในงาน บางอย่างเป็นอันตรายถ้าเกิดใช้ไม่ถูกวิธี“เป็นสิคะ น้องภาไม่ยุ่งไม่กวนของของพี่มิ้นหรอกค่ะ น้องภามีของน้องภามาเอง แล้วพี่หมอคะ น้องภาอยากได้” เธอเอากระดาษจดรายการให้เขา วิษณุมองแล้วขมวดคิ้ว ตัวยาบางอย่างเป็นยาควบคุม เจ้าหล่อนจะเอาไปทำไม?“น้องภาจะเอามาทดลองน่ะค่ะ พี่หมอหามาให้น้องภาได้ไหม”“เอ่อ...มัน”“นะคะ...น้องภาขอแค่ครั้งนี้เองนะ”เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ท่าทียั่วยวนจนวิษณุร้อนผ่าวแข็งขึงขึ้นม
You May Also Like
เสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก256.3K viewsให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.4K viewsหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ89.3K viewsรอยร้าวรัก
Sitha76.1K viewsแพ้รักคู่หมั้น
ซาลาห์53 viewsตั้งท้องลูกของเจ้านายซีอีโอจอมโหด
Mr. Rams86 viewsOops! รักครั้งนี้แม่ให้มา
Claris73 viewsชายาเอกผู้พลิกแผ่นดิน
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์292 views
