7

ภาพิไลลูบไล้โลชั่นให้ซึมเข้าผิว ตาของเธอปรือปรอยเมื่อมือนุ่มกำลังลูบไล้ไปตามมือ แขน ขา เลื่อนลูบไปเรื่อยๆ สาวน้อยเปลือยเปล่าหลังอาบน้ำอุ่นๆ ในอ่าง โรยเกลือหอมกลิ่นกุหลาบ มันทำให้เธอสดชื่นไปทั้งเนื้อทั้งตัว เธอนั่งอยู่บนพื้นพรมสีชมพูนุ่มนิ่ม ร่างงามเปลือยสะท้อนความงดงามให้เห็นทางกระจกเงาบานสูงที่ตั้งอยู่ตรงหน้าพรม ภาพิไลนั่งชันเข่าขึ้นทั้งสองข้าง ลูบไล้เนื้อครีมหอมนุ่มไปตามเรียวขา ตาของเธอมองไปยังกระจกบานนั้น ยิ้มนิดๆ กับสิ่งที่เห็น เรือนร่างอรชร ทรวงอกขนาดอวบเกินวัยขนาดพอเหมาะ ปลายยอดเชิดชันสีทับทิมเข้ม เอวเล็กคอด ขาเรียวเสลา เธอค่อยแยกขาออก เพื่อมอง...ส่วนนั้นของตนเอง สิ่งที่ทำให้ใครต่อใครหลงใหลมันนัก

​กลีบเนื้ออิ่มอูมแยกออกนิดๆ เผยให้เห็นเนื้อสีชมพูข้างใน ติ่งเกสรขนาดพอดีแต้มแต่งไว้เธอมีเพียงไรขนบางๆ ปกคลุมความโหนกนูนส่วนนั้นไว้ มือของเธอลูบเลื่อนลงไป...แยกมันออกแล้ว...เริ่มแตะต้องมันในแบบที่เธอชอบ

​“อา...อื้อ...”

​ภาพิไลกัดริมฝีปาก ตัวค่อยเอนนอนไปตามพรมนุ่มผิว เธอบีบบี้ปลายยอดทับทิมเพื่อให้ความสุขตัวเอง ร่างงามเกร็งกระตุกเมื่อสอดนิ้วเข้าไปแล้วเริ่มเสียดสีเข้าออก กลีบกุหลาบชุ่มเยิ้มขับน้ำหวานออกมา เธอทำเร็วขึ้นทีละนิด ทีละนิด

​อารมณ์เธอกำลังเลื่อนลอย สูงขึ้น สูงขึ้น

​สาวน้อยกรีดเสียงแห่งความสุขออกมาเมื่อถึงขีดสุด แม้มันจะไม่สุข...เหมือนกับยามมีร่างกายแข็งแกร่งของเพศชายมากอดรัด แตะต้อง สอดคลึง บรรเลงเพลงตัณหาไปด้วยกัน หากก็ยังทำให้เธอมีความสุขเหมือนได้กินขนมหวานนิดๆ หน่อยๆ พออร่อยลิ้น ยามที่อาหารหลักไม่อยู่

​ภาพิไลนอนหายใจแรง ก่อนจะค่อยหายใจเป็นจังหวะปรกติ สาวน้อยค่อยลุกขึ้นยืน สำรวจตัวเองอย่างภูมิใจในกระจกบานสูง เธอสวย...เธอมีเสน่ห์...เธอรู้ดี และนั่นมันเป็นต้นทุนที่เธอมี และเป็นสิ่งที่เธอจะใช้หากำไรให้กับชีวิตของตนเอง

​เธอเดินเข้าห้องน้ำเพื่อไปล้างมือ และล้างชำระผิวเนื้อส่วนนั้นก่อนจะเดินกรายออกมา คืนนี้พีระไม่อยู่ และจะไม่อยู่ไปอีกตั้งสี่วันสินะ...เธอถอนหายใจนิดๆ อย่างหงุดหงิด การที่พีระทำให้เธอไปพบความสุขเกือบทุกคืนตั้งแต่วันนั้น มันทำให้เธอหงุดหงิดเมื่อรู้ว่าคนพาเธอทัวร์สวรรค์จะไม่อยู่

​ถึงเขาจะมีขนาดไม่ได้ดั่งใจนัก แต่อย่างอื่นก็ทำให้ภาพิไลสุขเสียวได้เกือบๆ จะเทียบเท่าการถูกสวมสอดกระแทกด้วยความใหญ่แนบแน่น ถ้าเป็นตอนที่เธอยังอยู่บ้านของบิดาเลี้ยง เธอมีทางออกสำหรับเรื่องนี้ แต่...ตอนนี้ มันคงจะไม่สะดวกนักถ้าหากว่าเธอจะทำเหมือนเดิมที่เคยทำ

​เขายังหลงใหลกับความคับแคบสดใหม่ เธอเกรงว่าถ้าเกิดไปทำอะไรต่อมิอะไรกับคนอื่น...ที่เธอเคยๆ มาล่ะก็ พีระอาจจะรู้ว่าความคับแน่นนี้มันเปลี่ยนไป

​เฮ้อ...

​เธอถอนหายใจอีกหน แล้วลงมือแต่งตัว ย่นจมูกนิดๆ ให้กับตนเอง เมื่อจัดแจงแปรงโฉมตัวเองแล้วเรียบร้อย เธอเลือกสวมเสื้อยืดสีขาวลายตุ๊กตาน่ารัก กับกางเกงขาสั้นสีเหลืองอ่อน เรือนผมปล่อยยาวสยาย ติดกิฟท์รูปดาวไว้ที่เรือนผม มันเป็นกิฟท์ประดับเพชรแท้ที่เขามอบให้เธอในวันจดทะเบียน แล้วของแต่งตัวน่ารักๆ ประดับด้วยเพชรพลอยของแท้ให้เธออีกหลายรายการ เป็นของขวัญที่ถูกใจภาพิไลมาก ถือเสียว่าชดเชยให้กับการที่เขาไม่อยู่ และเธอต้องเป็นเด็กดีสงบเสงี่ยมในพักนี้ก็แล้วกัน

​จดทะเบียน...

​ภาพิไลยิ้มกว้าง แล้วหอบเอาโน้ตบุ๊คส่วนตัวสีเขียวพาสเทลของเธอ เดินลงบันไดไปยังด้านล่าง ตอนนี้ภาพของเธอในบ้านหลังนี้ คือเมียเด็กของพีระ ที่นอบน้อมน่ารักน่าสงสาร...ใช่...เธอเป็นแบบนั้น อาจจะมีคนซุบซิบกันเรื่องเขาไปรับตัวเธอมาจากบ้านของพ่อของเธอที่เป็นลูกหนี้ของเขา ภาพิไลจะออดอ้อน ออเซาะพีระก็ต่อเมื่ออยู่กันสองคนเท่านั้น ยามอยู่ต่อหน้าคนอื่น เธอจะทำเอียงอาย ไม่ค่อยกล้า หน้าแดงก่ำยามที่ถูกพีระหอมแก้ม หรือโอบเอว เธอแสร้งทำเช็ดน้ำตาเสียด้วยซ้ำ ยามที่เขาเผลอและมีคนอยู่ ทำเหมือนว่ากำลังจำทน...ยังปรับตัวไม่ได้กับความสัมพันธ์แบบนี้

​กับคนรับใช้ทุกคน ภาพิไลพูดจาเพราะพริ้ง อ่อนหวาน เธอจึงเป็นที่รักที่สงสารของพวกเขานัก ก็เด็กสิบหก กับคนอายุเกือบห้าสิบแก่คราวพ่อ ที่ต้องมาเป็นเมียขัดดอก ดูอย่างไรสาวน้อยก็น่าสงสารน่าเวทนาในชะตากรรมยิ่งนัก เธอเป็นที่เอ็นดูของพวกเขา โดยเฉพาะนายชนะที่ใกล้ชิดกับเธอเป็นพิเศษเพราะต้องขับรถไปรับไปส่งเธอไปโรงเรียน นั่นเขาเอ็นดูเธอเหมือนกับลูกหลานเลยทีเดียว

​การที่มีคนรัก การที่กุมหัวใจใครต่อใครได้โดยง่าย เป็นความสามารถอย่างหนึ่งของภาพิไล

​การมีคนรักมันก็ย่อมดีกว่ามีคนเกลียดหรือหมั่นไส้

​“คุณหนูภาข้าวเช้าตั้งแล้วเรียบร้อยนะคะ” เสียงของสาวใช้ทัก เมื่อเห็นว่าเธอเดินผ่าน ภาพิไลหันมายิ้มให้แล้วเอ่ยเสียงอ่อนหวาน

​“หนูไม่หิวเลยค่ะ ถ้าพี่นิ่มว่าง หนูอยากจะขอนมสักแก้ว ขนมสักชิ้นสองชิ้นที่ห้องนั่งเล่นได้ไหมคะ หนูภามีรายงานต้องส่งวันจันทร์ เลยว่าจะไปทำที่นั่นน่ะค่ะ”

​“ได้สิคะ เดี๋ยวพี่ยกไปให้นะ”

​ภาพิไลมองสาวใช้ที่ไปทำตามคำขอของเธออย่างขมีขมันแล้วยิ้มน้อยๆ นี่แหละข้อดีของการมีคนรัก การดูแลเอาใจใส่ที่ได้รับ จะได้รับสิทธิ์พิเศษๆ กว่าคนอื่นเพียงร้องขอ

​สาวน้อยเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น ที่ตกแต่งไว้อย่างเรียบหรู เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเป็นสีแดงเข้ม สีโปรดของพีระ มีโซฟาตัวโตนุ่มตั้งอยู่กลางห้อง โทรทัศน์ติดผนังขนาดหกสิบนิ้ว พร้อมกับเครื่องโฮมเธียร์เตอร์รุ่นใหม่เทคโนโลยีเทียบเท่ากับการไปชมในโรงภาพยนตร์ ใกล้ๆ กันมีชั้นหนังสือมีหนังสือเกี่ยวกับรถยนต์ และนวนิยายผจญภัยภาษาต่างประเทศจัดวางอยู่อย่างเป็นระเบียบ มีเก้าอี้ตัวโตบุนวม ซึ่งมีระบบนวดผ่อนคลายตั้งอยู่หน้าชั้นหนังสือ ภาพิไลตอนแรกเลือกว่าจะดูภาพยนตร์ในวันหยุดของเธอ แต่แล้วสาวน้อยก็เปลี่ยนใจ เธอถือเครื่องโน้ตบุ๊คเปิดระเบียงออกไป ด้านนอกของห้องนั่งเล่นติดกับสวน ซึ่งมีระเบียงกว้างตรงกลางเจาะเป็นสระเลี้ยงปลาขนาดเล็ก ปลาคราฟสีสวยตัวโตว่ายวนกันไปมา ภาพิไลนั่งเอนบนเบาะสีแดงประดับด้วยพู่สีทอง เธอเอนหลังพิงกับกระจกใส เปิดโน้ตบุ๊คแล้วเริ่มค้นหาสิ่งที่เธอกำลังต้องการจะรู้ เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะเปิดเข้ามา สาวรับใช้เดินถือถาดขนาดใหญ่มาพร้อมกับอาหารยามสายของเธอ

​“พ่อครัวทำแซนวิชแฮมไก่ชีสมาให้นะคะ แล้วก็น้ำส้มคั้น กับนม คุณหนูภาอยากได้อะไรอีกไหมคะ?”

​“ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณมากๆ นะคะพี่นิ่ม”

​“ค่ะ ถ้าอยากได้อะไร เรียกพี่ได้นะคะ พี่ทำงานอยู่แถวๆ นี้แหละค่ะ วันนี้ป้าสร้อยบอกว่าคุณวิชจะกลับ เลยต้องปัดกวาดกันสักหน่อย”

​“คุณวิช” คิ้วเรียวของภาพิไลขมวด เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย “ใครหรือคะ”

​“ลูกชายของคุณพีระน่ะค่ะ แกไปทำงานเมืองนอก ไม่ค่อยกลับมาหรอกค่ะ นานๆ หนจะมาที นี่ก็เห็นว่าบินมาเยี่ยมคุณพีระ แต่ก็แปลกนะคะ ทำไมมาตอนคุณพีระไม่อยู่ก็ไม่รู้สิ”

​“คุณระมีลูกชายด้วยหรือคะ” เธอถามไถ่อย่างสนใจ แล้วเริ่ม ‘เก็บข้อมูล’

​“มีคนเดียวนี่แหละค่ะ คือคุณวิช แต่ไม่ใช่ลูกแท้ๆ หรอกนะคะ เป็นคนที่คุณพีระกับคุณผู้หญิงคนเก่าขอมาเลี้ยงน่ะค่ะ”

​“เอ่อ...คุณวิชดุไหมคะ” สาวน้อยเอ่ยถามอย่างลังเล นัยน์ตาส่งประกายใสซื่อ เหมือนเด็กกำลังคิดกลัวผู้ใหญ่ดุๆ มันทำให้สาวใช้มองเธออย่างเอ็นดู

​“โธ่...คุณเค้าไม่ดุหรอกค่ะ คุณหนูภาทำหน้าแบบนั้น กลัวหรือคะ?”

​“กลัวสิคะ ก็หนูภาน่ะ...มาอยู่ที่นี่ในฐานะ...” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ก้มหน้าลง เสียงสั่นเครือไปเลยทันที มันทำให้คนที่กำลังมองอยู่นั้น สงสารสุดหัวใจ

​โธ่...สาวน้อยเอ๋ย

​ชีวิตช่างน่าสงสารเหลือเกิน คงจะ...ยังไม่ชินสินะ เด็กเอ๋ยเด็ก คุณพีระนี่ก็เหลือเกินจริงๆ เอาเด็กรุ่นนี้ทำเมีย เด็กเองจะเต็มใจหรือเปล่าก็ไม่สนใจเลยสักนิด

​มือของคนตรงหน้า เอื้อมแตะเบาๆ ที่มือของภาพิไล สาวน้อยใช้นิ้วเช็ดน้ำตาที่คลอออก แล้วยิ้มฝืนๆ ส่งให้

​“ไม่เป็นไรนะคะ คุณหนู”

​“ขอบคุณนะคะพี่นิ่ม พี่นิ่มดีกับหนูภาเหลือเกินค่ะ ทุกคนที่นี่ดีกับหนูภาจริงๆ มันทำให้หนูภามีเพื่อน แล้วก็...ไม่เหงา”

​“อดทนนะคะ อย่าคิดมาก เอ่อ...กับเรื่องของคุณพีระ”

​“หนูภากำลังพยายามอยู่น่ะค่ะ” เธอยิ้มแหยส่งให้ แล้วก็ถอนใจน้อยๆ “เราอย่าคุยกันเรื่องนี้เลยนะคะ อย่างน้อยๆ คุณระไม่อยู่ตั้งหลายวันตอนนี้”

​“โธ่...เดี๋ยวก็...ทำใจได้ ก็ชินน่ะค่ะ คุณพีระใจดีนะคะ ท่านดูรักคุณหนูดี”

​“แต่...หนูภา...ก็อย่างที่พี่นิ่มว่านั่นแหละค่ะ อีกเดี๋ยวก็คงจะชิน”

​“คุณหนูภาไม่ต้องกลัวคุณวิชนะคะ อย่างที่บอก เธอเป็นคนใจดีค่ะ พี่ว่าเธอคงจะรู้สึกกับคุณหนูภาแบบพวกพี่นี่แหละค่ะ ถ้าเกิดว่ารู้เรื่องทั้งหมด”

​“หนูภากลัวแต่เขาจะไม่รู้ แล้วก็...มาใจร้ายกับหนูภา จะหาว่าหนูภามาปอกลอก มาหวังผลอะไรกับคุณระน่ะสิคะ” ภาพิไลถอนใจเฮือก สีหน้าดูกลัดกลุ้มและหวาดกลัว

​“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ เดี๋ยวพี่จะช่วยจัดการให้เรื่องนี้ กินอาหารเช้าให้หมดนะคะ แล้วอยากได้อะไรก็เปิดประตูไปบอกพี่ได้เลย พี่ขัดพวกเครื่องเรือนอยู่แถวๆ นี้แหละค่ะ”

​“ขอบคุณนะคะพี่นิ่ม” เธอเอ่ยพร้อมกับยิ้มหวานส่งให้กับสาวใช้ ที่ยิ้มตอบเธออย่างอ่อนโยน

​“เทิดวิช” ภาพิไลพึมพำกับตนเองเบาๆ เธอมองหน้าจอ แล้วเริ่มคีย์ตัวอักษรเพื่อหาข้อมูลเกี่ยวกับตัวผู้ชายคนนี้ให้มากขึ้นอีกหน่อย

​ดูเหมือนว่าสี่วันที่พีระไม่อยู่ เธอจะมีอะไรสนุกๆ ได้ทำแล้วสินะ