All Chapters of กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: Chapter 41 - Chapter 50

ม่านฉือหยุดหายใจครู่หนึ่ง แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังมั่นคง “ส่วนลักษณะการลงมือ คาดว่าผู้ก่อเหตุมีรูปร่างสูงกว่าหรือเข้าประชิดตัวจากทางด้านหลัง ในขณะที่ผู้ตายกำลังยืนหรือเผชิญหน้าในระยะประชิด ก่อนจะใช้ของมีคมปาดตัดผ่านหลอดเลือดแดงใหญ่ในคราวเดียวจนเสียชีวิตจากภาวะเสียเลือดมากสาม... จากการตรวจสอบระบบทางเดินหายใจส่วนต้นจนถึงแขนงหลอดลมย่อยและเนื้อปอดทั้งสองข้างที่มีลักษณะแฟบและยุบตัว ไม่พบร่องรอยของฟองอากาศละเอียด หรือคราบตะกอนโคลนตมเล็ดลอดเข้าไปภายใน ยืนยันได้แน่ชัดว่าไม่มีอาการสำลักน้ำในปริมาณของคนจมน้ำเสียชีวิต ผู้ตายสิ้นลมหายใจมาตั้งแต่บนบกก่อนที่ร่างจะสัมผัสน้ำและสี่... จากสภาพความเย็นของเนื้อเยื่อและการแข็งตัวของกล้ามเนื้อ ประเมินช่วงเวลาการเสียชีวิตได้ว่าเกิดขึ้นมาแล้วไม่ต่ำกว่าสองถึงสามชั่วยาม หรือคาดว่าน่าจะเสียชีวิตในช่วงหัวค่ำของเมื่อวานนี้ ก่อนที่ร่างจะถูกนำมาทิ้งลงในแม่น้ำเจ้าค่ะ”สิ้นเสียงรายงานอันเป็นข้อเท็จจริงทางกายภาพของม่านฉือ เจ้าหน้าที่อารักษ์รีบจดบันทึกทุกตัวอักษรลงในสมุดรายงานอย่างรวดเร็ว บรรยากาศภายในห้องชันสูตรและห้องสังเกตการณ์ต่างตระหนักรู้ถึงสภาพความจริงท

ม่านฉือกลับมาถึงเรือนพักของตนเอง นางจัดการผลัดเปลี่ยนอาบน้ำชำระล้างคราบไคลและกลิ่นอายของห้องชันสูตรจนสะอาดสะอ้านทั่วร่าง ก่อนจะสวมชุดนอนผ้าเนื้อนุ่มสบายตัว แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการทำงานหนักมาตลอดทั้งวันจนแทบอยากล้มตัวลงนอน แต่เมื่อนางก้าวมาเปิดหน้าต่างเพื่อรับลมยามค่ำคืน สายตากลับต้องชะงักเมื่อมองเห็นท้องฟ้ายามนี้มืดครึ้มไร้แสงดาว เมฆฝนสีดำทะมึนแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วยเสียงคำรามกึกก้องของอสนีบาตและสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงเสียงเม็ดฝนที่กระทบหลังคารวมถึงบรรยากาศอับทึบชื้นชวนอึดอัด ทำให้ม่านฉือหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่สถานีพักม้า คืนนั้นฝนก็ตกหนักเช่นนี้ และนางได้สังเกตเห็นท่าทีแปลกประหลาดของมู่เฉิงอวี้เป็นครั้งแรก แม้เขาจะไม่เคยเอ่ยปากเล่าความหลังอันใดให้ฟัง แต่วิญญาณแพทย์ยุคปัจจุบันทำให้พฤติกรรมเหล่านั้นซ่อนจากสายตานางไม่พ้น นางรู้ดีว่าชายหนุ่มมีภาวะความผิดปกติทางใจอย่างชัดเจน ทั้งอาการนอนไม่หลับอย่างเรื้อรัง ปฏิกิริยาตื่นตัวและหวาดระแวงยามได้กลิ่นหรือเข้าใกล้ศพ รวมถึงอาการกระวนกระวาย หายใจติดขัด และมีสีหน้าย่ำแย่ทุกครั้งที่สายฝนโปรยปรายลงมา“เวลานี้... เขาจะเป็นอย่

ดวงตาคมกริบของมู่เฉิงอวี้ในยามนี้ แม้จะยังมีความอ่อนล้าและหวาดระแวงหลงเหลืออยู่บ้าง แต่สติสัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมาแล้ว ดวงตาสองคู่อันลึกซึ้งมองประสานกับนางท่ามกลางแสงสลัว โดยไม่มีการผลักไสหรือแสดงความเกรี้ยวกราดออกมาเช่นยามปกติเมื่อเห็นว่าสภาพจิตใจของเขากลับมาพอที่จะสื่อสารกันได้แล้ว ม่านฉือจึงไม่รอช้า นางหันไปหยิบกล่องไม้ใบเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาเปิดออก ด้านในบรรจุขวดกระเบื้องเคลือบขนาดเล็กและชุดสมุนไพรบำรุงประสาทที่นางจัดเตรียมไว้สำหรับยามฉุกเฉินโดยเฉพาะ“พี่เฉิงอวี้ ท่านรู้สึกหายใจคล่องขึ้นแล้วใช่ไหม” ม่านฉือเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือก็นำขวดสมุนไพรออกมาเปิดจุกแล้วยื่นให้ “นี่คือสมุนไพรที่ช่วยบำรุงและทำให้รู้สึกสบาย ดื่มเสีย จะได้ช่วยขับความอึดอัดและทำให้นอนหลับได้สนิทขึ้น”“ยาสงบใจหรือ”“จะเรียกว่าอย่างนั้นก็ได้ แต่ยาของข้าไม่ใช่ยาแบบที่ท่านเคยได้รับ รับรองว่าดื่มแล้วจะไม่รู้สึกเหมือนสติถูกกดทับ” นางรู้ว่าเขาเกลียดยาสงบใจแรงๆ ที่เคยได้รับมากเพียงใด นางจึงปรุงยานี้ขึ้นมาอย่างพิถีพิถันที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ในโลกนี้มู่เฉิงอวี้มองขวดในมือของนาง สลับกับใบหน้าของหญิง

ยามเมื่อพายุอารมณ์โหมกระหน่ำผ่านพ้นไป ความเงียบสงบภายในห้องนอนใหญ่ก็กลับคืนมาอีกครา มีเพียงเสียงลมหายใจหอบสะท้านของคนทั้งคู่ที่ยังคงประสานกันเป็นจังหวะ ทว่าเสียงฝนด้านนอกที่ยังคงโปรยปรายซัดสาดอยู่นั้นกลับมิได้ทำให้บรรยากาศอึดอัดเยือกเย็นดังเช่นก่อนหน้า ตรงกันข้าม... ไออุ่นจากร่างกายที่แนบชิดกันกลับแผ่ซ่านสร้างความอบอุ่นล้ำลึกไปทั่วห้องมู่เฉิงอวี้เอนกายพิงหัวเตียงโดยมีร่างโปร่งของม่านฉือซบพักอยู่บนแผ่นอกแกร่ง ดวงตาคมกริบที่เคยพร่ามัว ตื่นตระหนก และถูกกัดกินด้วยอาการลมปราณแห่งความกลัวสั่นคลอน ในยามนี้กลับสว่างใสและเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตอย่างน่าอัศจรรย์ความอึดอัดแน่นหน้าอก อาการปวดศีรษะ และเงาดำมืดที่คอยหลอกหลอนจิตใจของเขามาเนิ่นนาน บัดนี้ราวกับถูกปัดเป่าหายไปจนแทบไร้ร่องรอย เหลือเพียงความรู้สึกโปร่งโล่ง เบาสบาย และกระปรี้กระเปร่าอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนในรอบหลายปีชายหนุ่มก้มมองอนุภรรยาในอ้อมแขน ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นด้วยความพึงพอใจอย่างถึงที่สุด มือหนายกขึ้นลูบไล้แผ่นหลังเรียบเนียนผ่านผิวนุ่มของนางอย่างทะนุถนอมและเปี่ยมด้วยความเสน่หา“ม่านฉือ...” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกนางด้วยน

เสี่ยวอันรีบวางบังเหียนแล้วกระโดดลงจากด้านหน้า วิ่งอ้อมมาดึงบันไดและเปิดประตูรถม้าให้อย่างรวดเร็ว มู่เฉิงอวี้ก้าวลงจากรถม้าก่อนจะยื่นมือหนาออกไปรับร่างบางของม่านฉือให้ก้าวลงมาเหยียบพื้นอย่างมั่นคง ครั้นพอนางลงมาเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มก็ชักมือกลับแล้วก้าวเดินนำหน้าไปทันทีโดยมีม่านฉือเดินตามหลังมาติดๆยามเมื่อเท้าแตะพื้นลานศาลต้าหลี่ บรรยากาศรอบตัวก็แปรเปลี่ยนจากความเงียบสงบในจวนอ๋องเป็นความเร่งรีบและตึงเครียดทันที เหล่าข้าราชการและผู้ตรวจการที่มารอรับต่างพากันค้อมตัวคำนับทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียงเมื่อเขาเดินผ่านมู่เฉิงอวี้ก้าวเดินด้วยท่าทีนิ่งขรึมและเปี่ยมด้วยอำนาจ โดยมีม่านฉือเดินตามหลังมาในระยะที่เหมาะสม ก่อนที่เขาจะหันไปเอ่ยถามหัวหน้าผู้ตรวจการที่รีบก้าวเข้ามารับหน้าด้วยน้ำเสียงกังวาน“สถานการณ์ข้างในเป็นอย่างไรบ้าง”หัวหน้าผู้ตรวจการรีบก้าวเข้ามาต้อนรับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “จวิ้นอ๋องมาถึงแล้วหรือ เชิญเข้าไปด้านในเถิด ทุกคนกำลังรอท่านอยู่พ่ะย่ะค่ะ”มู่เฉิงอวี้ก้าวเดินด้วยท่าทีนิ่งขรึมและเปี่ยมด้วยอำนาจ โดยมีม่านฉือเดินตามหลังมาในระยะที่เหมาะสม ก่อนที่เขาจะเดินนำคณะเข้าสู่ห้องทำงา