All Chapters of กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: Chapter 51 - Chapter 60

กู้เฉินพลันนึกขึ้นได้ว่าอาลักษณ์มือหนึ่งของจวิ้นอ๋องลางานไปหลายวัน ย่อมไม่รู้ว่ายามนี้ที่ศาลต้าหลี่มีอู่จั้วหญิงเข้ามาทำงาน“นางไม่ได้เป็นสตรีแปลกหน้าที่ใดหรอกท่านอาลักษณ์ฉิน” กู้เฉินรีบก้าวออกมาอธิบาย “นางมีนามว่าม่านฉือ เป็นทายาทอู่จั้วสกุลม่านที่ทางศาลต้าหลี่ส่งหนังสือไปติดตามอย่างไรเล่า”“อู่จั้วสตรี?” ฉินเหวินทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันนิดๆ ในลำคอ “แต่ที่ข้าจำได้ อู่จั้วที่เราเรียกตัวไปเป็นบุรุษไม่ใช่หรือไง”กู้เฉินจึงจำเป็นต้องเล่าที่มาของม่านฉือให้ฟัง ว่านางคือทายาทคนสุดท้ายของอู่จั้วตระกูลม่านฉินเหวินยกมือขึ้นป้องปากไอเบาๆ สองสามครั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ติดจะแหบพร่า “เห่อ... ไม่น่าเชื่อว่าศาลต้าหลี่ตกต่ำถึงขั้นต้องใช้สตรีมาทำงาน เพราะอยากช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากเสียอย่างนั้น”กู้เฉินที่ได้เห็นฝีมือในการทำงานของม่านฉือแล้วพลันรู้สึกไม่ชอบใจคำพูดดูแคลนของอาลักษณ์หนุ่มขึ้นมา แต่ก็ยังตอบกลับไปอย่างสุภาพ “ไม่มีอะไรให้อาลักษณ์ฉินต้องกังวลหรอกขอรับ เพราะนางสอบเข้ามาทำงานในตำแหน่งอู่จั้วสตรีตามระเบียบทุกประการ”“งั้นรึ” ฉินเหวินรู้ว่าเหยาจิ้นทงนั้นเถรตรงแค่ไหน หากสตรีผ

ภายในห้องโถงด้านข้างที่ถูกจัดไว้สำหรับสังเกตการณ์ บรรยากาศรอบกายเงียบสงบจนน่าอึดอัด เบื้องหน้าเป็นช่องหน้าต่างไม้สลักลายโปร่งที่เจาะทะลุผนังเชื่อมเปิดโล่งไปยังห้องชันสูตรที่อยู่ติดกันในระดับเดียวกันเนื่องจากสถาปัตยกรรมยุคโบราณมิได้มีกระจกใสไร้รอยต่อ ช่องหน้าต่างนี้จึงทำหน้าที่เพียงเปิดรับมุมมองและระบายอากาศ ทันทีที่สายลมพัดผ่านเข้ามา กลิ่นอับชื้นของซากศพและกลิ่นคาวเลือดจางๆ จึงโชยลอยผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาอบอวลอยู่ในห้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้มู่เฉิงอวี้ประทับยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าช่องหน้าต่างนั้น ร่างสูงสง่าแผ่ไอเย็นเยียบและทรงอำนาจออกมาจนขุนนางผู้ใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงทว่าเบื้องหลังใบหน้าคมคายที่เรียบเฉยราวน้ำแข็งสลัก เขากำลังต่อสู้กับอาการไม่พึงประสงค์ ในขณะที่ห้วงความคิดของจวิ้นอ๋องหนุ่มต้องหมุนวนอย่างหนักหน่วงไปพร้อมกันนัยน์ตาดำขลับจดจ้องมองร่างไร้วิญญาณของคุณชายสือฮ่าวผ่านช่องหน้าต่าง สลับกับทบทวนสำนวนคดีในหัว คดีฆาตกรรมต่อเนื่องพิพากษารากราคะนี้ แท้จริงแล้วสำนวนคดีถูกส่งต่อขึ้นมาจากศาลท้องถิ่นตั้งแต่ศพแรกและศพที่สองแล้ว แม้ในตอนนั้นศาลต้าหลี่จะยังไม่ได้ลง

นิ้วเรียวบางลูบไล้ผิวหนังที่ผ่านกาลเวลาของถุงหนังแผ่วเบาราวกับจะซึมซับไออุ่นและขอพรจากบิดาของม่านฉือในโลกนี้ ก่อนจะบรรจงเปิดสายรัดออก เผยให้เห็นชุดมีดและอุปกรณ์ผ่าพิสูจน์โลหะวาววับที่ได้รับการลับจนคมกริบเรียงรายอยู่ภายในอย่างเป็นระเบียบม่านฉือสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติทั้งหมดกลับมาจดจ่อกับร่างไร้วิญญาณตรงหน้า นางสวมถุงมือผ้ากระชับแน่น ก่อนจะใช้มีดเงินเล่มเล็กกรีดผ่าลงบนผิวหนังช่วงหน้าอกและช่องท้องของคุณชายสือฮ่าวอย่างแม่นยำและนุ่มนวล เพื่อเปิดดูอวัยวะภายในตามขั้นตอนการชันสูตรเชิงลึก"อาลักษณ์ฉิน โปรดบันทึก..." ม่านฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ชัดเจน เพื่อให้ฉินเหวินที่นั่งถือพู่กันอยู่มุมห้องจดตามได้อย่างไม่ผิดเพี้ยน "ชั้นผิวหนังและกล้ามเนื้อช่วงหน้าอกไม่มีร่องรอยการถูกกระแทกด้วยของแข็ง กระดูกซี่โครงสมบูรณ์ดี ไม่พบรอยร้าวหรือรอยหักใดๆ"กู้เฉินที่ยืนอยู่ข้างกายอาศัยประสบการณ์การทำงานในศาลต้าหลี่ คอยสังเกตจังหวะและขยับโคมไฟสำริดบนขาตั้งให้ส่องสว่างไปยังจุดที่นางต้องการได้อย่างทันท่วงที ขณะที่ม่านฉือใช้เครื่องมือโลหะค่อยๆ แหวกเปิดช่องอกออก เพื่อเผยให้เห็นหัวใจและปอดที่อยู่ภายในนัยน์

กู้เฉินชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะขยับช่วยประคองร่างผู้ตายให้มั่นคง แล้วหันมามองรุ่นน้องด้วยแววตาฉงนระคนแปลกใจ“เจ้าถามเรื่องสถานที่เกิดเหตุงั้นหรือ เรื่องเช่นนั้นไม่เคยเกิดขึ้นหรอกม่านฉือ หน้าที่ของพวกเรามีเพียงการรอรับศพแล้วลงมือชันสูตรภายในห้องนี้เท่านั้น ส่วนการตรวจค้นสถานที่เกิดเหตุหรือเก็บหลักฐานนอกสถานที่ เป็นหน้าที่ของพวกมือปราบ พวกเขาไม่เคยพาอู่จั้วออกไปดูที่เกิดเหตุด้วยหรอกนะ”คำตอบของกู้เฉินทำให้ม่านฉือขมวดคิ้วเรียวบางเข้าหากันทันที‘มีแต่การชันสูตรศพอย่างเดียวโดยไม่ไปตรวจสถานที่เกิดเหตุ แบบนี้จะเก็บกวาดร่องรอย ละอองฝุ่น รอยเท้า หรือทิศทางการต่อสู้ที่แท้จริงได้อย่างไรกัน’ในยุคสมัยใหม่ที่นางจากมา การตรวจสถานที่เกิดเหตุพร้อมกับการชันสูตรศพคือหัวใจสำคัญที่สุดในการไขคดี หากขาดฝ่ายนิติเวชไปดูจุดเกิดเหตุด้วยตนเอง ก็เหมือนกับการมองเห็นภาพแค่เพียงครึ่งเดียว ข้อมูลสำคัญหลายอย่างอาจถูกทำลายหรือมองข้ามไปโดยเจ้าหน้าที่ภาคสนามที่ไม่มีความรู้เชิงลึกเมื่อวางร่างของคุณชายสือฮ่าวลงบนเตียงหินในห้องเก็บศพเรียบร้อยแล้ว ม่านฉือก็ตัดสินใจแน่วแน่‘ไม่ได้การ ข้าต้องหาทางไปดูสถานที่เกิดเหตุด้วยตัวเ

“อู่จั้วสตรี... ม่านฉือน่ะหรือ” มู่เฉิงอวี้ถามซ้ำเพื่อความแน่ใจ“พ่ะย่ะค่ะ”มู่เฉิงอวี้มองออกไปนอกหน้าต่าง ดูตำแหน่งของดวงตะวันก็เห็นว่าใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว ที่จริงเขากำลังคิดว่าจะให้คนไปตามนางมากินข้าวกับเขาพอดี ในเมื่อนางคิดถึงและมาหาเขาก่อน เขาจึงยิ้มออกมาอย่างหาได้ยากยิ่ง“ฉินเหวิน รีบให้นางเข้ามาเร็วเข้า”“พ่ะย่ะค่ะ ข้าจะไล่...” ฉินเหวินหยุดชะงัก มองหน้ามู่เฉิงอวี้ด้วยความงวยงง “จวิ้นอ๋อง ท่านไม่ได้จะให้ข้าไล่นางไปหรอกหรือ”“เจ้าได้ยินไม่ชัด?” มู่เฉิงอวี้ขมวดคิ้วมอง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบกังวานแต่นิ่งสนิท “ให้นางเข้ามาได้”เพียงสี่คำสั้นๆ แต่เปี่ยมด้วยอำนาจเด็ดขาดไร้ซึ่งความลังเลฉินเหวินชะงักไปเล็กน้อย สมองพลันประมวลผลอย่างรวดเร็ว จวิ้นอ๋องผู้ไม่เคยอนุญาตให้ผู้ใดเข้าพบตามอำเภอใจ ไฉนวันนี้ถึงตอบรับคำขอของอู่จั้วหญิงผู้นี้อย่างง่ายดายนัก แถมยังดูมีความยินดีอยู่ในทีความสงสัยระคนระแวงแล่นริ้วขึ้นในอกของอาลักษณ์หนุ่มท่าทีเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร หรือว่า... สตรีผู้นี้จะมีฐานะหรือความเกี่ยวพันบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าที่เขาคาดคิดไว้?ฉินเหวินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือน ความมั่