บททั้งหมดของ กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: บทที่ 31 - บทที่ 40

ม่านฉือคลี่ยิ้มบางๆ ไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขา นางเดินเข้าไปใกล้ๆ โต๊ะทำงานของเขาอย่างช้าๆ“ข้าไม่ได้มาแค่ส่งขนมแก้หิวหรอก” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่หนักแน่น “แต่อยากมาถามเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งกับท่านมากกว่า”มู่เฉิงอวี้หรี่ตาลงพินิจพิจารณาสตรีตรงหน้า แววตาคมกริบเจือความเย็นชา “เรื่องสำคัญอะไรหรือ”“ก็เรื่องสอบเข้าทำงานที่ศาลต้าหลี่อย่างไรเล่า ท่านลืมแล้ว?” ม่านฉือเอ่ยตรงๆ ไม่อ้อมค้อมมู่เฉิงอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนนี้นางเป็นอนุของเขาแล้ว ความเป็นอยู่ดีขึ้นกว่าตอนเป็นสาวชาวบ้านลิบลับ ซึ่งนางน่าจะพอใจแล้ว แต่กลับมาถามหาการสอบเป็นลูกจ้างสตรีเสียนี่“เจ้าคิดจะไปสอบเข้าทำงาน อย่าบอกนะว่า... เจ้าคิดว่าข้าจะเลี้ยงดูเจ้ามิได้”“ไม่ใช่ๆ” ม่านฉือยกมือขึ้นโบก“งั้นก็ไม่ต้องสอบแล้ว ข้าเลี้ยงดูเจ้าได้ ไม่ต้องกลัว”ม่านฉือส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะวางมือลงบนขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างนุ่มนวล แววตาคู่สวยฉายประกายจริงจังไร้ซึ่งล้อเล่น“ข้าไม่ได้กังวลเรื่องการกินอยู่หรือคิดว่าจวิ้นอ๋องจะเลี้ยงดูไม่ได้” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานและหนักแน่น “เพียงแต่วิชาความรู้เรื่องการพลิกศพที่ติดตัวมา เป็

บรรยากาศภายในห้องโถงรับรองของศาลต้าหลี่ดำเนินไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางเสียงขีดเขียนของพู่กันที่กระทบลงบนกระดาษแผ่นยาว เสียงเดียวที่ดังสะท้อนอยู่ภายในห้องกว้างแห่งนี้คือเสียงลมหายใจและเสียงสับเปลี่ยนอิริยาบถของเหล่าคณะกรรมการข้างกายมู่เฉิงอวี้ที่นั่งอยู่บริเวณหัวโต๊ะ ปรากฏร่างของบุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดขุนนางชั้นผู้ใหญ่สีเข้มปักลายสลักประณีต ท่าทางองอาจและแววตาคมกริบดุจเหยี่ยวสะท้อนถึงความเด็ดเดี่ยวและไร้ความปรานีเขาคือ เหยาจิ้นทง หรือ เจิ้นหนิงโหว รองเสนาบดีแห่งศาลต้าหลี่ ผู้ดำรงตำแหน่งอาจารย์ผู้เข้มงวดของมู่เฉิงอวี้ ทั้งยังเป็นบิดาของเหยาหมิงมือปราบคนสนิท และเป็นผู้ที่ยึดถือระเบียบวินัยรวมถึงกฎหมายบ้านเมืองยิ่งชีพเหยาจิ้นทงกอดอกมองสตรีเบื้องล่างที่กำลังก้มหน้าก้มตาเขียนคำตอบด้วยแววตาเรียบนิ่งและเคร่งขรึม ริมฝีปากหนาเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรงอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นักแต่แรกเริ่ม การที่จู่ๆ อนุสาวชาวบ้านผู้หนึ่งก้าวเข้ามาขอสอบเป็นอู่จั้วในศาลต้าหลี่ ซึ่งเป็นหน่วยงานยุติธรรมสูงสุดของแคว้น สำหรับเขาแล้วมันคือเรื่องน่าขันและออกจะดูหมิ่นธรรมเนียมปฏิบัติอันเคร่งครัดที่เขาถือสัตย์ยึดมั่นมาต

ในจังหวะนั้นเอง เสียงไม้เท้าเคาะพื้นดังสะท้อนก้องจากด้านนอกประตู ร่างของชายชราในชุดข้าราชการชั้นผู้น้อยสภาพเก่าคร่ำก้าวเข้ามา ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยบ่งบอกถึงประสบการณ์อันโชกโชน ด้านหลังมีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ท่าทางทะมัดทะแมงและแข็งแรงกำยำเดินตามมาด้วยท่าทีสงวนท่าที สมกับเป็นผู้ที่ต้องผ่านการยกหามและพลิกร่างศพอยู่เป็นประจำชายชราหยุดยืนที่หน้าประตู กวาดสายตามองม่านฉือด้วยแววตาพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่กังวาน “เจ้าคือแม่นางม่านสินะ... ข้า หม่าซิน เป็นหัวหน้าหน่วยอู่จั้วที่นี่ ส่วนนี่คือ กู้เฉิน ศิษย์เอกของข้าที่จะต้องร่วมงานกับเจ้า”เมื่อได้ยินดังนั้น ม่านฉือจึงรีบย่อกายคำนับผู้อาวุโสด้วยความนอบน้อมทันทีอย่างรู้งาน เพราะไม่ว่าจะเป็นโลกไหน พวกที่อยู่มาก่อนมักจะชอบคนมีมารยาทนอบน้อม“ข้าม่านฉือ คารวะหัวหน้าหม่าซิน และท่านกู้เฉิน” ม่านฉือเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมตามมารยาท “ข้าเพิ่งเข้ามาทำงานวันแรก คงต้องรบกวนให้พวกท่านช่วยชี้แนะด้วย”หม่าซินปรายตามองสตรีสาวตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ “ฮึๆ ชื่อเสียงของอู่จั้วสกุลม่านนับว่าดียิ่ง พ่อขอ

บานประตูกลางของห้องชันสูตรชั้นในถูกผลักเปิดออกด้วยมือของกู้เฉิน กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นฉุนของสมุนไพรดับกลิ่นลอยโชยมาแตะจมูกทันที ทว่าภายใต้ผ้าปิดจมูกเนื้อหนา ม่านฉือไม่ได้แสดงอาการสะดุ้งสะเทือนหรือเบือนหน้าหนี นางก้าวเท้าตามหลังศิษย์เอกหนุ่มเข้าไปด้วยฝีก้าวที่มั่นคงภายในห้องชันสูตร มีร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวชาวบ้านนอนทอดร่างอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ ร่างนั้นถูกคลุมทับด้วยผ้าดิบสีเก่าครึ้มจนมิดชิด ปลายผ้าเปียกชื้นเล็กน้อย บ่งบอกว่าเพิ่งผ่านการนำขึ้นมาจากน้ำได้ไม่นานส่วนภายในห้องสังเกตการณ์ด้านข้าง ซึ่งมีหน้าต่างบานยาวเปิดช่องให้มองเห็นความเคลื่อนไหวภายในห้องชันสูตรได้อย่างชัดเจน หม่าซิน หัวหน้าหน่วยอู่จั้วผู้ชรา กำลังนั่งจิบชาเงียบๆ เคียงข้างกับ หยางเหวินเจ๋อ ขุนนางฝ่ายสอบสวนประจำคดี และมือปราบเวรยามที่มารอติดตามฟังผล แม้ในคราแรกพวกเขาจะคิดว่าเป็นเพียงคดีคนจมน้ำตายธรรมดาและไม่ได้ให้ความสำคัญมากนัก แต่เนื่องจากเป็นคดีที่ถูกส่งมาจากฝ่ายตรวจการอย่างเร่งรีบ พวกเขาจึงมานั่งสังเกตการณ์รอฟังรายงานเงียบๆ ดวงตาทุกคู่จับจ้องมองคนทั้งสองผ่านหน้าต่างเพื่อรอดูท่าทีกู้เฉินหยุดยืนเว้นระยะห

ม่านฉือลดสายตาลงเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพและเจียมตัว ไม่ได้แสดงท่าทีมั่นใจจนเกินไป ทั้งที่ความจริงตนเองนั้นผ่านการผ่าศพมาไม่รู้กี่ร้อยศพแล้วในภพก่อน“เรื่องนั้นข้าตระหนักดี ข้าเพียงแต่อยากทำหน้าที่ให้รอบคอบที่สุดเพื่อความเป็นธรรมแก่ผู้ตาย หากทำผิดพลาดประการใด ข้าย่อมยินดีรับผิดชอบทุกประการ ขอท่านกู้โปรดชี้แนะด้วย”กู้เฉินเห็นท่าทีที่นอบน้อมแต่เด็ดเดี่ยวของนางเช่นนั้น ความระแวงในทีแรกจึงเบาบางลง เขากอดอกพยักหน้ารับอนุญาตเบา ๆ“ในเมื่อเจ้าสอบเข้ามาทำงานได้ ก็คงมีฝีมืออยู่บ้าง หากเจ้ามั่นใจเช่นนั้นเชิญลงมือเถอะ ข้าจะคอยดูแลความเรียบร้อยให้เอง”เมื่อได้รับอนุญาตอย่างเป็นทางการแล้ว ม่านฉือยังไม่รีบร้อนลงมือผ่าในทันที นางหันกลับมาพินิจพิเคราะห์ร่างผู้เสียชีวิตอย่างละเอียดรอบคอบอีกครั้ง เพื่อเก็บตกรายละเอียดภายนอกและการต่อสู้ที่ยังไม่ได้บันทึกให้ครบถ้วนเสียก่อนนางใช้นิ้วมือสวมถุงมือหนังบางพลิกฝ่ามือและข้อมือของศพขึ้นมาสำรวจอย่างระมัดระวัง ก่อนจะหันไปเอ่ยบอกเจ้าหน้าที่อารักษ์ที่ถือพู่กันเตรียมจดบันทึกด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยชัดคำ“บันทึกเพิ่มเติม... ตรวจสอบบริเวณข้อมือทั้งสอง