All Chapters of กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: Chapter 21 - Chapter 30

เห็นมู่เฉิงอวี้ยังคงนั่งนิ่งสับสนกับสิ่งที่นางเพิ่งอธิบายไป ม่านฉือก็ขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด นางวางมือลงบนหลังมือที่เย็นเฉียบของเขาอย่างปลอบโยนแล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น“มันไม่ได้แปลว่าท่านเป็นคนขี้ขลาดหรอก แต่หมายถึงว่าในอดีตนั้นท่านอาจต้องประสบพบเจอกับเรื่องที่ใครก็จินตนาการไม่ออก ทำให้ท่านต้องอดทนกับเรื่องที่หนักหนาสาหัสเกินกว่าที่คน ๆ หนึ่งจะแบกรับไว้ได้เพียงลำพัง ท่านไม่ได้อ่อนแอเลย พี่เฉิงอวี้... ตรงกันข้าม ท่านคือบุรุษที่เข้มแข็งที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบ ที่สามารถมีชีวิตอยู่อย่างสง่างามและยังไม่พังทลายมาได้จนถึงวันนี้ ทั้งที่ต้องแบกความเจ็บปวดรวดร้าวเหล่านั้นไว้ในใจเพียงลำพังมาเนิ่นนาน”ถ้อยคำนั้นราวกับกระแสไฟฟ้าที่วิ่งผ่านหัวใจของมู่เฉิงอวี้ ความเย็นชาที่เขาสร้างขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มร้าวรานอย่างช้า ๆ กำแพงที่เขาก่อไว้รอบหัวใจพังทลายลงทีละน้อย คำว่า ‘ความบ้า’ หรือ ‘ความอ่อนแอ’ ที่เขาคอยตอกย้ำตัวเองมาตลอด บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเข้าใจที่เขาไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน แววตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหวอย่างรุนแรง“เจ้าพูดราวกับรู้เรื่องของข้าไปเสียทุกเรื่อง”ม่านฉ

เมื่อส่วนหัวค่อย ๆ แทรกซึมผ่านความคับแคบจนเข้าไปได้ ความอุ่นร้อนที่โอบรัดเขาไว้แน่นทำให้มู่เฉิงอวี้ต้องกัดฟันกรอด“อึก... ช่างคับแน่นนัก... เจ้าตอดรัดข้าราวกับจะดูดเข้าไปอย่างไรอย่างนั้น แล้วข้าจะหยุดได้อย่างไร”“อือ เบา ๆ นะ ข้า... เจ็บ”“ก็แค่ตอนแรก อีกไม่นานเจ้าจะร้องขอให้ข้าทำรุนแรงกว่านี้” มู่เฉิงอวี้กระซิบเสียงสั่นพร่าเขาค่อย ๆ ขยับกายเข้าหาอย่างช้า ๆ ทีละนิด ๆ โดยมีจังหวะหยุดพักเป็นระยะเพื่อไม่ให้ความอดทนของเขาขาดผึงเสียก่อน จนกระทั่งครอบครองความบริสุทธิ์ของนางได้จนสุดทาง เยื่อบาง ๆ ขาดสะบั้นลง ความรู้สึกที่แน่นหนาและอุ่นร้อนนั้นแทบทำให้เขาสติหลุดเขาค่อย ๆ ลิ้มรสความบริสุทธิ์อย่างเชื่องช้าในคราแรก ก่อนที่เสียงเนื้อที่กระทบกันจะเริ่มดังขึ้นเป็นจังหวะพับ... พับ... นุ่มนวลแต่หนักแน่น สอดประสานกับเสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่“อื้อ... พี่เฉิงอวี้...” ม่านฉือครางกระเส่า เมื่อเขากดจูบลงบนเนินอกนางอีกครั้ง มือหนาคลึงเคล้นอกอวบอิ่มอย่างถือสิทธิ์ “ข้า... ข้าจะละลายแล้ว...”“เจ้าต้องเรียนรู้ที่จะปรนเปรอข้า... ม่านฉือ” เขาจุมพิตลงบนไหล่มนขณะเริ่มเร่งจังหวะให้หนักหน่วงขึ้นเสียง ตั๊บ... ต

มู่เฉิงอวี้มองดูลูกศิษย์ตัวน้อยที่เริ่มหอบหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าสวยหวานที่แดงระเรื่อด้วยแรงอารมณ์บวกกับท่วงท่าที่นางคร่อมทับอยู่บนตักเขา มันช่างเป็นภาพที่ท้าทายความอดทนของบุรุษผู้สูงศักดิ์จนแทบขาดสะบั้น เขาเริ่มรู้สึกว่าการเป็นผู้สอนนั้นมันช่างทรมานกว่าการเป็นผู้กระทำเองเสียอีก“ดูท่าเจ้าจะเรียนรู้ได้ไวเกินไป... จนข้าเริ่มไม่อยากสอนแล้วสิ” เขาคำรามเสียงต่ำในลำคอ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นดุดันด้วยความปรารถนาที่พุ่งพล่าน“อ๊ะ... พี่เฉิงอวี้...”ม่านฉือร้องอุทานเมื่อมือหนาของเขาตวัดรวบเอวนางไว้แน่นในชั่วพริบตา ก่อนจะพลิกตัวให้ร่างบางล้มลงไปนอนใต้ร่างแกร่งแทนที่ เขาไม่รอให้หญิงสาวได้ตั้งตัว มังกรยักษ์ในกายที่ตื่นเต็มที่รุกเร้าเข้าสู่ความหวานฉ่ำที่เปิดรออยู่โดยไม่มีการชะลอจังหวะ“คราวนี้... ถึงตาข้าบ้างแล้ว”เขาประกาศกร้าวพลางกระแทกกายเข้าหานางอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว จังหวะที่เคยเนิบนาบถูกแทนที่ด้วยความดิบเถื่อนและเอาแต่ใจ เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องระงมไปทั่วเรือนพักถี่รัวราวกับพายุโหมกระหน่ำ“อื้อ อ๊า... พี่เฉิงอวี้... ข้า... ไม่ไหวแล้ว...” ม่านฉือหวีดร้องออกมาอย่างไม่อาจกลั้น เสียงครางกระเส

หลังจากแต่งตัวด้วยอาภรณ์เรียบร้อย ทั้งสองก็ก้าวเดินออกมาจากเรือนพัก ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่สดใส มู่เฉิงอวี้เดินนำหน้าด้วยก้าวเท้าที่มั่นคงและสง่างามสมฐานะ ขณะที่ม่านฉือสาวเท้าก้าวตามหลังมาแบบติดๆ จนกระทั่งออกมาถึงบริเวณลานกว้างหน้าเรือนเหยาหมิงที่ยืนคุมความเรียบร้อยอยู่ข้างรถม้าคันใหญ่เหลือบสายตามาเห็นเจ้านายเดินนำสตรีชาวบ้านออกมา ทว่าสิ่งที่ทำให้มือปราบหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ คือระยะห่างของการเดินที่ดูใกล้ชิดกว่าเมื่อวาน และแววตาของสตรีผู้นั้นที่ดูจะไม่หลงเหลือความเจียมเนื้อเจียมตัวแบบหญิงชาวบ้านทั่วไปอยู่เลยแม้แต่น้อย นางเชิดหน้าขึ้นยามก้าวตามหลังจวิ้นอ๋อง ราวกับตนเองไม่ได้เป็นเพียงสตรีไร้หัวนอนปลายเท้าอีกต่อไปเหยาหมิงที่รับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไประหว่างทั้งสองคน แต่ก็ทำได้เพียงเก็บความสงสัยไว้ในอก ไม่กล้าเอ่ยปากทักท้วงอันใด ทำได้เพียงก้มหน้าน้อมรับ“จวิ้นอ๋อง รถม้าพร้อมออกเดินทางแล้ว หากเป็นไปตามกำหนด เราจะถึงศาลาพักม้าก่อนค่ำ และถึงเมืองหลวงพรุ่งนี้ตอนบ่าย” เหยาหมิงเอ่ยทักเมื่อเห็นทั้งคู่เดินมาถึง“อืม เช่นนั้นก็ออกเดินทางเถอะ” มู่เฉิงอวี้เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะผา

สองข้างทางเดินภายในจวนอ๋องปูลาดด้วยแผ่นหินสะอาดสะอ้าน บรรยากาศร่มรื่นไปด้วยต้นไผ่เขียวขจีและแปลงดอกไม้ประดับที่ได้รับการดูแลอย่างประณีต ม่านฉือเดินตามหลังพ่อบ้านใหญ่มาเงียบๆ สายตากวาดมองความโอ่อ่าและเป็นระเบียบเรียบร้อยของจวนแห่งนี้ด้วยความรู้สึกทึ่งทีละน้อยแม้ภายนอกจวนจะดูน่าเกรงขามและเคร่งขรึมสมกับเป็นที่อยู่ของผู้ทรงอำนาจ แต่เรือนพักที่มู่เฉิงอวี้จัดเตรียมไว้ให้กลับปรากฏความงดงามละเมียดละไมซ่อนอยู่เมื่อมู่เฟิงผายมือเปิดประตูไม้แกะสลักลายวิจิตรของ ‘เรือนอวี้หลาน’ ออก ภาพภายในก็ปรากฏแก่สายตาห้องโถงกว้างขวางปูทับด้วยพรมขนสัตว์เนื้อนุ่ม ข้าวของเครื่องใช้ ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะเครื่องแป้งไม้จันทน์หอม ฉากกั้นลายปักไหมจีน หรือแม้แต่ชุดน้ำชาเคลือบหยก ล้วนบ่งบอกถึงความประณีตและมีมูลค่าสูงลิบลิ่ว อาจจะดูเกินฐานะของอนุด้วยซ้ำ เช่นนี้แล้วคนในจวนย่อมไว้หน้านางแน่นอนม่านฉือหยุดยืนอยู่กลางห้อง นัยน์ตากลมโตเป็นประกายวับวาวด้วยความพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด นางกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางคิดทบทวนถึงเหตุการณ์เมื่อคืน... จากมาอยู่ในร่างสตรีชาวบ้านยากจน ครอบครัวถูกโจรสังหาร ต้องปากกัดตีนถีบ จู่ๆ ชะตาชีวิตก็พลิกผั