All Chapters of กำเนิดนิติเวชหญิงแห่งต้าหาน กลิ่นโลหิตใต้แสงโคม: Chapter 11 - Chapter 20

ทันทีที่คำว่า ‘พี่เฉิงอวี้’ ที่หลุดออกมาจากปากของสตรีมอมแมม ทำเอาเหยาหมิงลอบสูดปากด้วยความเสียวไส้แทนกับความไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงของนาง แต่มู่เฉิงอวี้กลับทำเพียงแค่ปัดชายแขนเสื้อคลุมผ้าไหมแผ่รังสีเย็นชา กดข่มความขัดเขินอันเป็นมลทินเมื่อครู่ลงสู่ก้นบึ้ง จวิ้นอ๋องหนุ่มหันหลังก้าวเท้าฉับๆ นำออกไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะรอขานรับคำของนางม่านฉือยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ นางก้มลงยกกล่องไม้จำปาป่าขึ้นมากอดไว้แนบอก ท่วงท่ากระฉับกระเฉงผิดกับกิริยาเอียงอายหน้าตายเมื่อครู่ลิบลับ หญิงสาวก้าวเท้าตามแรงกดดันของบุรุษเบื้องหน้าไปติดๆ โดยมีเหยาหมิง หัวหน้ากองปราบ และพวกมือปราบท้องถิ่นคอยเดินคุมเชิงอยู่ด้านหลังเป็นพรวน ทิ้งไว้เพียงกลุ่มขุนนางท้องถิ่นที่ยังคงมองตามแผ่นหลังของคนทั้งคู่พลางซุบซิบกระซิบกระซาบถึงความสัมพันธ์อันฉาวโฉ่ที่เพิ่งเกิดขึ้นกลางที่ว่าการอำเภอขบวนเดินตัดผ่านสวนหินอันแห้งแล้งของที่ว่าการ ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าไร บรรยากาศรอบกายก็ยิ่งเงียบสงัดและอับชื้นขึ้นเรื่อยๆ แสงแดดจัดจ้าในยามบ่ายคล้ายจะส่องลงมาไม่ถึงบริเวณนี้ จนกระทั่งความอบอวลของสายลมเริ่มหอบเอา

พอได้ยินนางวิเคราะห์ถึงสิ่งที่เขากำลังประสบ แต่ต้องปิดบังเอาไว้ เพราะไม่อาจให้ผู้ใดตราหน้าว่าเขาเป็นพวกขี้ขลาดตาขาว ไร้คุณสมบัติอันควรกับภาระหน้าที่ที่ฝ่าบาทมอบหมายให้ ดวงตาของมู่เฉิงอวี้พลันสั่นไหวม่านฉือเห็นสีหน้ากับหนังตาเขากระตุกเล็กน้อย ก็ยิ้มบางๆ นางเงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาตรงๆ แววตาที่จ้องมองนั้นมิใช่แววตาของผู้น้อยที่มองขุนนาง ทว่าเป็นแววตาของสตรีที่กำลังพินิจพิเคราะห์ ‘สมบัติชิ้นงาม’ ของตนเอง“จากประสบการณ์อันน้อยนิดของข้า(ในโลกนี้) ผู้ที่มีลักษณะหล่อเหลาโดดเด่น แต่แฝงไว้ด้วยความกดดันมหาศาลเช่นนี้ ย่อมไม่ได้มีมากนัก ท่าทางนิ่งขรึม การวางตัวที่สง่างามกว่าขุนนางทั่วไป และท่าทางของคนรอบข้างเวลาที่มองท่าน ข้าขอวินิจฉัยว่า ท่านผู้นี้เกิดในตระกูลชั้นสูง และมีตำแหน่งสูงกว่าคุณชายมือปราบเมื่อครู่ รวมถึงหัวหน้ามือปราบที่นี่ ตำแหน่งของเขาหากไม่ใช่รองตุลาการศาลต้าหลี่ ก็ต้องเป็นท่านเสนาบดีมาด้วยตนเอง”ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วทั้งบริเวณจนแทบหยุดหายใจ“โอ้ ข้าทำโจทย์ข้อแรกผ่านสินะ” ม่านฉือยิ้มร่า พลางมองมู่

ม่านฉือยืนตัวตรงก่อนจะสรุปผลการชันสูตรอย่างเป็นระบบด้วยน้ำเสียงก้องกังวาร“จากสภาพศพที่เห็น ข้าขอสรุปดังนี้... ถึงจะมีการขัดขืน แต่บาดแผลตามตัวน้อยกว่าปกติมาก คาดว่าตอนเกิดเหตุผู้ตายน่าจะมีสติไม่ครบถ้วน ข้าไม่ได้กลิ่นเหล้า ดังนั้นผู้ตายอาจถูกวางยา แต่ผู้ลงมือใจร้อนไม่ได้รอจนหมดสติดี จึงมีร่องรอยการป้องกันตัว ส่วนบาดแผลที่ทำให้ถึงแก่ความตายนั้นมีองศาจากล่างขึ้นบน และความสูงของการลงอาวุธลักษณะนี้บ่งชี้ว่าคนร้ายมีความสูงน้อยกว่าผู้ตาย ความลึกของบาดแผลบ่งบอกว่าคนร้ายมีแรงไม่มาก อาจจะเป็นสตรี สูงประมาณ...”ม่านฉือนึกมาตราการวัดสมัยโบราณไม่ออก “ประมาณนี้ถึงประมาณนี้” นางจึงยื่นมือออกมาเพื่อบอกส่วนสูงกับอารักษ์ พอเห็นเขาจดเรียบร้อยนางก็พูดต่อ “ส่วนการตัดอวัยวะเพศนั้นไม่ใช่เพื่อหวังผลในการฆ่า แต่เป็นความแค้นเคืองอย่างถึงที่สุดของผู้กระทำที่ต้องการทำลายศักดิ์ศรีของผู้ตายให้ย่อยยับแม้จะตายไปแล้ว”มู่เฉิงอวี้ที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับลืมหายใจ ความเยือกเย็นในน้ำเสียงและตรรกะการวิเคราะห์ที่เป็นระบบของนางเอกทำให้เขาลืมความหวาดกลัวต่อศพไปสิ้น แววตาที่เคยมองนางด้วยความระแวงเปลี่ยนเป็นความตกตะล

ภายในรถม้า ชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นความเงียบผิดปกติของลูกน้อง เขาจึงค่อยๆ ลดม้วนหนังสือลงแล้วเลื่อนสายตาออกไปนอกหน้าต่างวินาทีที่ได้สบตากับร่างบางที่ยืนอยู่ตรงหน้า มู่เฉิงอวี้ชะงักไปชั่วขณะ แววตาสีเข้มที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิทกลับไหววูบราวกับถูกก้อนหินโยนลงไป เขาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ภาพหญิงสาวมอมแมมเมื่อวานหายไปสิ้น เหลือเพียงสตรีที่ดูสดใสและงามสง่าอย่างที่ไม่คาดคิดว่านางจะซ่อนรูปได้ถึงเพียงนี้เขารีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว แม้หัวใจในอกจะเต้นผิดจังหวะไปเพียงครู่เดียวก็ตาม“คนเรามักใช้เวลาตระเตรียมตัวให้พร้อมก่อนออกเดินทาง เป็นเรื่องที่เข้าใจได้...” เขาเอ่ยขึ้น เสียงของเขาอาจจะแหบพร่าไปเล็กน้อยกว่าปกติจนต้องแสร้งกระแอมเบาๆ “เจ้าขึ้นมาเถิด”เหยาหมิงที่ตั้งสติได้ รีบก้มหน้าก้มตาเก็บอาการประหม่าพลางผายมือเชิญให้ม่านฉือขึ้นรถม้าด้วยท่าทีที่สุภาพขึ้นอย่างผิดหูผิดตาเมื่อม่านฉือขึ้นไปนั่งในรถม้าเรียบร้อย รถม้าจึงเริ่มเคลื่อนตัวออกจากอำเภอ ม่านฉือสังเกตเห็นว่าสายตาของมู่เฉิงอวี้ไม่ได้จับจ้องที่หนังสือในมืออีกต่อไป แม้เขาจะยัง

มู่เฉิงอวี้สั่งให้ม่านฉือไปพักที่ตั่งไม้ตรงมุมห้อง ส่วนตัวเขาพยายามข่มความรู้สึกที่เล่นงานตนเองอยู่ที่เตียง แต่ความหนาวสั่นจากเสื้อผ้าที่เปียกชื้นกลับทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งบัดนี้กลับสั่นเทาอย่างรุนแรงจนเขาต้องจิกเล็บลงบนต้นขาตัวเองเพื่อเรียกสติ“พี่เฉิงอวี้ ท่านจะให้ข้านอนฝั่งไหน ด้านในหรือด้านนอก” ม่านฉือถามเสียงสดใส มองเขาด้วยแววตาหยอกเย้า แม้จะรู้ว่ามู่เฉิงอวี้ย่อมปฏิเสธตนเองแน่นอน แต่ก็อดแกล้งเขาไม่ได้“เจ้านอนที่ตั่งนั้นนั่นแหละ” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่พยายามเค้นให้ดูปกติที่สุด แต่ความแหบพร่าในน้ำเสียงกลับปิดบังความทรมานไว้ไม่มิด“คืนนี้หนาวนัก ใจคอพี่จะให้ข้านอนทั้งอย่างนี้เลยหรือ” ม่านฉือประท้วงเขาหยิบหมอนกับผ้าห่มมาวางไว้ข้างกายหมายให้นางเดินมาเอามันไปเอง “มาเอาไปสิ เดี๋ยวจะหาว่าข้าใจร้าย”ม่านฉือไม่ได้ขัดคำสั่ง นางเดินไปที่ตั่งอย่างว่าง่าย แต่สายตายังคงจับจ้องไปที่คนบนเตียงตลอดเวลา นางเห็นเขานั่งตัวเกร็ง แผ่นหลังที่ตั้งตรงยังคงพยายามรักษาภาพลักษณ์สูงส่งไว้อย่างถึงที่สุด ทว่าหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมในคืนที่อากาศหนาวเย็นเช่นนี้กลับเป็นคำตอบของทุกอ