جميع فصول : الفصل -الفصل 70

เสี่ยวอันจัดวางสำรับอาหารกลิ่นหอมกรุ่นลงบนโต๊ะเล็กริมหน้าต่างอย่างรวดเร็วและรู้หน้าที่ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว บ่าวหนุ่มก็ประสานมือถอยหลังก้าวออกจากห้องไปเงียบๆ พร้อมกับค่อยๆ ปิดประตูให้อย่างแน่นหนา เพื่อเปิดพื้นที่ความเป็นส่วนตัวให้แก่เจ้านายทั่วทั้งห้องทำงานอันกว้างขวางพลันตกอยู่ในความเงียบสงบ เหลือเพียงเฉิงจวิ้นอ๋องและอู่จั้วสาวที่ยืนกะพริบตาปริบๆ อยู่ไม่ไกลมู่เฉิงอวี้ทอดสายตามองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้หลังโต๊ะทรงงานแล้วเดินตรงมายังโต๊ะอาหาร แววตาดำขลับที่มักจะเรียบนิ่งและเคร่งขรึมยามเผชิญหน้ากับเหล่าขุนนาง บัดนี้กลับฉายประกายความซับซ้อนระคนความเอ็นดูที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึม“เพิ่งเข้ามาทำงานในศาลต้าหลี่ได้ไม่กี่วัน เจ้าก็ถึงขั้นให้องครักษ์หน้าห้องเรียกเจ้าว่ามารดาแล้วหรือ ม่านฉือ”มู่เฉิงอวี้แกล้งทำหน้าขรึมลง แววตาดำขลับจ้องมองนางด้วยความจริงจัง น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววตำหนิอยู่หลายส่วนม่านฉือเห็นท่าทีเช่นนั้นก็ชะงักรอยยิ้มลงเล็กน้อย นางรู้ตัวว่าเล่นสนุกเกินขอบเขตไปบ้าง จึงรีบปรับสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้นก่อนจะเอ่ยแก้ต่างด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจนิดๆ“จวิ้น

แสงแดดยามเช้าทอประกายกระทบกับพื้นถนนหินศิลาในย่านการค้าใจกลางเมือง ทว่าบรรยากาศรอบบริเวณลานกว้างหน้าหอการค้าแห่งนี้กลับหลงเหลือไว้เพียงความอึมครึมและกลิ่นอายความน่าสะพรึงกลัวจากเหตุการณ์เมื่อคืนก่อนม่านฉือก้าวเท้าเดินตามหลังเหยาหมิงมาหยุดยืนอยู่ที่จุดเกิดเหตุ โดยมีมู่เฉิงอวี้ตามมาด้วย เพื่อคอยควบคุมและจับตาดูสตรีของเขาไม่ให้สร้างความวุ่นวายทันทีที่กวาดสายตามองสำรวจรอบบริเวณ ม่านฉือก็ต้องลอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นความหงุดหงิดที่ตีตื้นขึ้นมาในอกภาพที่ปรากฏต่อสายตาช่างย่ำแย่เกินกว่าที่อู่จั้วจากยุคสมัยอันเข้มงวดเรื่องนิติวิทยาศาสตร์จะรับไหว พื้นที่โล่งกว้างซึ่งควรจะเป็นจุดเก็บรักษาร่องรอยสำคัญ กลับเต็มไปด้วยความปนเปื้อนอย่างไร้ระเบียบ รอยเท้าผู้คนนับไม่ถ้วนเหยียบย่ำทับซ้อนกันจนยับเยิน เศษขยะ เศษอาหาร และคราบน้ำสกปรกจากการทำความสะอาดตลาดถูกกวาดมากองรวมกัน ส่งกลิ่นคาวเหม็นเน่าคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นโคลนตมจนน่าสะอิดสะเอียน‘ให้ตายเถอะ... นี่มันสถานที่เกิดเหตุฆาตกรรมหรือสนามเด็กเล่นกันแน่’ ม่านฉือคิดในใจอย่างหัวเสีย พลางขยับคิ้วมุ่นด้วยความขัดเคืองใจ ร่องรอยของคนร้าย รอยรองเท้า ทิศทา

มู่เฉิงอวี้ก้าวเดินนำหน้าออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อหันกลับมามองแล้วพบว่าอนุคนโปรดของเขายังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตากลมโตเหม่อมองไปยังพื้นที่ว่างเปล่าคล้ายกำลังจมดิ่งอยู่ในภวังค์ความคิดอันลึกซึ้งชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างนึกระอาปนเอ็นดู ก่อนจะสาวเท้าย้อนกลับมาหยุดยืนตรงหน้า ร่างสูงใหญ่ก้มลงมองสตรีตัวน้อยที่เอาแต่ใช้ความคิดจนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง“ฮูหยิน...” มู่เฉิงอวี้เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือแววเตือนกลายๆ “มัวเหม่ออะไรอยู่ เจ้ายังอยากจะเดินสำรวจลานตลาดแห่งนี้ต่อ หรือว่าอยากจะไปซื้ออะไรก่อนกลับ”ม่านฉือสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบกะพริบตาปริบๆ เพื่อปรับสายตามองคนตรงหน้า นางเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงที่โน้มตัวลงมามองนางด้วยแววตาดุแกมหยอก แล้วรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน“เปล่าเพคะ ม่านฉือไม่ได้อยากเดินเล่นเสียหน่อย แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ เท่านั้นเอง” ม่านฉือรีบแก้ตัวเสียงใส ก่อนจะเดินตามเขาไปยังรถม้าที่จอดรออยู่ด้านหน้าลานตลาดเมื่อขึ้นมานั่งภายในรถม้าคันหรูที่เคลื่อนตัวอย่างนุ่มนวลมุ่งหน้ากลับศาลต้าหลี่ บรรยากาศรอบตัวของนางกลับเต็มไปด้วยความเงียบงันที่ต่างไปจากขามาอย่า

บรรยากาศภายในห้องทำงานของเหล่าอู่จั้วค่อนข้างเรียบง่ายและอับทึบเล็กน้อย อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นจางๆ ของสมุนไพรดับกลิ่นคาวเลือดและสารส้ม ม่านฉือกลับมานั่งประจำที่โต๊ะไม้เนื้อหยาบตัวเก่าของตนเองได้สักพักใหญ่แล้ว บนโต๊ะไม่มีอะไรมากไปกว่ากระดาษราคาถูกแผ่นยับยู่ยี่ พู่กันขนหยาบ และแท่นหมึกธรรมดาๆร่างบางนั่งหลังตรง สีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง มือเรียวตวัดพู่กันลงน้ำหมึกแล้วบรรจงเขียนข้อปฏิบัติทีละข้อลงบนกระดาษอย่างตั้งอกตั้งใจ โดยมีหัวหน้าอู่จั้วผู้เฒ่านั่งอยู่มุมห้องกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมสมุนไพรและเครื่องมือชันสูตร ทว่าผู้เฒ่าหาได้เอ่ยปากรบกวนนางแต่อย่างใด ทำเพียงเหลือบสายตาขึ้นมองเด็กสาวแวบหนึ่งด้วยความเอ็นดูระคนแปลกใจในความมุ่งมั่นกู้เฉินที่เดินเข้ามาสะดุดตากับท่าทางขะมักเขม้นนั้นเข้าพอดี เขาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของนางแล้วกวาดสายตามองกระดาษหน้าตาประหลาดที่เกลื่อนอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ของอู่จั้วหญิงคนเดียวในที่นี้“ม่านฉือ...” กู้เฉินเอ่ยทักทำลายความเงียบขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเล็กน้อย “เจ้าหมกมุ่นอยู่กับการเขียนอะไรมาตั้งนานสองนานแล้วเนี่ย หน้าตาเคร่งเครียดเสียจนข้าคิดว่ากำลังนั่งผ่าศ

ล้อรถม้าเคลื่อนตัวเข้ามาจอดสนิทลงบริเวณหน้าประตูใหญ่ภายในเขตจวนอ๋อง ทันทีที่ก้าวลงจากรถม้า ม่านฉือก็ขอตัวแล้วรีบสาวเท้าตรงดิ่งกลับเรือนอวี้หลานของตนเองทันทีโดยไม่รอช้า นางหอบปึกรายงานข้อเสนอแนะที่เพิ่งตกลงกับมู่เฉิงอวี้มาวางลงบนโต๊ะไม้ภายในห้องอย่างทะนุถนอม เสียงกระดาษและเสียงฝนหมึกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันยามหัวค่ำแสงจากโคมน้ำมันส่องสว่างสลัวขับเน้นเงาร่างบางที่ทอดทาบลงบนผนังห้อง ม่านฉือทิ้งกายลงนั่งประจำที่อย่างไร้ความลังเล มือเรียวรีบคว้าพู่กันออกแล้วจุ่มลงในแท่นหมึกสีดำสนิท ก่อนจะจรดปลายพู่กันลงบนแผ่นกระดาษขาวสะอาดเพื่อเขียนข้อปฏิบัติและแนวทางการจัดการสถานที่เกิดเหตุต่ออย่างขมักเขม่น สมาธิทั้งหมดถูกจดจ่ออยู่กับการเรียบเรียงถ้อยคำและระเบียบวิธีปฏิบัติอย่างเคร่งครียด จนกระทั่งเวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ก็ไม่อาจล่วงรู้ได้ รอบกายเหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาและเสียงขีดเขียนของปลายพู่กันที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในขณะที่ม่านฉือกำลังมุ่งมั่นอย่างเอาเป็นเอาตายอยู่นั้น เสียงฝีเท้าเบากระชั้นก็ดังขึ้นที่หน้าประตูก่อนจะถูกผลักเปิดออกอย่างเบามือ เสี่ยวถงก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดไม้ที่มีอาภรณ์สะอ