Semua Bab เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Bab 141 - Bab 150

สองเดือนต่อมา ในที่สุดก็ถึงวันที่เควินรอคอยเสียทีเพราะวันนี้เป็นวันมงคลสมรสของเขาและแม่แมวน้อยตัวนุ่มงานแต่งถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ที่โรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่งในเมืองกรุง โดยที่มีเพื่อนฝูงญาติพี่น้องของทั้งสองฝั่งมาร่วมยินดีกันมากหน้าหลายตา บรรยากาศงานสมรักสมรสเต็มไปด้วยความครื้นเครง เสียงดนตรีดังคลอไปกับเสียงสนทนาเฮฮาของแขกเหรื่อ เสียงชัตเตอร์ของกล้องถ่ายรูปในมือช่างถ่ายภาพที่ถูกจ้างมาสองคนดังขึ้นมาเป็นระยะ เพราะต้องคอยเก็บบรรยากาศในงานให้ครบถ้วนให้สมกับค่าจ้างที่ถูกจ้างมา โต๊ะรับรองของเพื่อนเจ้าบ่าวและเจ้าสาวถูกจัดไว้ให้อยู่รวมกันอย่างเป็นสัดเป็นส่วน บริเวณนี้จึงมีแต่หนุ่มหล่อสาวสวยซึ่งเป็นจุดเด่นในงานงานนี้ ดึงสายตาของผู้ร่วมงานให้หันมามองได้ตลอดเวลา"ไม่น่าเชื่อว่าเคมันจะแต่งงาน" วายุพูดขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเพื่อนได้หนีไปมีครอบครัวอีกคนแล้ว สายตามองไปยังเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่กำลังเดินทักทายผู้มาร่วมแสดงความยินดี "มันเจอคนที่อยากใช้ชีวิตด้วยก็ต้องแต่งสิวะ แล้วเมื่อไหร่มึงจะเจอบ้าง คนอื่นเขามีกันหมดแล้ว" ภูผาแย้งทันที หากว่าเจอคนที่หัวใจคิดว่าใช่ มันจะมีรู้สึกความอยากครอบครองเข้

เควินแบกเมียสาวมาหยุดที่ข้างอ่างอาบน้ำ แล้วค่อย ๆ ปล่อยเธอลงให้ยืนบนพื้นเย็นเฉียบ "เราแยกกันอาบก็ได้มั้งคะ" วิลาสินีบอกกับสามีด้วยน้ำเสียงสะเทิ้นอายที่โดนเขาจับเปลื้องผ้า สองมือก็คอยแต่ปกปิดเนินเต้าและเนินโหนกความสาวให้พ้นจากสายตาวิบวับของเขา แต่สายตาเจ้ากรรมของเธอดันเอาแต่มองสิ่งที่ตุงนูนดันเป้ากางเกงของเขา และนั่นก็ยิ่งทำให้เธอยิ่งเขินไปกันใหญ่ "อาบด้วยกันนี่แหละ เราไม่ได้อาบน้ำด้วยกันนานแล้ว ถอดเสื้อในออกสิ เฮียก็จะถอดเหมือนกัน" เควินไม่อายเหมือนเมียสาวที่โดนเธอมองจุดกลางหว่างขา หันหน้าไปเผชิญกับเธอตรง ๆ ขณะที่ปลดตะขอกางเกงแล้วรูดซิป แม้กระทั่งตอนที่ดันกางเกงลงพร้อมกันทั้งนอกทั้งในเขาก็ยังหันหน้าโชว์เมียรักอยู่อย่างนั้น คนที่มองเสียอีกที่เป็นคนกระดากอายจนเธอต้องหันหน้าหนีไม่ยอมมองแท่งเนื้อที่มันชี้ไปทางเธอ ราวกับชี้เป้าเลือกเหยื่อทำเสียวของมันในค่ำคืนนี้ "มานี่เฮียถอดให้" เควินเอ่ยพลางอมยิ้มเอ็นดูให้กับความเขินอายของคนตัวเล็ก เขาพาร่างเปลือยของตัวเองขยับเข้าไปประชิดร่างขาวเนียนที่ค่อย ๆ กลายเป็นสีแดงเรื่องเพราะความอาย อ้อมมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอบราเซียร์ที่เขาใช้เวลาเพียงเสี้

เควินอุ้มเมียรักที่อ่อนเปลี้ยเพลียแรงออกมาจากห้องน้ำด้วยเนื้อตัวที่เปล่าเปลือยด้วยกันทั้งคู่ ค่อย ๆ บรรจงวางกายขาวโพลนลงบนเตียงกว้างแล้วตามขึ้นไปทาบทับติด ๆ "หนาวจัง.." วิลาสินีบ่นเสียงอู้อี้ปนความหมดแรงแล้วยกแขนขึ้นมากอดตัวเองไว้ เพราะเนื้อตัวนั้นเพิ่งจะผ่านน้ำมาหมาด ๆ พอมาเจออากาศเย็นจากเครื่องปรับอากาศเลยเกิดอาการหนาวสะบั้น "หนาวก็กอดเฮีย" เควินบอกพร้อมกับจับแขนเรียวทั้งสองข้างให้มาโอบกอดต้นคอตัวเองไว้ แล้วในท่านี้เองที่เมียรักได้เปิดเผยสองเต้าขาวให้เด้งอยู่ตรงหน้า ไม่รอช้าให้สองก้อนเนื้อนุ่มต้องรอนานรีบฉกปากเข้าครอบยอดอกจนเต็มปากเต็มคำ "อือ เฮีย.." วิลาสินีครางเสียงสะอื้น พ่นลมหายใจกระชั้นถี่ตอนที่ยอดไตโดนโจมตีโดยปลายลิ้นสาก ความเสียวกระสันที่โดนปลายลิ้นระรัวใส่ทำให้เธอเผลอหยัดแผ่นหลังขึ้นสู้อุ้งปากร้อนชื้น เธอไม่รู้ตัวเลยว่าสามีหนุ่มเข่าแข็งได้ช้อนต้นขาให้แยกออกตั้งแต่เมื่อไร รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ลำร้อนกำลังเสือกขึ้นลงอยู่ที่กลางรอยแยกฉ่ำแฉะ เกสรอ่อนไหวสีสดโดนปลุกเร้าครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างกายขับสารหล่อลื่นออกมาตามธรรมชาติ เสียงเปียกแฉะที่กลางหว่างขาในตอนที่ความเป็นชายหญิงเคล้

สี่เดือนต่อมา วันนี้เป็นวันหยุดของบริษัท วิลาสินีจึงขอให้เควินพาไปยังบ้านของภูผาและวิรัศยา ซึ่งพี่สาวและพี่เขยของเธอย้ายจากเกาะมาอยู่กรุงเทพถาวรแล้ว เธอคิดถึงหลานตัวน้อยอยากจะไปเล่นด้วยเพราะไม่ได้เจอหน้าหลาน ๆ มาร่วมสองเดือนน่าจะได้ "น้าวิวขา หนูขอเบอเกอร์ค่ะ" ลูกค้าตัวน้อยนามว่าเวอรีนซึ่งมีอายุหกขวบสั่งแม่ค้าคนสวยว่าเธอจะซื้ออะไร ดวงตากลมแป๋วมองตามมือน้าสาวที่กำลังจับมีดพลาสติกหั่นลูกแอปเปิลอยู่ "ได้ค่ะ รอแป๊บนึงน้า" วิลาสินีบอกกับหลานสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก่อนจะหันไปหยิบของเล่นรูปเบอเกอร์ซึ่งแยกส่วนประกอบเอามาประกบกันแล้วส่งให้ลูกค้าตัวน้อย "ยี่สิบบาทค่ะ" แม่ค้าคนสวยแจ้งราคา "นี่ค่ะ" เด็กหญิงเวอรีนยื่นกระดาษพิมพ์คล้ายธนบัตรใบละยี่สิบให้กับน้าสาวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส จะไม่ให้เด็กหญิงร่าเริงได้อย่างไรในเมื่อวันนี้คุณน้าสุดสวยมาเล่นกับเธอตั้งแต่ช่วงสายของวัน และตอนนี้เป็นเวลาใกล้เที่ยงแล้วเพื่อนเล่นของเธอก็ยังไม่กลับ เพราะว่าแม่หวานคนสวยได้ชวนน้าสาวและน้าเขยรับประทานอาหารกลางวันด้วย "เวอรีนคะ พาน้าวิวมากินข้าวเร็ว" เสียงของวิรัศยาซึ่งเป็นนายหญิงของบ้านเดินลงมาจากชั้นบนดังขึ้น

"เป็นไงบ้างวิว?" วิรัศยาเดินมาหยุดที่ประตูห้องน้ำแล้วเอ่ยถามเข้าไปด้านใน ที่มีน้องสาวโก่งตัวอาเจียนโอ้กอ้ากที่ชักโครกและได้น้องเขยตัวโตช่วยลูบหลังให้ พี่สาวอย่างเธอจึงทำได้แต่ส่งกำลังใจอยู่ที่หน้าประตู "พอจะรู้ไหมว่าวิวอะไร ไม่เคยเห็นเป็นแบบนี้มาก่อนเลย" เควินหันไปถามพี่เมียที่อายุน้อยกว่าเขาเป็นสิบปี มือหนาก็ช่วยจับผมหางม้าให้เมียสาวเพื่อที่จะได้ไม่เลอะคราบอาเจียน อีกมือก็คอยลูบแผ่นหลังบางไม่หยุด ใบหน้าหล่อเต็มไปด้วยแววกังวลที่เขาไม่อาจช่วยเมียรักหายจากการอาเจียนได้ "วิวได้กินยาคุมหรือเปล่าคะ?" วิรัศยาไม่ได้ตอบน้องเขยแต่เธอถามเขากลับ ที่ถามเพราะวิรัศยาไม่รู้ว่าครอบครัวของน้องสาวนั้นจะปล่อยให้มีทายาทหลังแต่งงาน หรือว่าพวกเขาจะคุมกำเนิดต่อไป "หยุดกินตั้งแต่เดือนที่แต่งงานแล้ว" เควินตอบเสียงเรียบไม่ได้เอะใจกับคำถามพี่เมีย เพราะกะจิตกะใจของเขาสนใจแต่อาการป่วยของเมียรักอย่างเดียว มือหนาหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนเล็กส่งให้เธอเพื่อให้เธอเช็ดปากตอนที่เธอบ้วนปากล้างความคาวในโพรงปากแล้ว"นี่อย่าบอกนะว่าวิวท้อง!" ก่อนเควินจะรีบหันขวับไปถามวิรัศยาเสียงดังลั่นห้องน้ำ เมื่อเขาเข้าใจแล้วว่าเรื่องที่พี่