All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 31 - Chapter 40

"วิว ตื่นมากินยาก่อน" เสียงทุ้มคุ้นหูดังเข้ามในโสตประสาทพร้อมกับผ้าเปียกที่มาเช็ดตามหน้าตาและลำคอทำให้คนที่กำลังนอนซมเพราะพิษไข้รู้สึกตัว "อือ.." วิลาสินีครางในลำคอคล้ายคนละเมอ สติของเธอยังไม่ฟื้นคืนเต็มที่ เมื่อปรือตาขึ้นจึงได้เห็นเทพบุตรอยู่ตรงหน้า เขากำลังมองยังเธอด้วยสายตาห่วงใยพร้อมกับใช้ผ้าเปียกชื้นเช็ดหน้าเช็ดตาให้อย่างอ่อนโยน"ผมลงไปซื้อข้าวต้มกับยามาให้แล้ว ลุกขึ้นมากินก่อน" เทพบุตรหนุ่มสุดหล่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนฟัง การที่เธอได้รับความสดชื่นจากผ้าเปียกทำให้เธอรู้สึกตัวตื่นเต็มที่ แล้วตอนนั้นเธอก็ได้รู้ว่า เทพบุตรที่เธอเห็นเมื่อครู่กลายเป็นซาตานตนเมื่อคืน ที่ทำความใจร้ายใส่เธอมาครึ่งคืน"คุณเควิน!" วิลาสินีผวาลุกขึ้นนั่งขยับหนีซาตานในคราบเทพบุตรหน้าหล่อไปนั่งที่กลางเตียง บทสวาทที่เธอได้รับจากเขาเมื่อคืนทำให้เธอไม่อาจจะทำใจเข้าใกล้เขาได้ การที่วิลาสินีได้รีบลุกขึ้นพรวดพราดทำให้ผ้าห่มที่ปิดร่างเปลือยร่วงไปกองอยู่กับตัก เธอจึงลนลานดึงขึ้นมาปิดอกอวบที่มีแต่รอยปานแดง"จะขยับไปไหน มากินข้าวกินยา" ร่างกำยำนั่งลงที่ขอบเตียง เอื้อมมือไปจับต้นแขนนุ่มออกแรงดึงให้ร่างบางเข้ามา

"ตื่นพอดี ผมทำข้าวต้มหมูสับให้ กินแล้วจะได้กินยา" เควินมองใบหน้าสวยที่ซีดเซียวเพียงนิดแล้วเดินไปวางถ้วยข้าวต้มบนโต๊ะ ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็น ถึงเวลารับประทานยาของผู้ป่วยแล้ว"ทำไมยังอยู่.." วิลาสินีเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เพราะเกรงว่าคำถามของเธอจะไปกระตุ้นต่อมโมโหของเขาเข้า แต่เธอก็อยากให้เขารู้ว่าเธอไม่สนิทใจที่จะให้เขาอยู่ร่วมห้อง สายตามองเขาอย่างหวาดระแวงเมื่อคนตัวใหญ่เข้าใกล้"เธอไม่สบายหาข้าวกินเองได้เหรอ?" เควินถามกลับก่อนจะหยิบยามาแกะให้เธอ มียาลดไข้ ยาแก้อักเสบ และสุดท้ายเป็นยาเม็ดเล็ก ๆ วางกองไว้ที่ถาดน้ำดื่มที่เขาเอามาตั้งไว้ตั้งแต่ตอนเช้าเพราะเผื่อเธอรู้สึกกระหายจะได้มีน้ำดื่ม"...." วิลาสินีได้แต่นั่งกำชายผ้าห่มแน่น มองดูเขาจัดการอาหารการกินและยารักษาให้ ขณะที่ลมหายใจที่พ่นออกมาทางปลายจมูกยังรู้สึกถึงอุณหภูมิที่สูงกว่าปกติ ตอนนี้ไข้ของเธอลดแล้วแต่ก็ยังไม่หายดี และไหนจะความเจ็บร้าวระบมไปทั้งตัว คงจะเป็นอย่างที่เขาพูดว่าเธออาจจะลุกไปหาอะไรใส่ท้องเองไม่ได้ "นี่ยาคุมแบบรายเดือน เธอควรกินไว้" เควินพูดพร้อมทั้งชี้ไปที่ยาเม็ดเล็กที่สุด เมื่อเช้าเขาซื้อมาพร้อมกับยาลดไข้กับยาแ

"อือ.." เควินครางในลำคอเมื่อรู้สึกตัวตื่น แขนแกร่งควานหาร่างนุ่มที่เขาได้กอดก่อนนอน หวังจะกระชับกอดคลายความหนาวแล้วหอมสักฟอดให้ชื่นใจ แต่แล้วเขาก็พบแต่พื้นที่นอนเย็นเยียบไร้กายนุ่มที่คะนึงหา เควินจึงได้รีบลืมตาขึ้น มองไปยังผ้าม่านซึ่งถูกดึงปิดผนังกระจกก็พบว่าด้านนอกยังมืดมิดไร้แสงสีส้มสาดส่องรอดไยผ้าเข้ามา มือหนาจึงได้เอื้อมไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูมากดดูเวลาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเพียงตีห้าเท่านั้น เควินลุกขึ้นนั่งเพื่อจะมองหาเด็กดีของเขา มองไปยังประตูห้องน้ำก็ไร้ซึ่งแสงไฟรอดออกมาบ่งบอกว่าในนั้นไม่มีคนอยู่ เขาจึงลุกขึ้นเดินออกไปด้านที่คิดว่าคนตัวเล็กจะอยู่ แต่พอออกไปแล้วก็พบแต่ความเงียบ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันในที 'ไปไหนของเธอนะ' เควินคิดก่อนจะเดินสำรวจไปทั้งห้องนั่งเล่นและห้องครัวที่เผื่อว่าหญิงสาวจะเป็นลมนอนพับอยู่ที่พื้น แต่ก็ไม่พบสิ่งมีชีวิตนอกจากตัวเอง'น่าจะไปถึงเกาะประมาณสิบเอ็ดโมงนะพี่' แล้วเสียงหวานที่เขาได้ยินเมื่อช่วงตอนเย็นก็ดังขึ้นในหัว ตอนนั้นเป็นตอนที่เขากำลังจะยกข้าวต้มไปให้คนป่วยในห้องนอน เสียงของวิลาสินีดังแว่วออกมาเหมือนกับว่าเธอคุยโทรศัพท์กับใครบางคน เพราะก่อนหน้าน

เมื่อเควินเดินเข้าไปในโรงแรม เสียงหวานก็ดังเข้ามาในโสตประสาทเมื่อวิลาสินีร้องทักพี่สาวของเธอ"พี่หวาน!" เควินเดินทอดน่องตามหลังไป สายตาคมจับจ้องแผ่นหลังเล็กของเด็กพยศไม่วางตา แม้ว่าหญิงสาวจะอยู่ในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่เพราะเต้าอวบที่ดันเนื้อเสื้อออกไปและก้นงามงอนที่ย้ายไปมายามเธอเดิน แค่นั้นสิ่งที่สงบนิ่งกลางหว่างขาของเขาก็สะดุ้งตื่นเสียแล้ว รสเสียวสุขที่ได้จากเธอเมื่อคืนก่อนยังชัดเจนอยู่ที่อาวุธของเขา จนชายหนุ่มถึงกับขนลุกเกลียวรับความรู้สึกนี้"วิว" เป็นเสียงของวิรัศยาทักกลับน้องสาว"น้าวิวต๋า.." ตามด้วยเสียงเล็กคำไม่ชัดของเด็กหญิงเวอรีน"เวอรีน ตุ๊กตาน้อยของน้า" วิลาสินีเร่งเดินเข้าไปหาพี่สาวและหลานวัยสองขวบของเธอ เมื่อมาถึงเธอก็ปล่อยกระเป๋าแล้วนั่งลงใช้เข่าค้ำพื้นไว้แล้วกางแขนรอรับหลานสาวตัวตุ้ยนุ้ยที่เพิ่งจะกระโดดลงจากตักของผู้เป็นพ่อแล้ววิ่งตุบ ๆ เข้ามาหาเธอตุ้บ.."อ๊ะ!"เสียงเจ้าตัวเนื้ออวบวิ่งเข้าปะทะกับอกของน้าสาวเต็มแรงตามด้วยเสียงอุทานของวิลาสินี ที่ร่างบางเสียหลักก้นกระแทกพื้นแข็ง เกือบจะหงายหลังล้มไปนอนบนพื้นแข็ง ถ้าไม่ได้มือของใครคนหนึ่งมาดันแผ่นหลังไว้ให

หลังจากที่รับประทานอาหารกลางวันอิ่มแล้ว ภูผาก็ชวนเควินไปนั่งรับลมที่ศาลาน้อยหน้าชายหาดโดยหิ้วถังแช่เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไปด้วย บ่งบอกถึงว่าช่วงบ่ายนี้นายหัวหนุ่มจะเกงานดื่มเครื่องมึนเมากับเพื่อนเสียแล้ว แต่เพราะว่าไม่ได้ตั้งใจจะดื่มกันตั้งแต่ทีแรก เครื่องดื่มที่ภูผาซื้อไว้จึงได้หมดลงในชั่วโมงต่อมา "เบียร์หมดแล้วว่ะ" เควินพูดขึ้นขณะที่ก้มมองถังแช่ที่ตั้งอยู่บนพื้น ด้วยความรู้ยังติดลมอยากจะดื่มต่อ และอีกความตั้งใจหนึ่งคืออยากจะอยู่ที่นี่นาน ๆ แม้ว่าคนที่เขาอยากเห็นหน้าจะไม่ได้ออกมาให้เขาเห็นหน้าเลย เพียงแค่รู้ว่าเธออยู่ในบ้าน อยู่ใกล้กันแค่นี้เขาก็พอใจแล้ว "งั้นกูไปซื้อเอง" เจ้าถิ่นพูดขึ้นแล้วจึงลุกขึ้นเดินกลับเข้าบ้านเพื่อที่จะไปหยิบกุญแจรถ เควินจึงได้เดินตามหลังเพื่อนเข้าไปเพราะนึกอยากจะเข้าห้องน้ำเสียหน่อย แต่พอเข้าไปในบ้านก็พบกับวิลาสินีที่นั่งดูซีรีส์อยู่ที่ห้องนั่งเล่น เธอแสร้งไม่เห็นคนตัวสูงที่เดินตามหลังพี่เขยเธอมา มองเพียงพี่เขยที่เดินตรงไปหยิบกุญแจรถเท่านั้น "หวานพาเวอรีนไปนอนเหรอ?" ภูผาเอ่ยถามวิลาสินีเมื่อมองหาเมียรักไปเจอ "ค่ะ เห็นพี่หวานบอกว่าเพลียด้วย อยากนอ