วิลาสินีเลือกที่จะซื้อหอยทอดเป็นอาหารมื้อดึก แต่เมื่อเธอเดินผ่านรถเข็นขายขนมโตเกียวก็นึกอยากรับประทาน จึงได้ชะงักเท้าเดินพลางมองดูขนมที่วางบนถาดด้านหน้าว่ามีไส้อะไรบ้าง แต่เธอก็นึกได้ว่าเงินสองร้อยบาทที่หยิบลงมานั้นได้หมดไปกับหอยทอดไปแล้ว เธอจนก้าวเดินไปข้างหน้าต่อ "ไม่ซื้อเหรอ?" เควินถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเด็กสาวสนใจขนมร้านที่เพิ่งเดินผ่านมา "เงินหนูไม่พอค่ะ" วิลาสินีตอบตามความจริงพลางยิ้มเจื่อน เธอไม่รู้ว่าอาหารรถเข็นมีราคาสูงขนาดนี้ แต่ก็ไม่แปลกเพราะที่นี่เป็นแหล่งท่องเที่ยงจึงได้มีการราคาสูงกว่าปกติ "กลับไปซื้อเถอะ ผมซื้อให้" เควินเอื้อมมือไปจับท่อนแขนเรียวเพื่อที่จะหยุดคนตัวเล็กให้หยุดเดิน "ไม่เป็นไรค่ะ หนูกินแค่หอยทอดนี่ก็อิ่มแล้ว" วิลาสินีบอกอย่างเกรงใจ เป็นความจริงที่เธอจะรับประทานแค่อย่างเดียวก็อิ่มแล้ว แต่ที่มองขนมโตเกียวก็แค่นึกอยากเท่านั้นเอง "เดี๋ยวตอนดึกจะหิวอีก ตอนนั้นก็ไม่มีอะไรให้ซื้อแล้วนะ ไปซื้อเถอะ" เควินเอ่ยพร้อมกับดึงคนตัวเล็กให้กลับไปยังรถขายขนมที่เธอหมายตา สายตาคมก็มองไปด้านหน้า แต่ความรู้สึกของเขาอยู่ที่ฝ่ามือที่สัมผัสอยู่กับผิวเนียนนุ่ม ผิวนุ่มละมุนมือของเ
Last Updated : 2026-07-18
LOGIN
