All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากที่ได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว เควินก็พาวิลาสินีไปยังห้างสรรพสินค้าใหญ่ประจำเกาะ เพื่อซื้อเครื่องดื่มและเครื่องปรุงในครัวพร้อมกับวัตถุทำกับแกล้มอีกนิดหน่อย วิลาสินียืนมองเควินหยิบเครื่องดื่มมึนเมาใส่รถเข็นเงียบ ๆ จะค้านก็ไม่กล้า ก็เพราะตอนนี้เครื่องดื่มยี่ห้อที่เขาดื่ม ที่เรียงอยู่บนชั้นตอนนี้ได้หมดเกลี้ยงแล้ว นี่เขาจะซื้อไปมอมตัวเองกับพี่เขยของเธอหรืออย่างไร "จะเอาอะไรอีกไหม?" เควินหันมาถามเจ้าของนัยน์ตากลม เธอกำลังมองเขาด้วยสายตาฉงนสงสัย ดูแล้วก็ดูเหมือนลูกแมวน้อยจอมซนตัวหนึ่ง มันน่าจับฟัดจริง ๆ "ไม่เอาแล้วค่ะ" วิลาสินีตอบพลางหลบสายคู่นั้น ที่ฉายประกายความต้องการจนเธอไม่กล้าที่จะสบตากับเขา "ไปจ่ายเงินกัน" เมื่อไม่มีอะไรต้องซื้อแล้ว เควินจึงได้เข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มมึนเมาไปชำระเงินที่เคาน์เตอร์หน้าทางออก เมื่อเควินและวิลาสินีกลับมาถึงบ้านริมหาด ก็เป็นช่วงภูผาเดินลงมาจากชั้นบนพอดี นี่มันขึ้นไปดูเมียตั้งแต่ที่เขาออกไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนแล้วเพิ่งลงมาอย่างนั้นเหรอ มันขึ้นไปดูแลเมียหรือทำให้เมียเหนื่อยหนักกว่าเดิมกันแน่ แต่เดาว่าน่าจะเป็นอย่างหลังเสียมากกว่าเพราะที่ท

"อื้อ!" วิลาสินีส่งเสียงประท้วงในลำคอ พยายามดึงข้อมือออกจากมือแกร่งแต่ก็ไม่สามารถทำได้ จึงได้แต่ขลุกขลักอยู่ในอ้อมอกแข็ง ริมฝีปากเม้มสนิทอย่างไม่ต้องการให้ลิ้นชื้นรุกล้ำเข้ามาง่าย ๆ เธอรู้สึกถึงฝ่ามือสากที่ลูบอยู่ต้นขาอ่อนเปลือย ไม่รู้ตัวเลยว่าชายกระโปรงชุดนอนได้ร่นขึ้นมากองอยู่หน้าท้องแบนเมื่อไร รู้อีกทีก็ตอนนิ้วยาวได้แหวกขากางเกงในแล้ว "อ๊ะ" ในที่สุดริมฝีปากอิ่มก็เผลอเผยอครางเพราะนิ้วร้ายกาจได้รุกล้ำเข้าไปในช่องทางรัก ทันใดนั้นลิ้นอุ่นที่รอท่าอยู่ก็ได้แทรกไรฟันเข้ามาทันที การเล้าโลมอันช่ำชองทำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายอันตรายที่สุด ที่เขาทำให้เธอไม่สามารถต่อต้านความต้องการตามธรรมชาติของร่างกายได้เลย กลิ่นแอลกอฮอล์ที่คลุ้งในโพรงปากใหญ่เหมือนกับเป็นสารกระตุ้นให้วิลาสินีมัวเมา ไหนจะนิ้วยาวที่บดขยี้จุดอ่อนไหวในช่องทางรักทำให้ร่างกายได้เร่งปล่อยน้ำเหนียวหนืดออกมาจนเยิ้มปากทางรัก เสียงเจาะแจะยามเขาขยับมือเป็นเครื่องยืนยันว่าเธอไม่สามารถต่อต้านไฟราคะได้แล้ว "หึ แฉะเลยนะ" เควินเอ่ยล้อขณะที่ฝ่ามือเร่งกระแทกเข้าใส่กลีบเนื้อ สายตาคมจ้องมองที่ใบหน้าเหยเกของเด็กดื้ออย่างพึงพอใจราวกับว่าเขาเป

วิลาสินีทิ้งมือทั้งสองข้างไว้บนที่นอนนุ่มข้างลำตัว สองขาคลายอาการเกร็งทิ้งแบะคร่อมกายบึกบึน ขณะนั้นเขาก็ชะลอความเร็วของการกระแทกกระทั้นเหลือเพียงการเสือกไสเป็นจังหวะเชื่องช้า "เธอตอดเก่งชะมัด" เควินชมคนที่นอนหอบอยู่เบื้องล่าง สองมือหนาเอื้อมไปดึงเสื้อและบราเซียร์ให้หลุดออกจากกายนุ่ม เมื่อครู่เขามัวแต่สนใจที่จะสอดใส่ด้านล่างจึงได้ปล่อยเอาไว้ก่อน ตอนนี้ได้ทำสมใจแล้วจึงได้จัดการทำให้เธอเปลือยเหมือนกันเพราะเนื้อแนบเนื้อมันให้ความรู้สึกที่ดีสุด ๆ หลังจากปลดเปลื้องสิ่งกีดขวางหมดไปแล้ว เควินก็โน้มตัวลงไปทาบทับ อกแข็งบดเบียดกับอกนุ่มจนเนื้อหยุ่นปลิ้นออกไปด้านข้าง ฝ่ามือใหญ่ลูบหน้าผากชื้นเหงื่อให้เด็กทุนคนโปรดอย่างเอาใจ สายตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าหวานอย่างหลงใหลพร้อมกับเริ่มสาวลำแข็งเข้าออกเนิบนาบปลุกเร้าอารมณ์หญิงสาวอีกครั้ง "อือ คุณเควิน.." วิลาสินีเรียกชื่อคนตัวโตเสียงหวานที่ความรู้สึกเสียวซ่านเริ่มกลับมาอีกครั้ง แล้วเขาก็ช่างทรมานเธอด้วยการชักลำเนื้อสั้นเพียงแค่ให้ปลายหยักหยอกล้ออยู่ที่ปากทางรัก ทำให้หัวบานหยักไปกระตุ้นจุดอ่อนไหวสร้างความกระสันเสียวให้เธออย่างที่สุด "เสียวเหรอ?" เควิ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา แกรก.. วิลาสินีเปิดประตูห้องนอนออกมาอย่างเบามือ เมื่อเธอออกมาแล้วก็เจอกับวิรัศยากำลังป้อนข้าวหลานสาวอยู่ที่โต๊ะอาหาร แสดงให้เห็นว่าพี่สาวของเธอได้ทำอาหารเช้าเสร็จหมดแล้ว "ตื่นแล้วเหรอ?" วิรัศยาถามน้องสาวก่อนจะรีบหันไปหาลูกตัวอวบที่สะกิดยิก ๆ เพื่อให้แม่ได้หันไปป้อนข้าวคำต่อไป "ค่ะ พี่หวานทำกับข้าวเสร็จแล้วเหรอ?" วิลาสินีถามด้วยน้ำเสียงเกรงใจพลางเดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับพี่สาวและหลานสาว เธอมาอาศัยพี่สาวอยู่ยังจะต้องให้พี่หาให้กินอีก เธอรู้สึกผิดต่อพี่เหลือเกิน แต่เมื่อเช้าเธอลุกไม่ขึ้นจริง ๆ ต้องโทษเพื่อนของสามีพี่สาวนั่นแหละที่กรำทำรักใส่เธอไม่พอเสียที เมื่อนึกถึงแล้ว วิลาสินีก็อดมองหาไม่ได้ แต่ไม่เห็นทั้งพี่เขยและเควินแบบนี้ เขาอาจจะกลับไปโรงแรมแล้วก็ได้ ขณะที่กำลังคิดถึงคนที่นอนร่วมเตียงเมื่อคืนอยู่ วิลาสินีก็ได้ยินคนคุยกันอยู่หน้าบ้าน "เหนื่อยชะมัด ปกติวิ่งไม่เคยเหนื่อยถึงขนาดนี้ซะที" เป็นเสียงของภูผานั่นเอง ที่พูดอยู่ตรงหน้าประตูก่อนที่ร่างสูงชุ่มเหงื่อที่อยู่ในชุดกีฬาจะเดินผ่านประตูเข้ามา "เมื่อคืนมึงออกกำลังไปเยอะหรือเปล่า" แล้วก็มีเสียงเควินพูดตามหลังมา ร

"ใช่เหรอวะ กูได้ยินมึงคุยโทรศัพท์.." ภูผาพูดพลางคิดย้อนไปว่าเมื่อตอนเช้า เหมือนเขาจะได้ยินเสียงเพื่อนคุยโทรศัพท์เรื่องงานอยู่เลย "เออ! กูว่างจะตาย" ไม่รอให้เพื่อนขัดความตั้งใจ เควินรีบใช้เสียงข่มไว้ก่อน ทำไมมันไม่เข้าใจเพื่อนบ้างวะ "แต่มีแต่เด็ก ๆ นะ มึงจะไปเหรอ?" เป็นเพราะภูผารู้ว่าเควินนั้นไม่ค่อยสุงสิงกับคนอื่น แล้วยิ่งเป็นเด็กวัยรุ่นที่มักจะทำเสียงดังโวยวาย เควินก็มักจะหงุดหงิดให้เห็นตลอด "กูจะไป" เควินยืนยันเสียงแข็งพลางปรายตาไปมองต้นเหตุที่ทำให้เขาจะต้องทนรำคาญกับเสียงของเหล่าวัยรุ่นพวกนั้น แค่คิด คิ้วหนาก็ขมวดมุ่นเครียดรอแล้ว แต่ต้องการที่จะไปตามดูคนตัวเล็ก เขาจะต้องทนให้ได้ "งั้นหวานไปโรงแรมกับพี่นะ เดี๋ยวพี่ช่วยเก็บของลูก" ภูผาหันไปพูดกับเมียรัก เดิมทีวันนี้เมียเขากับวิลาสินีจะอยู่บ้านกัน แต่เมื่อน้องเมียจะไปเที่ยวกับเพื่อน เขาก็ไม่อยากให้เมียรักต้องอยู่บ้านกันตามลำพังกับลูกสาวจอมซน ให้ไปโรงแรมด้วยก็จะมีคนช่วยเลี้ยงเวอรีน เป็นการแบ่งเบาภาระให้คนตั้งครรภ์ได้ดีทีเดียว ไม่นานทั้งสี่คนก็มาถึงโรงแรมใหญ่ประจำเกาะ เมื่อมาถึงก็พบว่ากลุ่มของนักศึกษาเพื่อนของวิลาสินีพากันมารวมตัวอ